บทที่ 5 ตระกูลใหญ่

คราบน้ำตาไร้เงาที่เกือบไหลร่วงในคาเฟ่ถูกกลบซ่อนไว้ได้อย่างมิดชิดใต้หน้ากากความเพียบพร้อมตามแบบฉบับตระกูลศิริพิพัฒน์กุล แต่โชคชะตาดูเหมือนจะชอบกลั่นแกล้งให้บาดแผลที่เพิ่งถูกกรีดซ้ำต้องเผชิญกับความเจ็บปวดระลอกใหม่ในเวลาเพียงไม่กี่วัน

ค่ำคืนนี้ แสงไฟระยิบระยับจากโชนเดอเลียร์แก้วเจียระไนบานยักษ์ส่องสว่างโชติช่วงทั่วห้องบอลรูมชั้นสูงสุดของโรงแรมห้าดาวระดับท็อปของประเทศ งานเลี้ยงราตรีการกุศลและเฉลิมฉลองความสำเร็จทางธุรกิจของตระกูลไฮโซชั้นนำคลาคล่ำไปด้วยผู้ทรงอิทธิพล นักธุรกิจแสนล้าน และเหล่าทายาทรุ่นใหม่ที่แต่งกายด้วยชุดราตรีและสูทแบรนด์เนมตัดเย็บพิเศษ

'ริต้า - รินรดา' ปรากฏตัวในชุดราตรีเกาะอกผ้าซาตินสีชมพูกุหลาบคัตติ้งเนี้ยบกริบที่ขับเน้นลาดไหล่เนียนสวยและช่วงเอวคอดกิ่ว ชายกระโปรงยาวผ่าสูงเผยเรียวขาขาวเนียนยามก้าวเดิน เสริมความหรูหราด้วยชุดเครื่องเพชรประจำตระกูลที่ส่องประกายวับวูบยามต้องแสงไฟ เรือนผมดัดลอนเกล้าครึ่งหัวเปิดให้เห็นกรอบหน้าคมคายสไตล์ดาวคณะบริหารฯ ทุกก้าวเดินของเธอเต็มไปด้วยความสง่างาม สะกดสายตาของผู้คนในงานให้เหลียวมองอย่างชื่นชม

"หนูริต้า ยิ่งโตยิ่งสวยเหมือนคุณแม่เลยนะครับ" 

เสียงประแสงไฟระยิบระยับจากโชนเดอเลียร์แก้วเจียระไนระยิบระยับดั่งหยาดน้ำค้างเพชรร่วงหล่นจากเพดานสูงลิ่วของห้องบอลรูม โรงแรมหรูระดับหกดาว เสียงดนตรีคลาสสิกจากวงออร์เคสตราคลอเบาๆ ผสานไปกับเสียงแก้วแชมเปญกระทบกันอย่างมีชั้นเชิง 

บรรยากาศของงานราตรีการกุศลประจำปีของสมาคมตระกูลเก่าแก่ อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของน้ำหอมราคาแพงและรังสีแห่งอำนาจ เงินตรา และความเย่อหยิ่ง

ริต้า ในชุดราตรียืนอยู่ตรงมุมหนึ่งของงาน ร่างเพรียวระหงดูโดดเด่นทว่าเรียบหรู แต่ในอกกลับรู้สึกหนักอึ้ง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามทรงตัวบนส้นสูงสามนิ้วด้วยความมั่นใจ แม้รู้ดีว่าสายตาหลายคู่ของเหล่าคุณหญิงคุณนายในวงสังคมกำลังจับจ้องและซุบซิบถึงการมาปรากฏตัวของ "ลูกสาวนอกไส้" ของตระกูล

"ทำตัวให้มันดีๆ หน่อย ริต้า อย่าให้ตระกูลเราต้องอับอาย" 

เสียงเข้มของท่านประธานผู้เป็นบิดาเอ่ยเตือนเรียบๆ ก่อนจะเดินไปทักทายแขกผู้ใหญ่คนอื่น ทิ้งให้ริต้ายืนรับความกดดันเพียงลำพัง

ทันใดนั้น เสียงฮือฮาเบาๆ ที่ระส่ำระสายไปทั่วประตูทางเข้าก็ดึงความสนใจของทุกคนในงาน ริต้าหันไปตามสายตาเหล่านั้น และวินาทีนั้นเอง... หัวใจของเธอก็เหมือนจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ

