บทที่ 8 ตัวขัดขวางความสุข
ลินด์ลุกขึ้นยืนทันทีที่ดัสตินนั่งลง เธอเตรียมตัวจะออกจากพื้นที่ตรงนั้นเพื่อให้ผู้บริหารทั้งสองคนได้พูดคุยเป็นการส่วนตัว หญิงสาวก้มโค้งอย่างสุภาพก่อนจะขอตัวออกจากห้องไป
ดัสตินถือโอกาสพูดคุยและชักชวนรามสูรพักที่นี่ต่ออีกวันเพื่อรอเพื่อนของเขาที่ตั้งใจเดินทางมาพบเลอร์มิงตัน ซึ่งรามสูรก็ตกลงเพราะอยากรู้ว่าต่อไปแมทธิวจะทำยังไง หากเขายังเล่นตัวไม่เซ็นสัญญาร่วมกับอรรัมภาแอร์ไลน์ที่ต้องการเครื่องบินของเลอร์มิงตันไปใช้งานสักที
สายการบินน้องใหม่ที่บินภายในประเทศเท่านั้น แต่กลับอยากยิ่งใหญ่ตั้งแต่ก้าวแรกที่เริ่มทำด้วยความต้องการและเจตนารมณ์ของผู้บริหารที่ไม่มีความคิดหรือความรับผิดชอบมากพออย่างแมทธิวจะตื๊อเขาต่อได้อีกสักกี่น้ำ และเขาเองจะทนได้อีกนานแค่ไหนกัน
ดัสตินรีบส่งข่าวบอกเพื่อน แมทธิวเลยรีบบินตรงมาอังกฤษเพื่อพบกับเลอร์มิงตันทันที
ชายหนุ่มวัย 26 ปีทั้งสองคนกอดคอทักทายอย่างสนิทสนม แมทธิว อยากมาเยี่ยมเยือนรีสอร์ตติดอันดับของดัสตินอยู่แล้ว จึงถือโอกาสมาทำงานและพักผ่อนด้วย
ที่สำคัญ! เป้าหมายของเขาคือทำให้เลอร์มิงตันเซ็นสัญญาให้ได้…
“ได้ข่าวว่ามีสาวเหรอ กูขอดูหน่อยได้มั้ย”
“เก็บอาการหน่อย คนนี้กูหวง”
“แสดงว่ามึงยังไม่ได้?”
“ก็ไม่อยากทำร้ายแต่ถ้านานเกินไปก็ไม่แน่” ถ้านานกว่านี้เนื้อกวางน้อยหวานๆ ของเขาอาจจะตกเป็นของคนอื่นก่อนแน่ๆ
“แล้วเลอร์มิงตันล่ะ”
“ใจเย็น คืนนี้กูจัดงานเลี้ยงเพื่อมึงโดยเฉพาะ”
“ขอบใจว่ะ งั้นกูขอตัวไปพักผ่อนก่อน”
“อืม เดี๋ยวกูพาไป”
ดัสตินเดินไปส่งเพื่อนที่ห้องพักที่เขาสั่งเตรียมไว้ให้สำหรับมันโดยเฉพาะ ในนั้นมีครบทุกอย่างเหมือนตอนที่กำลังเรียนอยู่อเมริกาโดยเฉพาะคนต้อนรับ
“เร้าใจแน่ กูขอตัวไปทำงานก่อน เสร็จงานเดี๋ยวตามเข้าไป”
“เจอกัน” แมทธิวหัวเราะชอบใจ สมกับเป็นเพื่อนรักจริง ๆ
ร้านเบเกอรี Summer Time
“พี่ลินด์คะ ซัมมีอะไรจะให้” เมื่อรู้ว่าพี่สาวได้รับเชิญไปงานเลี้ยงของรีสอร์ต ซัมเมอร์ก็รีบไปซื้อชุดสวยมาให้เป็นของขวัญ
“ซัม…”
“รับเถอะหนูลินด์ ถือซะว่าเป็นของขวัญเรียนจบและได้งานทำนะ” แซมเอ่ยขึ้นก่อนเหมือนรู้ว่าลินด์จะปฏิเสธ
“ซัมว่าเหมาะกับพี่ลินด์ที่สุดเลยค่ะ” ไม่โป๊แต่ก็ดูไม่เรียบร้อยเกินไป มีความน่ารักแบบซนๆ แต่ก็ดูน่าทะนุถนอม เหมาะกับพี่สาวของเธอที่สุด
