บทที่ 4 วันพิเศษ

คริสต์มาส 2023 (ปัจจุบัน)

หญิงสาวในวัย 22 ปีเต็มกำลังเก็บของใส่กระเป๋าหนังใบใหญ่ที่บรรจุของใช้จำเป็นมากมายอยู่ในนั้น ก่อนจะสะพายไว้บนไหล่เล็กแล้วเปิดประตูออกจากห้องพักของพนักงาน

ใบหน้าสวยใสยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดีมากกว่าทุกวันเพราะวันนี้เป็นวันที่เธอรู้สึกมีความสุขมากที่สุด ริมฝีปากสวยร้องเพลงโปรดระหว่างเดินออกจากรีสอร์ตหรูระดับไฮคลาสติดอันดับ Top 5 ของอังกฤษ ซึ่งวันนี้มีงานฉลองวันคริสต์มาสและงานวันเกิดของลูกค้าคนสำคัญ ทางรีสอร์ตจึงเต็มไปด้วยนักธุรกิจจากหลากหลายประเทศที่มาร่วมงาน หญิงสาวจึงใช้ทางลัดด้านหลังรีสอร์ตเดินหลบความวุ่นวายออกมา

เมืองทั้งเมืองตกแต่งต้อนรับเทศกาลคริสต์มาสอย่างสวยงาม แสงไฟระยิบระยับรูปร่างต่างๆ ส่องผ่านหิมะที่กำลังตกโปรยปรายลงมา มือเล็กยื่นออกไปข้างหน้ารองรับหิมะสีขาวให้ตกกระทบลงฝ่ามือน้อย ตอนนี้มันแดงระเรื่อขึ้นมากเพราะความเย็นจัด

ถึงช่วงเดือนธันวาจะหนาวที่สุดแต่เธอกลับรู้สึกอบอุ่นมากกว่าช่วงอื่นๆ ดวงตาคู่สวยมองนาฬิกาเรือนเล็กตรงข้อมือบ่งบอกว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะถึงเวลาที่รอคอยแล้ว

วันเกิดครบรอบ 22 ปีของเธอและครบรอบ 7 ปีที่เธอใช้ชีวิตอยู่ประเทศอังกฤษคนเดียว...

เหงานะ แต่ก็คงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้วละ

“ซื้ออะไรดีนะ” ลินด์หยุดยืนอยู่หน้าร้านขายของขวัญพลางพิจารณาว่าปีนี้เธอจะซื้ออะไรเป็นของขวัญวันเกิดให้ตนเองดี

กวาดสายตามองไม่นานก็หยิบจี้สร้อยคอรูปต้นคริสต์มาสขึ้นมา ก่อนจะเดินเข้าไปในร้านเพื่อจ่ายเงินแล้วเดินออกมาพร้อมกับสร้อยเส้นเล็กประดับลำคอระหงด้วยใบหน้าสดใส

ระยะทางระหว่างบ้านพักกับรีสอร์ตอยู่ไม่ไกลกันมาก เดินเท้าประมาณครึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว

ลินด์เปิดประตูเข้าไปในร้านเบเกอรีชื่อว่า Summer Time ซึ่งเป็นบ้านพักและเป็นร้านขนมที่เธอชอบที่สุดในย่านนี้อีกด้วย อีกอย่างเจ้าของร้านก็ใจดีมากจนเธอรู้สึกผูกพันกับพวกเขา 2 คนพ่อลูกคู่นี้ไปแล้ว

หญิงสาวทักทายลุงแซมและซัมเมอร์ก่อนจะรีบเอากระเป๋าไปเก็บแล้วสวมผ้ากันเปื้อนเตรียมตัวช่วยงานที่ร้านต่อ

“พี่ลินด์คะ ไหนบอกว่าวันนี้เลิกช้าไง” ซัมเมอร์ หญิงสาววัย 20 ปี เอ่ยถามเสียงตะกุกตะกักพลางมองไปทางแซมคุณพ่อของเธอที่เลิ่กลั่กไม่ต่างกัน

เธออุตส่าห์เตรียมเซอรไพร์สวันเกิดพี่สาวคนสวย กะว่าเปิดประตูร้านเข้ามาก็จะจุดพลุฉลองวันเกิดให้เลย แต่ว่า...

“เมื่อวานหรือเปล่า ซัมถามพี่เมื่อวันก่อน”

ซัมเมอร์ถึงกับตาโตเมื่อนึกขึ้นได้ เป็นเธอเองที่จำวันผิด!

