บทที่ 9 On Duty: ภารกิจของพี่ หน้าที่ของน้อง - 5
On Duty: ภารกิจของพี่ หน้าที่ของน้อง - 5
สุนัขตัวแรกในชีวิตของเธอ ตัวที่เธอได้รับจากพี่ชายที่เคยแสนดีสำหรับเธอ คนที่ชื่อณภัทร…
พอเริ่มจำความได้ สุนัขที่เธอรักมากเป็นตัวที่เธอได้รับมาจากพี่ภัทร พี่ชายที่แวะเวียนมาเยี่ยมเธอจากแดนไกลแทบทุกปี จนเมื่อสี่ปีที่แล้ว เจ้าพลูโตที่อายุเลยวัยชราไปแล้วก็เสียชีวิตลง เธอร้องไห้ปิ่มจะขาดใจตายเพราะรักและผูกพันกับมันมากเหลือเกิน พลอยไพลินจึงไปหาซื้อลูกสุนัขตัวใหม่ที่หน้าตาไม่ต่างจากพลูโตตัวเดิมเลยสักนิด แถมยังตั้งชื่อพลูโตเหมือนเดิมอีก
นอกจากหมาน้อยแล้ว ณภัทรพร่ำบอกเธอว่าเคยให้สิ่งสำคัญสิ่งหนึ่งไว้กับเธอมานานแล้ว แต่เธอนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก แล้วไหนจะสัญญาอะไรก็ไม่รู้ที่เขาทวงถามได้ทุกปีในช่วงห้าหกปีให้หลังมานี่ โดยเฉพาะในปีที่เขามาร่ำลาเธอเพื่อกลับไปตั้งใจศึกษาแพทย์เฉพาะทางของเขาให้จบ เขาทวงจริงจังและย้ำว่าเขาจะกลับมาทวงสัญญาทันทีที่เขาเรียนจบและกลับมาเมืองไทยอีกครั้ง
และนอกจากทวงสัญญากับเธอในวันนั้นแล้ว เธอดันต้องมาเสียสิ่งสำคัญในชีวิตสาวให้เขาไปเสียด้วยนี่สิ…
“เจ้าของพลูโตก็คิดถึงน้องพลอยที่สุดครับ”เสียงทุ้มแสนคุ้นหูดังขึ้น พลอยไพลินลืมตาขึ้นก็พบใบหน้าคมของณภัทรนั้นซ้อนอยู่บนดวงหน้าหวานที่มันแดงปลั่งจากความคิดก่อนหน้าของเธอ ในระยะห่างเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น
“พี่ภัทร!!” หญิงสาวร้องขึ้นด้วยความตกใจ พลางเด้งตัวเองหนีจากใบหน้าคมที่โน้มลงมาใกล้จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าเธอ แต่ด้วยอารามความตื่นเต้นปนตกใจร่างเล็กจึงทะลึ่งตัวลุกขึ้นนั่งอย่างเร็ว และนั่นก็ได้ทำให้แก้มนวลของเธอพาดผ่านจมูกโด่งของเขาไปอย่างถนัดถนี่
พลอยไพลินหน้าแดงแจ๊ด ถอยตัวออกมานั่งถลึงตามองเขาด้วยความโกรธปนเขินอายมือบางยกขึ้นจับแก้มนุ่มของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว
“พี่ภัทรมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” เสียงหวานส่อแววเอาเรื่องคาดคั้น โมโหคนเปิดประตูให้เขาเข้ามา รวมทั้งหมาอัธยาศัยดีของตัวเองด้วยที่นอกจากจะไม่ส่งเสียงเห่าคนแปลกหน้า แล้วยังกระดิกหางต้อนรับแขกเข้าบ้านราวกับเป็นเจ้าของมันเสียเอง
ส่วนเจ้าของจมูกโด่งที่ไม่ปล่อยโอกาสสูดกลิ่นเนื้อสาวเข้าเต็มปอดให้หลุดมือไปก็นั่งยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และสุขล้นใจ
ณภัทรตามหญิงสาวมาถึงบ้านก็ขอพนักงานรักษาความปลอดภัยที่รู้จักเขาดีเข้ามาข้างใน และเข้ามายืนแอบดูเธอหยอกล้อกับเจ้าพลูโตมาได้สักพักแล้ว จนหญิงสาวนอนลงบนสนามหญ้านั่นแหละ เขาจึงเดินเข้ามาใกล้จนได้ยินเสียงหวานเปรยถึงสุนัขพลูโตตัวที่เขาให้เธอเอาไว้…
“พี่ทราบมาว่าน้องพลอยไม่สบาย เลยจะแวะมาตรวจดูน่ะครับ” คนเป็นหมอเอ่ยตามความถนัดของตัวเอง
“พลอยไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” เธอตอบเสียงแข็งแม้จะสงสัยว่าเขาไปรู้มาได้อย่างไรและจากใคร ก่อนกระฟัดกระเฟียดถาม
“แล้วพี่ภัทรไม่ไปเที่ยวต่อกับสาวๆ ไฮโซพวกนั้นหรือคะ ไม่เห็นต้องตามพลอยมาที่นี่ให้เสียเวลาเลย” ใบหน้านวลงอเง้า แค่คิดถึงภาพสาวๆ ในอ้อมกอดของเขาความไม่พอใจก็แล่นขึ้นมาเป็นริ้วๆ
