บทที่ 65 65

หลิวเสี่ยวหรูนั่งคุดคู้ร้องไห้อยู่ที่ลานดินหน้ากระท่อมของหลินเยี่ย ใบหน้าของเธอฟกช้ำดำเขียวจนแทบจำไม่ได้ มุมปากมีเลือดซึม และเสื้อผ้าฝ้ายตัวบางก็ฉีกขาดเป็นรอยริ้ว ในอ้อมกอดของเธอมีเด็กชายวัยหกขวบที่ผอมโซจนเห็นกระดูก กำลังกอดคอผู้เป็นแม่ร้องไห้ตัวสั่นเทา

​            "สหายหลิว! เกิดอะไรขึ้นคะ!" หลิน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