“จริงด้วย ซัมจำวันผิดนิดหน่อยค่ะ” ยิ้มเจื่อนแล้วหันไปยังพ่อของตัวเอง

ลินด์มองน้องสาวคนสนิทอย่างเอ็นดู ก่อนจะไปช่วยพนักงานคนอื่นต้อนรับลูกค้า

เรียน ทำงานรีสอร์ต บางวันก็ช่วยงานที่ร้านเบเกอรีตั้งแต่มาอยู่อีสต์เบิร์นแรกๆ จนถึงวันนี้

ในความโชคร้ายที่ต้องมาใช้ชีวิตต่างประเทศต่างเมืองคนเดียวก็ยังมีความโชคดี เพราะได้เจอซัมเมอร์กับลุงแซม พวกเขา 2 คนเปรียบเสมือนครอบครัวและผู้มีพระคุณอีกคนของเธอ

“ทานให้อร่อยนะคะ” เอ่ยบอกลูกค้าอย่างเป็นมิตรพร้อมรอยยิ้มกว้างอย่างเต็มใจ ก่อนจะไปรับออร์เดอร์โต๊ะอื่น

“อุ๊ย!” ด้วยความตกใจที่อยู่ๆ ลูกค้าผู้ชายโต๊ะที่เธอกำลังรับออร์เดอร์นั้นมาแตะมือเธอแล้วบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ

“ฮึ่ม!!” แซมทำเสียงดุพร้อมกับถลึงตามองวัยรุ่นสองคน เขาไม่สนว่าคนนั้นจะเป็นลูกค้าหรือไม่ เพราะถ้ามาทำแบบนี้กับลูกสาวทั้งสองคนของเขา เขาก็พร้อมบวกใส่โดยไม่สนใครเหมือนกัน

ตั้งแต่ลินด์มาพักที่บ้าน ลูกสาวของเขาจากที่เคยเศร้าหมองเพราะแม่ของเธอจากไปกะทันหันก็มีความสดใสขึ้น ซัมเมอร์และลินด์เข้ากันได้ดีเกินที่คาดไว้ ความน่ารักและความใจดีของลินด์ที่มีต่อเขาและซัมเมอร์ทำให้เขานึกเอ็นดูเป็นลูกสาวอีกคนไปแล้ว

รักและหวังดีไม่ต่างจากซัมเมอร์เลย

“กูบอกแล้วไงว่าตาแก่หนวดขาวหวงลูกสาวขนาดไหน” วัยรุ่นชายอีกคนกระซิบกับเพื่อนพลางเหลือบมองแซมที่กำลังแยกเขี้ยวทำหน้ายักษ์ใส่

“ก็กูอยากรู้นี่หว่า แล้วเด็กคนนั้นล่ะ” มองไปทางซัมเมอร์ที่กำลังคิดเงินลูกค้าอยู่

“นั่นก็ลูกสาว ถ้ามึงไม่อยากกินลูกปืนก็รีบออกจากร้านกันก่อนเถอะ” วัยรุ่นชายทั้งสองคนตกลงกันก่อนจะเดินออกจากร้าน คนหนึ่งก้มขอโทษก่อนจะรีบวิ่งตามเพื่อนออกไป

“โธ่ ลุงแซมคะ” ลุงแซมเสียลูกค้าเพราะเธออีกแล้ว

“โธ่ หนูลินด์ / โธ่ พี่ลินด์”

แซมกับซัมเมอร์พูดพร้อมกัน เห็นลินด์ทำหน้าเศร้าที่เสียลูกค้าไปโต๊ะหนึ่ง พวกเขาเลยทำหน้าเศร้ากลับก่อนจะยิ้มให้กัน

เนื่องจากเป็นช่วงเทศกาล ร้านเบเกอรีเลยปิดดึกกว่าทุกวันและกว่าจะเก็บร้านเสร็จก็เกือบเที่ยงคืน ซัมเมอร์ตื่นเต้นกับการเซอร์ไพรส์วันเกิดของคนที่เธอรักเหมือนพี่สาวมากๆ ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาเธอก็ยังตื่นเต้นทุกปี

“พี่ลินด์กลับขึ้นห้องได้แล้ว เดี๋ยวที่เหลือซัมช่วยคุณพ่อเองค่ะ” ซัมเมอร์พยายามดันหลังลินด์ให้กลับขึ้นห้องไป

“จริงเหรอ…” ลินด์อมยิ้มหวาน ถามซัมเมอร์เหมือนรู้ทัน เธอไม่ได้ต้องการฉลองหรืออะไรพิเศษเลย แค่พวกเขาให้ส่วนลดที่พักกับเธอครึ่งหนึ่งก็เกรงใจมากพอแล้ว

“เฮ้อ พี่ลินด์อะ เอาเป็นว่าอาบน้ำเสร็จแล้วก็ลงมาได้เลยนะคะ” ซัมเมอร์ทำยู่ใส่ก่อนจะเดินหันหลังให้ ลินด์อมยิ้มบางๆ แล้วเข้าห้องนอนของตัวเอง

ร่างอรชรสวมชุดคลุมอาบน้ำสีขาวนั่งลงบนเก้าอี้โต๊ะเครื่องแป้ง ทาครีมบำรุงผิวเล็กน้อยในตอนกลางคืน ใช้ฝ่ามือแนบผิวแก้มเบาๆ เพื่อให้เนื้อครีมซึมเข้าสู่ผิว

ดวงตาคู่สวยมองรอยแผลเป็นที่เห็นรอยจางๆ บนฝ่ามือข้างขวา เห็นแผลที่มือของตนเองทีไรก็อดนึกถึงเหตุการณ์วันนั้นไม่ได้ทุกที

“เกือบโดนไล่ออกตอนที่ต้องใช้เงินเยอะแล้วนะลินด์…”

มือเล็กแตะแก้มของตัวเองอีกครั้ง เธอยิ้มกว้างให้กับตัวเองในกระจกก่อนจะลงไปหาซัมเมอร์และลุงแซม