บทที่ 1 เสียงแปลกๆ

INTRO 1/2 : ตราบาป น้องเมีย (A Sister of My Wife)

กลางดึก

ปึง!

โครม!

“สะ...เสียงอะไรคะน้าแอน” เด็กสาววัยห้าขวบเอ่ยถามผู้เป็นน้าออกไปด้วยท่าทางตื่นกลัวเล็กน้อย หลังจากได้ยินเสียงดังสนั่นอยู่ด้านล่าง

ค่ำคืนนี้ดูเงียบเหงาเหมือนปกติ ด้านนอกฝนตกพรำๆ บรรยากาศเย็นเฉียบจน แอนนา ต้องห่มผ้าให้หลานสาวของเธอเอาไว้หนาๆ เพราะกลัวอีกฝ่ายจะไม่สบายเอาได้

รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าเล็ก ก่อนที่เธอจะเอื้อมมือไปลูบหัวทุยน้อยของหลานสาวอย่าง ลิลลี่ เบาๆ ความใจดีของเธอทำให้เด็กสาวที่มีสีหน้าตกใจอยู่ในตอนแรกผ่อนคลายขึ้นมาได้บ้าง เพราะในสายตาของเด็กน้อย ตอนนี้มีเพียงแค่น้าแอนนาที่คอยเป็นที่พึ่งพิง

หลังจากมารดาจากไป... บิดาก็เอาแต่ดื่มเหล้าเมามายหามรุ่งหามค่ำจนแทบไม่มีเวลาให้ลูกสาวเลย

โชคดีที่มีน้าแอนนามาคอยช่วยดูแล แม้จะไม่ใช่น้องสาวแท้ๆ ของมารดาลิลลี่ แต่แอนนาก็รักและใส่ใจลิลลี่อย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เธอเองก็รักเด็กน้อยตรงหน้าไม่ต่างจากคนที่คลอดเด็กสาวออกมาจริงๆ

“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ น่าจะเป็นเสียงลมพัดจนทำให้ของที่ชั้นล่างมันหล่นน่ะ” หญิงสาวเอ่ยปลอบประโลมหลาน ก่อนจะเบี่ยงเบนความสนใจของเด็กน้อยให้หันมาสนใจหนังสือนิทานในมือแทน

“ดูนี่สิจ้ะลิลลี่... ดูเหมือนเต่าจะเอาชนะเจ้ากระต่ายได้จริงๆ ด้วยนะ”

“ทำไมชั้นล่างลมถึงแรงละคะน้าแอน เราลืมปิดประตูบ้านหรือเปล่าคะ?” ลิลลี่เงยหน้าขึ้นมาย้ำถามผู้เป็นน้าอีกครั้งตามประสาของเด็กน้อยขี้สงสัย

“นั่นน่ะสิคะ สงสัยน้าแอนต้องลงไปดูหน่อยแล้ว เอาเป็นว่าถ้าลิลลี่นอนหลับเมื่อไหร่ เดี๋ยวน้าแอนจะลงไปปิดประตูข้างล่าง ดีไหมคะ?”

แอนนาอธิบายให้เด็กสาวฟังด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทุกครั้งที่ได้ยินคำอธิบายจากปากของผู้เป็นน้า ลิลลี่ยอมเชื่อฟังอย่างว่าง่าย ตอนนี้หญิงสาวเองก็ไม่ต่างอะไรจากที่พึ่งสำคัญที่คอยมอบความอบอุ่น แอนนาจึงกลายเป็นบุคคลสำคัญในชีวิตของหลานไปโดยปริยายเสียแล้ว

“ดีค่ะ” เด็กสาวพยักหน้า ก่อนจะตั้งใจฟังแอนนาเล่านิทานก่อนนอนอย่างตั้งใจ ใช้เวลาไม่นานเด็กสาวก็ผล็อยหลับไปในอ้อมกอดของผู้เป็นน้า 

หญิงสาวคลี่ยิ้มออกมาอีกครั้ง เธอรู้สึกเอ็นดูปนสงสารลิลลี่เป็นอย่างมาก ตั้งแต่ เอมมี่ พี่สาวต่างสายเลือดของเธอเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุอย่างกะทันหัน ลิลลี่ก็กลายเป็นเด็กที่ไม่สดใสร่าเริงอย่างเคย แอนนาที่รักหลานมากไม่แพ้ใคร จึงตัดสินใจลาออกจากงานและเสนอตัวมาเป็นพี่เลี้ยงให้หลานของตัวเอง

แอนนารู้ดีที่สุดว่าสถานการณ์ที่ลิลลี่กำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ มันหนักหนามากกว่าที่เด็กห้าขวบคนหนึ่งจะรับไหว เสียแม่ผู้ให้กำเนิดไปตั้งแต่อายุเท่านี้ก็แย่มากพอแล้ว ส่วนผู้เป็นพ่อก็ดูสติหลุดมากกว่าครั้งไหนๆ นั่นทำให้แอนนารู้สึกหนักใจ เธอเข้าใจความรู้สึกของลิลลี่เป็นอย่างดี เพราะเธอเอง... ก็เคยผ่านช่วงเวลายากลำบากแบบนี้มาก่อนเหมือนกัน

