บทที่ 3 ลินดา...
“…ดะ ดิฉันเข้าห้องผิดค่ะ ต้องขออภัยคุณผู้ชายมาก ๆ นะคะ”
ในที่สุดเธอก็ดึงสติตัวเองกลับมาได้ จึงรีบขอโทษขอโพยยกใหญ่ แต่ยิ่งถูกมองด้วยสายตาแบบนั้นเธอก็ยิ่งทำตัวไม่ถูกจึงได้แต่ก้มโค้งขอโทษซ้ำๆ
ในตอนนั้นเองประตูห้องพักก็ถูกเปิดออกจากด้านนอก ลินด์หันไปมองด้วยความตกใจเมื่อเห็นหัวหน้างานกำลังมีสีหน้าตึงเครียด
เจคอบ มือขวาคนสนิทของรามสูรเดินเข้ามาในห้องก่อนกระซิบชี้แจงกับความผิดพลาดที่เกิดขึ้น เขารู้ดีว่าเจ้านายตนเองนั้นรักความเป็นส่วนตัวและจะหงุดหงิดเพียงใดหากถูกรบกวนในเวลาพักผ่อนเช่นนี้
“ดิฉันต้องขออภัยแทนพนักงานด้วยนะคะท่าน ทางรีสอร์ตสัญญาว่าจะมีบทลงโทษอย่างสาสมกับความสะเพร่าในครั้งนี้แน่นอนค่ะ” ซาเมีย หัวหน้าพนักงานทำความสะอาดเอ่ยขอโทษอย่างสุภาพก่อนที่ผู้จัดการรีสอร์ตจะรีบปรี่ตามเข้ามา
คนที่ทำผิดก็ได้แต่ยืนก้มหน้าอยู่ด้านหลังเงียบ ๆ กับความผิดพลาดของตนเอง ใบหน้าของเธอซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัด แต่ถึงอย่างนั้นรามสูรก็ยังคงมองอยู่
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกลัวและรู้สึกผิด ยังน่าเอ็นดู...
“เก็บของแล้วตามฉันออกมาเดี๋ยวนี้” ผู้จัดการรีสอร์ตกระซิบสั่งเสียงเข้มกับหญิงสาวเจ้าของเรื่อง แต่เหมือนเธอโดนสายตาดุดันคู่นั้นสะกดเอาไว้ ไม่ได้ยินหรือสนใจอะไรเลยนอกจากเขา... ที่กำลังมองเธออยู่เช่นกัน...
“ลินด์!”
“ฮึก…ค่ะ ค่ะผู้จัดการ”
ร่างเล็กสะดุ้งเหมือนตื่นจากภวังค์ เธอกะพริบตาถี่ทั้งลนลานรีบเก็บกวาดของออกจากห้องก่อนที่จะมีพนักงานทำความสะอาดคนใหม่เข้าไปทำความสะอาดแทน
รามสูรพ่นลมหายใจด้วยความไม่สบอารมณ์ เขากลับเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย ร่างใหญ่กำยำยืนมองสำรวจตัวเองในกระจก ขณะที่กำลังจัดเนกไทบนคอปกเสื้ออยู่ ๆ ก็นึกถึงเด็กสาวคนนั้นขึ้นมา ความจริงแล้วเธอวนเวียนอยู่ในความคิดเขาตั้งแต่วินาทีแรกที่เจอกันแล้ว
ลินด์...
ใบหน้าสวย หวาน มีเสน่ห์ หน้าผากมน คิ้วเรียวงาม ดวงตาสวยหวานไปทางดื้อรั้นและมั่นใจช่างแตกต่างกับที่เธอมองเขาเมื่อครู่ จมูกเล็กน่ารัก ริมฝีปากเรียวสวยอวบอิ่มกำลังดี รูปร่างสวยอรชร ผิวขาวนวลเนียนของเจ้าหล่อนทำให้เขาหยุดคิดถึงไม่ได้
“ลินดา…”
กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเธอยังคงติดอยู่ปลายจมูก ริมฝีปากหยักยกยิ้มโดยไม่รู้ตัวเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ที่ทำให้หัวใจของเขาปั่นป่วนเพียงแค่สบตาและได้กลิ่นหอมจากตัวของเธอ
ลินด์ถูกผู้จัดการรีสอร์ตเรียกไปตักเตือนทันทีเมื่อออกจากห้องพักห้องนั้น
“รู้หรือเปล่าว่าลูกค้าคนนั้นเขาเป็นใคร”
“ละ ลินด์ขอโทษค่ะ…” ใบหน้าหม่นหมองด้วยความรู้สึกผิด ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธอทำงานพลาดและดันพลาดกับคนใหญ่คนโตอีกด้วย
ก่อนหน้านี้เธอหยุดงานไปหลายอาทิตย์เพราะต้องเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย และพึ่งกลับมาทำงานวันแรกหลังจากทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย
“เธอจะโดนไล่ออกหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของท่านเท่านั้น” พนักงานทุกคนของริเวอร์เรสรีสอร์ตรู้ดีว่าเลอร์มิงตันเป็นยังไง ชอบและต้องการการบริการแบบไหน
