บทที่ 1 ‘ริต้า’ - รินรดา

เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนขัดเงาของอาคารเรียนรวมคณะบริหารธุรกิจ ดังเป็นจังหวะหนักแน่นสม่ำเสมอ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกโบตั๋นผสมผสานกับกลิ่นชาขาวจากน้ำหอมแบรนด์หรูระดับนิชแบรนด์ ลอยตลบอบอวลผ่านชั้นบรรยากาศยามเช้า ดึงดูดให้สายตาของนิสิตเกือบทุกคนในบริเวณนั้นต้องหันไปมองเป็นจุดเดียว

'ริต้า - รินรดา ศิริพิพัฒน์กุล' ทายาทเพียงคนเดียวของอาณาจักรแสนล้านด้านอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ ปรากฏตัวในชุดนิสิตที่ถูกตัดเย็บอย่างประณีตพอดีตัวเสื้อเชิ้ตสีขาวสว่างเข้ารูปจับคู่กับกระโปรงพลีทความยาวกำลังดี เผยให้เห็นเรียวขาสวยได้รูปกระเป๋าถือแบรนด์เนมสีคลาสสิกในมือและเรือนเรือนเรือนทองคำขาวบนข้อมือเรียว ยิ่งส่งให้เรือนร่างโปร่งหงส์ดูสง่าจับตา

เรือนผมยาวดัดลอนสีน้ำตาลธรรมชาติพลิ้วไหวตามจังหวะการเดิน ใบหน้าเรียวรูปไข่รับกับดวงตากลมโตสุกใสที่ทาอายแชโดว์โทนน้ำตาลอุ่น ปากอิ่มสวยฉ่ำวาวด้วยลิปสติกโทนชมพูกุหลาบ ใบหน้าที่ไร้ที่ติและความมั่นใจที่แผ่ออกมาโดยไม่ต้องพยายาม ทำให้เธอครอบครองตำแหน่ง 'ดาวคณะบริหารธุรกิจ' ชั้นปีที่ 3 อย่างไร้ข้อกังขา

"ทางนี้ยัยริต้า! นึกว่าจะมาไม่ทันคลาสอาจารย์วิภาสซะแล้ว"

มิลิน เพื่อนสนิทสาวแซ่บดีกรีทายาทแบรนด์แฟชั่นระดับท็อป กวักมือเรียกจากโต๊ะหินอ่อนใต้ร่มไม้ข้างอาคาร พร้อมกับ กล้วยไม้ สาวเรียบร้อยน่ารักทายาทห้างสรรพสินค้าดังที่ยิ้มต้อนรับอย่างอ่อนโยน

"ไม่มีทางหรอก รถติดนิดหน่อยน่ะ"

ริต้ายิ้มบางๆ ขณะหย่อนตัวลงนั่ง สายตาหวานซ่อนความเด็ดเดี่ยวสอดส่องมองบรรยากาศโดยรอบอย่างเป็นธรรมชาติ แม้ข้างนอกเธอจะดูเพียบพร้อมและเป็นจุดศูนย์รวมของสายตา แต่ลึกลงไปในอกข้างซ้าย... กลับมีความอ้างว้างที่ไม่มีใครสามารถเติมเต็มได้

เพราะหัวใจของเธอ ถูกล็อกไว้ด้วยความทรงจำเมื่อสามปีก่อน

ในสายตาของคนภายนอก ริต้าคือคุณหนูผู้เพียบพร้อมที่ไม่เคยเหลียวมองชายหนุ่มคนไหนที่เข้ามาจีบ ไม่ว่าจะเป็นทายาทนักธุรกิจหรือตระกูลเก่าแก่เพียงใด แต่ความจริงแล้ว เหตุผลเดียวที่เธอไม่เปิดรับใคร... เพราะพื้นที่ในหัวใจของเธอ มันเต็มไปด้วยภาพของคนๆ เดียวมาตลอด

