บทที่ 3 Returning for Love: คุณหมอคนใหม่กับลูกสาวเจ้าของโรงพยาบาล – 3
“เอี๊ยดดดด!!” เสียงรถเบรกดังสนั่นอันแสดงถึงอารมณ์ของคนขับได้เป็นอย่างดี ดังออกมาจากรถยนต์สปอร์ตเมอเซเดสเบนซ์สีบรอนซ์ ขณะแล่นเข้าไปจอดในลานจอดรถบริเวณด้านหน้าโรงพยาบาล ซึ่งจัดพิเศษไว้สำหรับผู้บริหารเท่านั้น
พลอยไพลินซึ่งอยู่ในชุดกระโปรงสั้นเหนือเข่ากับเสื้อเชิ้ตพอดีตัวสีชมพู เปิดประตูรถออกดังผาง พลางคว้ากระเป๋าถือราคาเหยียบแสนของตนขึ้นแล้ว เดินหน้าบึ้งเดินกระแทกเท้าแรงๆ เข้าไปในตัวตึก เพื่อตรงไปยังห้องทำงานที่จะกลายเป็นงานประจำในช่วงวันธรรมดาทุกวันจากนี้เป็นต้นไป
และท่าทีแสนโกรธเคืองของลูกสาวเจ้าของโรงพยาบาลก็ไม่ได้หลุดพ้นจากสายตาแหลมคมของคุณหมอคนใหม่ ที่เพิ่งลงมาจากรถยนต์ญี่ปุ่นกลางเก่ากลางใหม่ของตัวเองไป แม้แต่สักเสี้ยววินาทีเดียว…
คนไม่อยากมาทำงานณสถานที่แห่งนี้ด้วยเหตุผลหลายๆ อย่างรวมกัน หย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานราคาแพง บนโต๊ะทำงานมีป้ายชื่อเธอวางไว้ เป็นเครื่องตอกย้ำว่าเธอเป็นเจ้าของโต๊ะทำงานตัวนี้และนี่คืองานประจำของเธอ
“อ๊ากกก ไม่มีวันเสียล่ะ” พลอยไพลินร้องเสียงหลงมือบางคว้ากระเป๋าใบโต แล้วล้วงหยิบสมุดจดคิวงานเปิดขึ้นไล่ดูงานนักข่าวที่เธอไม่มีวันทิ้งไป
ดวงตากลมโตเบิกโพลงเมื่อเห็นตารางงานของวันนี้ มือบางคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหากรวิทย์ ตากล้องคู่ใจทันที ยังไงเสียเธอก็ไม่มีทางพลาดงานนี้เป็นแน่
‘เจอกันเย็นนี้ ตามแผนเดิม OK?’
“ไปเป็นนักข่าวนอกเวลางาน ถือว่าไม่ผิดกติกานะคะพ่อกลาง”
เหยี่ยวข่าวสาวกระตุกยิ้มตรงมุมปาก ก่อนลุกขึ้นยืนคว้าป้ายชื่อมาติดตรงหน้าอก และเดินออกไปตรวจงานรอบๆ โรงพยาบาลซึ่งยังดีกว่านั่งอารมณ์เสียอยู่ในออฟฟิศของตัวเองคนเดียว
สองเท้าเล็กบนรองเท้าส้นสูงสามนิ้วเดินทอดน่องไปเรื่อยๆ ตามแผนกต่างๆ ของโรงพยาบาล พนักงานที่นี่ล้วนรู้จักเธอดีในฐานะลูกสาวเจ้าของโรงพยาบาล และนักข่าวสายบันเทิงที่หน้าตาสะสวยเทียบเท่าดาราหลายคน เพราะรายการข่าวบันเทิงที่เธอทำงานให้อยู่ออกอากาศในช่วงหลังข่าวทุกวัน ทำให้เธอมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักในฐานะเหยี่ยวสาวกระจายดาว
เธอไม่ชอบหมอมาตั้งแต่จำความได้ เพราะเกลียดการถูกฉีดยา เกลียดการกินยาสารพัด ทำให้ฝังใจมาจนโตปูนนี้ จึงไม่อยากมาทำงานที่นี่ คุณพ่อกลางก็ช่างบังคับเธอเหลือเกิน และเพราะเป็นคนไม่ชอบไปหาหมอไม่ชอบไปโรงพยาบาล พลอยไพลินจึงคอยดูแลรักษาสุขภาพของตัวเองเป็นอย่างดี ทานอาหารให้ครบ 5 หมู่ เข้ายิมออกกำลังกายอย่างน้อยอาทิตย์ละสามครั้ง อาหารเสริมเอย วิตามินเอย มีติดตัวไว้ตลอด
พลอยไพลินเดินตรวจงานไปรอบๆ ด้วยสีหน้าท่าทางที่ร่าเริงแจ่มใส ทักทายทั้งพนักงานและผู้มาใช้บริการโรงพยาบาลทุกคนอย่างเป็นมิตร ถึงเธอจะไม่ชอบงานที่นี่ แต่ในเมื่อเธอได้รับมอบหมายหน้าที่นี้มาแล้ว เธอก็ตั้งมั่นไว้ว่าจะทำให้ดีที่สุด และด้วยเป็นคนมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว งานประชาสัมพันธ์จึงไม่ใช่สิ่งที่ขัดใจเธอเท่าใดนัก และเธอคงเต็มใจมาทำงานที่นี่มากกว่านี้เป็นแน่ ถ้าผู้ชายคนนั้นไม่ได้ย้ายมาทำงานที่นี่ด้วย
