บทที่ 2 คืนสวาท
INTRO 2/2 : ตราบาป น้องเมีย (A Sister of My Wife)
หลายนาทีต่อมา
“ฮึบ! ถะ...ถึงแล้ว”
ฟึ่บ!
เสียงคนตัวเล็กค่อยๆ วางพี่เขยลงไปบนเตียงนอนอย่างแผ่วเบา ใบหน้าสวยของแอนนาเห่อแดงไปหมด เพราะความหนักของร่างแกร่งมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยที่เธอจะพยุงเขามาจนถึงชั้นบนนี้ได้ เธอเกือบหมดแรงและล้มหัวคะมำไปพร้อมกับเขา
“หนักชะมัด”
นี่เป็นครั้งแรกที่หญิงสาวเลือกทำแบบนี้ เพราะมีหลายครั้งที่ริกเตอร์เลือกที่จะเมาและนอนทั้งสภาพอย่างนั้นอยู่ที่โซฟาชั้นล่าง ทุกๆ เช้าลิลลี่มักจะถามเธอด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยว่าบิดาเป็นอะไร ทำไมถึงได้มานอนหลับอยู่ตรงนี้ และนั่นเป็นเหตุผลที่วันนี้หญิงสาวตัดสินใจแบกพี่เขยเข้ามาในห้องนอน เพราะเธอไม่อยากตอบคำถามที่ตนเองไม่อาจตอบได้อีกต่อไป
“ระ...ร้อน” เสียงทุ้มที่ครางออกมา ทำให้คิ้วเรียงสวยของแอนนาค่อยๆขมวดเข้าหากัน
ก่อนที่เธอจะตัดสินใจส่งมือเล็กไปแตะบนหน้าผากของเขา เพราะเธอสังเกตเห็นว่ามีเหงื่อออก แต่พอแตะเข้าไปบนพื้นผิวนั้นได้แค่เสี้ยววินาที แอนนาก็ต้องชักมือกลับอย่างรวดเร็ว เพราะความร้อนที่แผ่กระจายอยู่บนร่างกายของริกเตอร์ ทำให้เธอเข้าใจได้ในทันทีว่าเขากำลังโดนพิษไข้เล่นงาน
หญิงสาวยืนชั่งใจอยู่พักใหญ่ว่าเธอจะเอายังไงต่อไปดี จนกระทั่งสุดท้าย เธอตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อหากาละมังและผ้าผืนเล็กมาชุบน้ำให้พอหมาด ก่อนจะจัดการละเมียดละไมเช็ดตัวลดไข้ให้ร่างสูง อย่างน้อยๆ เธอก็ไม่อยากให้เขาตัวร้อนจนถึงขั้นช็อกไปเสียก่อน
“ทะ...ที่รัก... ผมคิดถึงคุณ”
กึก...
มือเล็กที่กำลังพรมผ้าเช็ดไปตามลำคอแกร่งหยุดชะงักไปชั่วครู่ ยามได้ยินคำพร่ำเพ้อของริกเตอร์ที่พูดถึงพี่สาวของเธอไม่หยุดหย่อน สายตาของแอนนาเลื่อนไปหยุดอยู่บริเวณข้างหัวเตียงโดยอัตโนมัติ รูปภาพมากมายยังคงถูกจัดตั้งเอาไว้เหมือนเดิม ทุกช่วงเวลาบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าริกเตอร์กับเอมมี่เคยมีความสุขกันมากแค่ไหน
แต่ในขณะที่หญิงสาวกำลังเหม่อลอยอยู่นั้น เธอกลับไม่รู้เลยว่าเจ้าของดวงตาคมเข้มกำลังค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมามองหน้าเธอ ความคิดถึงที่ยังคงมีให้ภรรยาอยู่เต็มหัวใจ บวกกับความเมาที่ทำลายระบบประสาทของเขาอย่างสาหัส ทำให้ริกเตอร์มองเห็นคนตรงหน้าเป็นอดีตภรรยาผู้ล่วงลับของตัวเอง
“เอม....คุณกลับมาหาผมได้ไหม” น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา แต่ก็ดังพอทำให้แอนนาได้ยินจนต้องหันลงไปมอง
แต่สิ่งที่หญิงสาวไม่คาดคิดก็ได้เกิดขึ้นต่อจากนั้น มือหนาตัดสินใจกระชากแขนเธออย่างแรงจนร่างบางล้มลงไปนอนทับอกแกร่งของเขา ริกเตอร์มองเห็นแอนนาเป็นเอมมี่อย่างร้อยเปอร์เซ็นต์ในตอนนี้และมันกำลังทำให้เขาคลั่ง
ฟึ่บ!