ภาพเด็กชายหนุ่มตัวสูงในชุดนักเรียนอินเตอร์แบรนด์ St. Andrews International Academy ลอยเข้ามาในความคิดอย่างห้ามไม่ได้ ในอดีต พวกเขาเติบโตมาในวงสังคมไฮโซเดียวกัน เป็นเพื่อนเล่นกันตั้งแต่จำความได้ จนกระทั่งความสนิทสนมเปลี่ยนเป็นความรักในวัยรุ่นมัธยมปลาย สองปีเต็มที่เธอและเขาเคยเป็น "คู่รักเน็ตไอดอล" ที่ใครๆ ก็ต่างอิจฉา เขาในวันนั้นคือชายหนุ่มที่แสนอบอุ่น สายตาของเขาเคยมีไว้เพื่อมองเพียงแค่เธอคนเดียว

ทว่า... รอยยิ้มแสนอบอุ่นนั้นได้พังทลายลงในคืน Graduation มัธยมปลาย วันที่เธอควรจะมีความสุขที่สุด กลับกลายเป็นวันที่หัวใจสลายไม่มีชิ้นดี ภาพของเขาที่กำลังกอดอยู่กับหญิงสาวอีกคนในมุมมืดหลังงานเลี้ยง พร้อมกับประโยคเยียบเย็นที่หลุดออกจากปากเขาในวันนั้นยังคงก้องอยู่ในหัว

'คบกับริต้าน่ะเหรอ? ก็แค่น้องสาว... เรื่องที่ผู้ใหญ่เห็นชอบทั้งนั้นแหละ'

คำพูดเพียงไม่กี่คำลบเลือนความรัก 2 ปีจนหมดสิ้น ริต้าเลือกที่จะเดินออกมาทันทีโดยไม่ฟังคำแก้ตัวใดๆ และอีโก้สูงเกินกว่าจะก้มหัวให้ใคร เขาเองก็ไม่เคยตามมาง้อหรืออธิบายอะไรเลยนับตั้งแต่วันนั้น

"ริต้า... ริต้า! มองอะไรอยู่น่ะ?" 

เสียงของมิลินสะกิดเรียก สะบัดให้ริต้าตื่นจากพะวังความทรงจำอันเจ็บปวด

"เปล่าจ้ะ แค่คิดอะไรเพลินๆ" 

ริต้าปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว สมกับที่ถูกฝึกฝนการวางตัวในวงสังคมมาตั้งแต่เด็ก

"คิดเรื่องเรียน หรือคิดถึงใครบางคนแถวคณะวิศวะกันแน่?" 

มิลินแซวพร้อมทำหน้ากรุ้มกริ่ม 

"ได้ข่าวว่าวันนี้กัปตันทีมบาสฯ สุดฮอตของมหา’ลัย มีซ้อมใหญ่ที่ยิมกลางนะ เดินผ่านเมื่อเช้า สาวๆ ไปรอเชียร์กันแน่นเชียว"

คำว่า 'กัปตันทีมบาสฯ' และ 'คณะวิศวะ' ทำให้อัตราการเต้นของหัวใจริต้ากระตุกวูบ

สามปีแล้วสินะที่เลิกรากันไป... สามปีที่เขากลายเป็นหนุ่มเพลย์บอยผู้เย็นชา ไม่เคยคบใครแบบจริงจังอีกเลย เขาใช้ชีวิตอยู่กับความเร็วของการแข่งรถ ปาร์ตี้ สังสรรค์ และหลอกลวงความรู้สึกสาวๆ ไปวันๆ แม้จะเรียนอยู่มหา’ลัยเดียวกัน เดินสวนกันบ้างตามงานสังคมของตระกูล แต่เขากลับทำเหมือนเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ

ริต้าถอนหายใจออกมาเบาๆ พยายามกล้ำกลืนความรู้สึกขื่นขมลงคอ เธอรู้ดีว่าการแอบมองเขาอยู่ห่างๆ แบบนี้มันไร้ค่า และความรักที่เธอมีให้เขามันเป็นเพียงเศษซากความทรงจำที่ไม่มีวันคืนกลับมา

แต่ถึงอย่างนั้น... หัวใจโง่ๆ ดวงนี้ก็ยังคงรักและโหยหาเพียงแค่เขาคนเดียวเสมอมา