หากเลอร์มิงตันไม่ตัดสินใจให้รีสอร์ตเป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงประจำปีของตระกูล ลินด์ก็อาจจะถูกไล่ออกอย่างช่วยไม่ได้เพราะผู้บริหารคงไม่พอใจมากที่พนักงานทำความสะอาดมีส่วนทำให้แผนงานของรีสอร์ตล่ม และทำให้รามสูรมองได้อีกว่าทางรีสอร์ตอบรมพนักงานไม่ดีพอ ส่วนนี้อาจจะทำให้เขาไม่ตัดสินใจร่วมลงทุนโปรเจกต์ใหม่กับทางริเวอร์เรสอีกก็ได้
รามสูร ถ้ามีอะไรผิดพลาดแม้แต่นิดเดียวเขาจะไม่เสียเวลาด้วยแน่นอน
“ค่ะ ลินด์ขอโทษอีกครั้งนะคะ” หญิงสาวยอมรับความผิดโดยไม่คิดหาข้อแก้ตัว เพราะรู้ว่าไม่มีประโยชน์อะไร เธอเดินคอตกออกจากห้องทำงานของผู้จัดการอย่างช่วยไม่ได้
ใบหน้าสวยเงยหน้าสูดอากาศ พยายามตั้งสติกับตนเองดีๆ ไม่กระวนกระวายจนกว่าจะมีคำสั่งให้ออก เมื่อลืมตาขึ้นสายตาของเธอก็วางไปที่ห้องรับรองวีไอพีของตึกฝั่งตรงข้าม และตรงระเบียงห้องรับรองมีลูกค้าคนสำคัญที่เธอเผลอเข้าห้องผิดนั้นเขากำลังมองมาที่เธออยู่เช่นกัน
หากจะไปขอร้องเขาก็คงเป็นไปไม่ได้ มิหนำซ้ำก็อาจจะวุ่นวายมากกว่าเดิมก็ได้ หญิงสาวก้มศีรษะขอโทษเขาอีกครั้งก่อนจะเดินหายเข้าไปในที่ที่ตัวเองควรอยู่รอฟังคำตอบ
จะเป็นโชคร้ายรับวันเกิดของเธออีกปีหรือเปล่านะ…
รามสูร เจ้าของสายการบินเลอร์มิงตัน สายการบินอันดับ 1 ของยุโรปที่ครองอันดับติดต่อกันมาเป็น 10 ปี ตั้งแต่รุ่นปู่ รุ่นพ่อ จนมาถึงรุ่นเขา
ร่างใหญ่กำยำยืนอยู่ริมระเบียงห้องรับรอง มองร่างอรชรยืนก้มศีรษะขอโทษเขาอีกครั้งก่อนที่เธอจะเดินหายไป
“ใจเย็นไอ้เสือ น้องเขายังเด็ก”
หมอคาร์ล คุณหมอหนุ่มเจ้าของโรงพยาบาลที่ใหญ่ที่สุดในเกาะอังกฤษและมีเครือข่ายมากที่สุดอย่างเฮทตันส์ เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเพื่อนใช้สายตามองใครสักคนแบบนั้น
“น้องไหน สวยมากหรือเปล่า”
อเล็กซ์ เจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ผู้ครอบครองที่ดินมากที่สุด ทันทีที่เดินเข้าห้องมาก็ได้ยินเสียงของคาร์ลพูดกับรามสูรพอดี
ท่าทางกวนตีนของอเล็กซ์ทำให้รามสูรตวัดสายตามองเพื่อนผู้มาใหม่ เหมือนคำรามบอกนัยๆ ว่าคนนี้ของกู!
“ลีเรนโซติดต่อมา มึงว่าไง จะทำหรือเปล่า” อีกคนที่นั่งเงียบมองสถานการณ์อยู่พักใหญ่เอ่ยขึ้น
โดมินิค เจ้าของไร่องุ่นหมื่นไร่ที่ใหญ่ที่สุดในสเปน ไวน์ที่มาจากทางนั้นล้วนมาจาก D.M. Winery Y Bodegas
“อืม กูทำเอง” รามสูรเอ่ยบอกสั้นๆ เป็นการตกลงงานที่รวดเร็วมาก
หลังจากนั้นบทสนทนาจึงเป็นเรื่องอื่นแทน โดยเฉพาะงานสำคัญเกี่ยวกับ ALL YOURS ที่ทำหน้าที่เก็บความลับของผู้มีอิทธิพลทางธุรกิจและทางการเมือง หรือแม้กระทั่งมาเฟียหลายกลุ่มก็ถูกเก็บไว้ที่นี่โดยมีพวกเขา 4 คนเป็นคนดูแลเองทั้งหมด
ทุกคนต่างก็มีความลับของตนเองที่อยากเก็บให้มิดชิดไม่อยากให้ใครรู้ พวกเขาจึงเหมือนชิปที่มีความจุไม่จำกัดและมีระบบรักษาความปลอดภัยที่ไม่เหมือนใคร
ความน่าเชื่อถือของ ALL YOURS เผยแพร่ออกเป็นวงกว้างทำให้พวกเขามีลูกค้าทุกรูปแบบอาชีพ แต่ไม่ว่าอาชีพไหนก็ปฏิบัติเหมือนกัน ต่างกันก็ตอนจ่ายเงิน...
ความลับถูกฝังลึกตามน้ำหนักของเงิน!