ภาม เดินเข้ามาในงานด้วยท่วงท่าสง่างามตามแบบฉบับชายหนุ่มชนชั้นสูง สูททักซิโด้สีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างประณีตส่งให้รูปร่างสูงโปร่งและใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเขาดูโดดเด่นจนยากจะลืมตาหนี แต่สิ่งที่ทำให้ริต้านิ่งชะงักไป คือท่อนแขนแข็งแรงของเขาที่กำลังถูกเกาะเกี่ยวไว้อย่างสนิทสนม

ข้างกายของภามคือ นลินี ทายาทหญิงคนเดียวของตระกูลอสังหาริมทรัพย์ระดับแสนล้าน เธออยู่ในชุดราตรีสีแดงสดแหวกหลังดึงดูดสายตา รอยยิ้มหวานหยดย้อยและท่วงท่าการก้าวเดินที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ สมศักดิ์ศรีหญิงสาวที่เหมาะสมกับเขาราวกับกิ่งทองใบหยก

"เหมาะกันจริง ๆ เลยนะคะ คุณภามกับคุณนลินี ได้ข่าวว่าผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเริ่มคุยเรื่องหมั้นหมายกันแล้วด้วย" 

เสียงซุบซิบจากกลุ่มไฮโซที่อยู่ไม่ไกลลอยมาเข้าหูริต้าอย่างจัง ดั่งเข็มเล็กร้อนผ่าวที่ทิ่มแทงลงกลางใจ

ภามเดินควงนลินีทักทายแขกเหรื่อระดับผู้นำได้อย่างลื่นไหล รอยยิ้มเหยียดตรงมุมปากที่ริต้าคุ้นเคยดูทรงเสน่ห์และอันตรายในเวลาเดียวกัน มีบางจังหวะที่นลินีเอียงตัวไปกระซิบกระซาบข้างหูเขาอย่างร่าเริง และภามก็ก้มลงฟังพร้อมกับกุมมือเธอไว้อย่างแผ่วเบา ภาพนั้นทำให้เนื้อผ้าชุดราตรีตรงช่วงเอวของริต้าถูกมือบางขยำแน่นจนยับย่นโดยไม่รู้ตัว

ความรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตาเริ่มก่อตัว แต่ริต้าพยายามเชิดหน้าขึ้นกลืนความขื่นขมลงคอ เธอเตือนตัวเองซ้ำๆ ว่าเธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไร ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาในเงามืดมันก็แค่เรื่องชั่วคราว แต่ทำไมนะ... ทำไมการเห็นเขาอยู่กับผู้หญิงที่ "คู่ควร" ในโลกความจริง ถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้

สายตาของภามกวาดผ่านฝูงชน จนกระทั่ง... สบเข้ากับดวงตาของริต้าที่ยืนอยู่ไกลออกไป

เวลาเหมือนหยุดหมุนไปครู่หนึ่ง สายตาคมกริบคู่ นั้นมองตรงมาที่เธอ ไม่มีกระแสความผูกพัน ไม่มีร่องรอยของความนุ่มนวลเหมือนในคืนนั้น มีเพียงความเย็นชาและเฉียบขาดของนักธุรกิจใหญ่ ภามยกแก้วแชมเปญขึ้นเล็กน้อยในอากาศ เป็นการทักทายตามมารยาททางสังคมที่แสนห่างเหิน ก่อนจะหันกลับไปยิ้มตอบนลินีที่กำลังดึงแขนเขาให้เดินไปทักทายผู้ใหญ่อีกกลุ่ม

ริต้าหมุนตัวกลับทันที เธอรู้สึกเหมือนอากาศในห้องบอลรูมนี้หมดไป ละอองความเจ็บปวดบดบังความงามของงานราตรีตรงหน้าจนหมดสิ้น ร่างบางก้าวเร็วๆ เลี่ยงออกไปทางประตูระเบียงกว้างที่เชื่อมสู่สวนดาดฟ้าด้านนอก ต้องการเพียงลมเย็นๆ เพื่อเรียกสติตัวเองกลับคืนมา

ลมราตรีกระทบผิวพรรณนวลเนียนจนเย็นเฮือก ริต้ายืนเกาะระเบียงหินอ่อน มองลงไปที่แสงไฟของเมืองใหญ่ด้านล่าง หยาดน้ำตาเม็ดเล็กที่พยายามกลั้นไว้คลอเบาๆ ที่หัวตา