‘ย้ายมาทำไมก็ไม่รู้ อยู่ที่โน่นทำตามอุดมการณ์ได้ไม่ถึงใจหรือไง’ พลอยไพลินบ่นในใจ
แล้วจู่ๆ เธอก็ได้ยินเสียงคุยกันของพยาบาลดังเจี๊ยวจ๊าวออกมาจากห้องพักพยาบาล ซึ่งเธอกำลังเดินผ่านมาแถวนี้พอดี สองขาเล็กของพลอยไพลินหยุดกึกราวกับโดนสาป เมื่อได้ยินชื่อคนที่ตัวเองไม่ชอบหน้าและดันอยู่ในความคิดของตนพอดี ก่อนจำต้องเงี่ยหูฟังอย่างไม่ได้ตั้งใจเท่าใดนัก
“อ๊ายย คุณหมอที่มาใหม่หล่อยังกับดาราน่ะ” เสียงแรกดังขึ้นมา
“คนไหน คนที่ใส่แว่นน่ะหรือ ไม่เห็นหล่อเลย ขาวซีดยังกับกระดาษดับเบิ้ลเอ แว่นก็หนาเตอะ ยิ้มก็ไม่ยิ้ม แถมแต่งตัวก็เช้ยเชย” เสียงนางพยาบาลคนที่สองที่ดูแล้วไม่ค่อยปลื้มกับภาพลักษณ์ของคนที่ถูกนินทาอยู่เท่าไหร่
“นี่หล่อนอย่ามาว่าหมอภัทรของฉันนะ ขาวจั๊วะน่าเจี๊ยะที่สุด ไม่ยิ้มก็จริง แต่อย่าให้หมอเขายิ้มนะ โอว จอร์จ มันยอดมาก หล่อนน่ะตาไม่ถึงเอง เชื่อฉันสิ หมอภัทรน่ะหล่อจริงๆ” เสียงพยาบาลคนที่สามเอ่ยอย่างชื่นชม
“ใช่ๆ หมอภัทรน่ารัก น่าฟัด น่าจับกดที่ซู้ดๆ” อีกหนึ่งเสียงของสาวที่คลั่งไคล้คุณหมอคนใหม่
ส่วนคนที่เผลอมาได้ยินเข้าอยู่ข้างนอกทำหน้ายู่เบ้ปากด้วยความไม่ชอบใจ และไม่เห็นด้วยอย่างที่สุด
“อีตาหมอทึ่มนั่นอะนะน่าเจี๊ยะ น่าฟัด เฮอะ น่าจับกดน้ำ หรือไม่ก็น่าหาอะไรมาฟาดให้หายไปจากโลกนี้มากกว่า”
คนไม่ชอบหมอพึมพำในลำคอ โดยเฉพาะหมอคนที่สาวๆ กำลังกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ ไม่ชอบใจที่สาวๆ ในโรงพยาบาลคลั่งคนที่เธอไม่ชอบหน้า แต่เหนืออื่นใด เธอโกรธเคืองตัวต้นเหตุที่คงจะโปรยเสน่ห์ให้สาวๆ ทั้งโรงพยาบาลหลงเสน่ห์ที่ไม่มีอยู่ในตัวมากกว่า และถึงเธอจะไม่เจอหน้าเขามานานกว่าห้าปีแล้ว แต่เธอมั่นใจว่าเสน่ห์ในตัวผู้ชายเชยๆ คงไม่ได้เพิ่มขึ้นมาจนทำให้เขากลายเป็นหนุ่มหล่อน่าจับตามองเป็นแน่…
ร่างเล็กเดินไปพลางบ่นไปพลางด้วยความไม่ชอบใจ และเพราะไม่ได้ดูทางทำให้ชนเข้ากับร่างสูงใหญ่ของคนที่จ้องหญิงสาวไม่วางตามาตั้งแต่ไกล และไม่ได้ตั้งใจหลบให้พ้นทาง พลอยไพลินจึงตกอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงของชายหนุ่มคนนั้น ดวงหน้าหวานเล็กซบอย่างถนัดถนี่ตรงอกของคนที่เธอชนเข้าอย่างจัง แล้วดวงตากลมโตก็เบิกโพลงเมื่อเห็นป้ายชื่อที่ติดอยู่อย่างชัดเจน
‘นพ.ณภัทร ธนวัทร’
พระเจ้า ทำไมต้องเป็นผู้ชายคนนี้ด้วย พลอยไพลินร่ำไห้อยู่ในอก
“สวัสดีครับน้องพลอย พี่ภัทรกลับมาทวงสัญญาจากน้องพลอยแล้วนะครับ”
ณภัทรทักทายและตรงเข้าประเด็นในใจด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ต่างกับหัวใจที่มันเต้นโครมครามราวกับแผ่นดินไหวของเขา กว่าห้าปีที่ไม่ได้เห็นหน้าน้องน้อย มันช่างทรมานและเขาก็คิดถึงคนตรงหน้าในทุกๆ วินาทีของชีวิต
ดวงหน้าหวานล้ำของสาวน้อยในดวงใจของเขาช่างน่ารักน่าพิสมัย ร่างเล็กกลมกลึงที่ตกอยู่ในอ้อมกอดของเขาก็นุ่มนิ่มไปทั้งตัว กลีบปากอิ่มสีชมพูที่เม้มเข้าหากันด้วยความโกรธเคืองอยู่ ช่างยั่วยวนตาและเขาก็รู้ดีว่ามันหอมหวานแค่