“อะ...อ๊ะ!!? คุณจะทำอะไรคะ!?”
น้ำเสียงตื่นตกใจของหญิงสาวไม่ได้ทำให้พี่เขยอย่างเขานึกเอะใจอะไรเลย ตอนนี้ริกเตอร์กำลังโดนอารมณ์และความต้องการอันแสนดิบเถื่อนเข้าครอบงำ เขาคิดถึงเอมมี่... คิดถึงทุกช่วงเวลาที่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับเธอ โดยเฉพาะช่วงเวลาดีๆ ที่ทั้งสองเคยสร้างมันบนเตียงนี้ มันสามารถจุดไฟราคะในกายของเขาได้อย่างไม่ยากเย็นเลยจริงๆ
“ผมคิดถึงคุณ”
พรึ่บ!
เขาไม่กล่าวแค่อย่างเดียว ร่างสูงยังตัดสินใจลุกขึ้นมาคร่อมร่างบางของแอนนาเอาไว้รวดเร็ว หัวใจของหญิงสาวตกไปอยู่ที่ตาตุ่มเรียบร้อยแล้วในขณะนี้ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วไปหมดจนคนตัวเล็กแทบพูดอะไรไม่ออก ตอนนี้ริกเตอร์กำลังเข้าใจผิด... คิดว่าเธอเป็นอดีตภรรยา
“คะ...คุณริกเตอร์คะ ปล่อยฉันนะคะ! ฉันคือแอนนาค่ะ ไม่ใช่พี่เอมมี่!” หญิงสาวละล่ำละลักบอก คำพูดของเธอทำให้ใบหน้าหล่อขมวดคิ้วยุ่งใส่กันอย่างไม่เข้าใจ
ตอนนี้เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าแอนนาคือใคร ชื่อนั้นไม่ได้อยู่ในระบบโสตประสาทของเขาเลย เขามองเห็นแต่เอมมี่ที่กำลังดีดดิ้นอยู่ใต้ร่างของเขา อาจจะเป็นเพราะเธอกำลังโกรธที่เขาไม่มีเวลาให้ใช่ไหม...
ใช่ ก่อนหน้านั้นเธอโกรธที่เขาเอาแต่บ้างาน จนทำให้อุบัติเหตุวันนั้นเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนเขาเอง ก็ตั้งหลักไม่ทัน
ความผิดทั้งหมดมันเป็นของเขาเอง...
“ที่รัก... ริกขอโทษ อย่าทิ้งริกไปแบบนี้ได้ไหม กลับมาหาริกเถอะนะ ได้โปรด”
นอกจากริกเตอร์จะไม่ฟัง เขายังโน้มตัวลงมาหวังจะกดจูบลงบนปากของเธออีกด้วย แอนนาที่เห็นแบบนั้นก็ได้แต่ตกใจสุดขีด พยายามเบือนหน้าหนีและยกมือดันแผงอกแกร่งเพื่อผลักเขาออกไป แต่ด้วยความที่ขนาดตัวต่างกันมาก มันทำให้หญิงสาวมองไม่เห็นหนทางเลยว่าตัวเองจะสามารถหลุดพ้นออกไปจากสถานการณ์นี้ได้อย่างไร
“ปล่อยฉันนะคะ! คุณกำลังเข้าใจผิด คุณริกเตอร์ ฉันไม่ใช่พี่เอมมี่!”
“หยุดดิ้นได้แล้วที่รัก คืนนี้ผมจะทำให้คุณพอใจ จนไม่กล้าคิดจะทิ้งผมไปไหนอีกเลย”
สิ้นเสียงทุ้มพร่า ทำเอาสติสัมปชัญญะของแอนนาดิ่งวูบ ริกเตอร์ที่พึ่งได้สติจากพิษไข้กลับมีพละกำลังมหาศาลราวกับนักล่า มือหนาล็อคคางมนของเธอไว้แน่นจนเจ็บแปล๊บ บังคับให้เธอต้องรับจูบอันแสนดุดันและโหยหาที่เขาตั้งใจมอบให้พี่สาวของเธอ น้ำตาเม็ดโตไหลร่วงลงบนหมอน ตัวของหญิงสาวแข็งทื่อด้วยความช็อกและหวาดกลัวในอ้อมกอดของพี่เขยที่เธอไม่เคยคิดเกินเลย ทั้งที่พยายามประท้วงในลำคอ แต่กลับถูกเรียวปากร้อนชื้นกลืนกินไปจนสิ้นเนื้อประดาตัว
“อุ้ก... อื้อออ!!!”