หญิงสาวก้มลงหอมแก้มนุ่มเบาๆ ก่อนจะขยับตัวลงไปจากเตียงแบบนุ่มนวลที่สุด เพราะไม่อยากให้หลานสาวสะดุ้งตื่นหลังจากเพิ่งนอนหลับไปได้ไม่นาน เธอจัดการดึงผ้าห่มมาคลุมตัวให้ร่างแน่งน้อยของหลานสาวอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าอีกคนจะได้รับความอบอุ่นในยามค่ำคืนมากเพียงพอ

เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว แอนนาที่มีส่วนสูงถึงหนึ่งร้อยหกสิบสองเซนติเมตร ก็ไม่รอช้าที่จะลงไปสำรวจด้านล่าง เสียงดังก่อนหน้านั้น หญิงสาวรู้ดีว่ามันไม่ใช่เสียงลมพัดแรงอย่างที่เธออยากให้ลิลลี่เข้าใจ

ตึก

ตึก

ร่างผอมเพรียวค่อยๆ สาวเท้าลงมาที่ชั้นหนึ่ง แอนนาในชุดนอนแขนยาวค่อยๆ สอดส่องสายตามองไปทั่วบริเวณท่ามกลางแสงไฟสลัว ก่อนที่ดวงตากลมโตจะไปสะดุดเข้ากับเงาตะคุ่มๆ ของอะไรบางอย่างที่คล้ายกับคน เงานั้นกำลังนั่งพิงโซฟาอยู่ด้วยท่าทางที่สั่นเทาเล็กน้อย

หญิงสาวตั้งสติ เธอเอื้อมมือไปเปิดสวิตช์ไฟที่ใกล้ที่สุด ก่อนจะค่อยๆ รู้สึกโล่งอกขึ้นมา เมื่อมองเห็นข้าวของที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น กับร่างแข็งแกร่งกำยำของ ริกเตอร์ เจ้าของบ้านหลังนี้ ผู้เป็นบิดาของลิลลี่ หรือจะเรียกว่าเขาคือพี่เขยของเธอ กำลังนั่งหลับใหลบนพื้นอยู่ข้างโซฟา

กลิ่นเหล้าโชยหึ่งที่ลอยมาแตะจมูกของเธอ ทำให้หญิงสาวเข้าใจได้ในทันทีว่า... เขาเมาอีกแล้ว

ทุกๆวันริกเตอร์จะกลับมาบ้านด้วยสภาพเมามายเช่นนี้ เขายังคงเสียใจที่สูญเสียพี่สาวของเธออย่างเอมมี่ไป ทั้งสองคนนั้นรักกันมาก แต่น่าเสียดายที่เอมมี่อายุสั้นเหลือเกิน เธอเสียชีวิตไปในตอนที่มีอายุได้เพียงแค่สามสิบปีเท่านั้น

“คุณ... เอ่อ คุณริกเตอร์คะ ขึ้นไปนอนบนห้องดีๆ เถอะค่ะ”

“อือ...”

เสียงทุ้มตอบรับสั้นๆ ในลำคอ เขายังคงหลับตาพริ้ม สมองได้ยินเสียงหวานแบบไม่ครบถ้วนเท่าไหร่นัก แต่แรงเล็กๆ ที่ขยับชายคอเสื้อเชิ้ตของเขาอยู่ ทำให้ชายหนุ่มรับรู้ได้ว่ามีใครบางคนกำลังต้องการพูดคุยกับเขา แต่สติสัมปชัญญะของเขากลับไม่พร้อมที่จะพูดคุยตอบกลับ

ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่พุ่งพล่านอยู่ข้างใน... มันทำให้ชายหนุ่มลูกครึ่งสเปนเริ่มคิดถึงภรรยามากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก

“ถ้าคุณนอนหลับตรงนี้ ตอนเช้าลิลลี่จะมาเห็นนะคะ มันคงเป็นความทรงจำที่ไม่ดีแน่ ถ้าต้องตื่นเช้ามาเจอกับพ่อที่....ดูไม่ดีแบบนี้”

ประโยคนั้นเหมือนเธอจะพึมพำกับตัวเองมากกว่า อันที่จริงแอนนาไม่ได้สนิทอะไรกับริกเตอร์ขนาดนั้น แม้เขาจะเป็นพี่เขยของเธอมาได้หลายปีแล้วก็ตาม อาจเป็นเพราะเธอนั้นไม่ใช่น้องแท้ๆ ของเอมมี่ละมั้ง แอนนาถึงได้รู้สึกว่าตัวเองควรมีระยะห่างกับทุกคน พ่อของเอมมี่รับเธอมาเลี้ยงตั้งแต่แบเบาะ หญิงสาวเติบโตมาอย่างรู้คุณ เธอไม่เคยมองว่าตัวเองเป็นชาติตระกูลเดียวกันกับพวกเขา เธอมันก็แค่เด็กโชคดีที่ได้อาศัยอยู่ในร่มชายคาความร่ำรวยของ เอ็ดเวิร์ด ผู้อุปถัมภ์ชีวิตของเธอ