ณภัทรอมยิ้มกับท่าทีงอนตุ๊บป่องและแก้มป่องๆ ของเธอ เพราะทำราวกับหึงหวงเขาอยู่ แล้วณภัทรก็กระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์อีกครั้ง ถ้าหญิงสาวหึงหวงเขาจริง แสดงว่ามันคงไม่ใช่เรื่องยากที่จะพิชิตใจน้องน้อยของเขาแน่ๆ
“พี่ไม่สนสาวอื่นหรอกครับ พี่ตามเฉพาะผู้หญิงที่อยู่ในใจพี่เพียงคนเดียว” คำพูดคล้ายสารภาพความในใจทำเอาคนฟังนิ่งขึงกลายเป็นหุ่นอยู่กับที่ มีเพียงหัวใจที่ยังทำหน้าที่สูบฉีดให้เธอรู้ว่าเธอเป็นคนมีเลือดมีเนื้อ…
ร่างเล็กลุกขึ้นยืนเตรียมเดินหนีเขาไปอีกครั้ง ปกติเธอเป็นพวกปากกล้าใครว่าอะไรมาเธอตอกกลับให้อีกฝ่ายหงายหลังไปได้อย่างง่ายๆ แต่ผู้ชายคนนี้กลับทำให้เธอลืมวิธีอ้าปากเปล่งเสียงไปได้อย่างง่ายๆ เสียอย่างนั้น ร่างใหญ่จึงลุกขึ้นยืนด้วยแล้วเดินไปคว้าหมับตรงมือน้อยของเธอไว้ พลางดึงร่างเล็กให้หันมาทางเขาอย่างเมื่อกลางวัน
“พรุ่งนี้ไปทานข้าวเย็นกับพี่นะครับ” เขาชวน
“พลอยไม่ว่าง ต้องไปทำงานต่อ” เธออ้างมั่วๆ พยายามสะบัดมือตัวเองออกจากการเกาะกุมแต่ไม่เป็นผล
“แต่พรุ่งนี้พลอยไม่มีคิวไปทำข่าวที่ไหนไม่ใช่หรือครับ” คนรู้ไปทุกเรื่องท้วง ในขณะคิ้วสวยขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยว่าเขาไปรู้ตารางงานของเธอได้อย่างไร
“ตะ...แต่พลอย...” เสียงหวานอึกอักบอกไม่ถูกว่าทำไมไม่อยากจะไปร่วมโต๊ะร่วมห้องกับเขา
“นะครับ ไปทานข้าวกับพี่นะครับ” ณภัทรรุกเสียงหวาน เขาแค่อยากเริ่มต้นการจีบสาวด้วยการชวนเธอไปทานข้าวกันก็เท่านั้น เป็นการเรียนรู้นิสัยใจคอของกันและกันไปในตัว
“กะ...ก็ได้ค่ะ แต่พลอยขอพากรไปด้วยนะคะ” เธอตอบตกลงแต่ยังอยากพ่วงลิ่วล้อไปเป็นไม้กันเขา โดยหารู้ไม่ว่าลิ่วล้อคนสำคัญนั้นกลายเป็นนกสองหัวไปนานแล้ว
“ขอบคุณครับ” ณภัทรตอบอย่างชื่นใจ แล้วในขณะที่หญิงสาวไม่ทันระวังตัวมือเรียวของณภัทรก็คว้าเข้ากับศีรษะเล็กของเธอ แล้วตรึงเอาไว้ให้อยู่กับที่ก่อนเขาจะก้มลงกดจุมพิตลงบนหน้าผากมนของเธออย่างอ่อนโยน
“ราตรีสวัสดิ์นะครับน้องพลอยของพี่ภัทร”
กระแสจุมพิตแผ่วเบาหากกระจายซาบซ่านไปทั่วทุกอณูเนื้อของร่างเล็กจนพลอยไพลินขนลุกเกรียว ดวงหน้าหวานแดงปลั่งเงยขึ้นมองเขาด้วยความตกตะลึง ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาคมสีนิลที่ทอประกายวิบวับ ร่างเล็กตัวแข็งทื่อตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเหมือนครานั้นไม่มีผิดเพี้ยน…
มือเรียวที่จับอยู่ที่ศีรษะเล็กเลื่อนลงมาประคองพวงแก้มนุ่มก่อนไล้นิ้วเรียวไปมาอย่างนุ่มนวล แล้วไปหยุดที่กลีบปากนุ่มที่เขารู้ดีว่ามันหอมหวานเพียงใด และณภัทรต้องห้ามตัวเองอย่างหนักไม่ให้ทำตามที่หัวใจกระหน่ำเรียกร้องออกมา…
หากกลิ่นสาวแสนหอมกรุ่นที่ลอยมาแตะจมูกของเขาก็ได้ทำให้ณภัทรแพ้ใจตัวเอง ใบหน้าคมจึงค่อยๆ ลดลงโดยมีเป้าหมายอยู่ที่กลีบปากอิ่มแสนยั่วยวน แต่ก่อนที่เขาจะได้ทำตามเสียงหัวใจที่เรียกร้องมานานแล้วเหลือเกิน
“ไอ้พี่ภัทรบ้า ปล่อยพลอยนะ” พลอยไพลินที่รู้สึกตัวจากลมหายใจหอมกรุ่นซึ่งกระทบลงบนแก้มนวลของตัวเองร้องเสียงดัง พลางออกแรงผลักร่างใหญ่ให้พ้นทางแล้ววิ่งหนีเข้าไปในตัวบ้านทันที
ณภัทรมองตามหลังตาละห้อยแต่ก็แอบอมยิ้มอย่างสุขใจ ก่อนหันหลังเดินหัวใจพองโตกลับออกไปด้วยเช่นกัน น้องน้อยของเขาช่างบริสุทธิ์และแสนซนไม่ต่างจากเมื่อครั้งที่เขาได้พบเจอเธอครั้งแรกเลยสักนิด…