ลินด์มองสองคนพ่อลูกอย่างรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง ความหวังดีและจริงใจที่เธอไม่สามารถปฏิเสธได้
คืนนี้ลินด์สวมชุดที่ซัมเมอร์และลุงแซมให้เป็นของขวัญไปร่วมงานเลี้ยงทำเอาสองคนยิ้มจนแก้มปริ
“พี่น่าจะกลับดึกเลย ซัมล็อกร้านได้เลยนะ แล้วก็ระวังตัวด้วย เข้าใจไหม” เอ่ยย้ำกับน้องสาว เพราะคืนนี้ลุงแซมไปเยี่ยมเพื่อนที่โรงพยาบาลน่าจะกลับดึกเช่นกัน
“เข้าใจแล้วค่ะ พี่ลินด์ไปได้แล้ว เดี๋ยวไปสายได้แล้วก็กินของอร่อยนิดเดียวหรอก”
“ไม่ต้องห่วง พี่จะพยายามกินเผื่อจนพุงแตกเลยคิ ๆ”
แตะหน้าท้องแบนราบของตัวเองเบาๆ ส่งยิ้มจนตาหยีให้น้องสาวคนสวยก่อนจะเดินเท้าไปรีสอร์ต
งานเลี้ยงจัดในห้องรับรองใหญ่ เสียงเพลงเปิดคลอเบาๆ ให้บรรยากาศสบายๆ หญิงสาวมาก่อนเวลาเริ่มงานครึ่งชั่วโมงเพื่อเตรียมตัวและรอรับคำสั่งจากเจ้านายอีกที
ดัสตินมองเห็นร่างอรชรในชุดเดรสยืนอยู่มุมหนึ่งในห้องจัดงานใกล้ๆ ซาเมียก็ยิ้มกว้าง แอบมองสำรวจชุดที่เธอสวมใส่ในคืนนี้ช่างดูน่ารักและเหมาะสมกับเธอจริง ๆ
“สวัสดีค่ะคุณดัสติน” ซาเมียและลินด์ก้มศีรษะเล็กน้อยทักทายเจ้านายด้วยรอยยิ้ม
“ไม่ใช่เวลางานเพราะฉะนั้นตามสบายเถอะซาเมีย ไม่ต้องเกร็งนะลินด์” ดัสตินเอ่ยย้ำกับลินด์อีกครั้งเพราะคงเป็นครั้งแรกของหญิงสาวแต่ซาเมียนั้นเคยร่วมงานแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว
“ค่ะคุณดัสติน จะพยายามนะคะ” ยิ้มรับอย่างสุภาพ
“พี่ดัส”
จัสมินในวัย 24 ปี น้องสาวคนเดียวของดัสตินรีบบินจากอเมริกามาร่วมงานคืนนี้ทันทีเมื่อรู้ว่าใครคือหุ้นส่วนใหญ่ของรีสอร์ตร่วมกับพี่ชายของตนเอง
“พี่คิดว่าเราจะมาไม่ทันซะอีก”
“ถ้ารู้ช้ากว่านี้ก็ไม่น่าจะทันค่ะ ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้คะ”
จัสมินหน้ามุ่ยใส่พี่ชายก่อนจะมองหญิงสาวรูปร่างอรชรก้มมองต่ำอยู่ใกล้ๆ กับซาเมีย ถ้าจำไม่ผิดเธอคนนี้คือพนักงานทำความสะอาดไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงมายืนอยู่ในงานได้
“นี่ลินด์ เป็นผู้ช่วยผู้จัดการรีสอร์ตคนใหม่ของพี่เอง” ยิ่งทำให้จัสมินแปลกใจเพราะไม่จำเป็นต้องแนะนำพนักงานทุกคนให้เธอรู้จักก็ได้
“สวัสดีค่ะคุณจัสมิน” ลินด์ก้มศีรษะทักทาย เธอเคยเจอจัสมินแค่ไม่กี่ครั้งเพราะนานๆ ทีจัสมินจะกลับรีสอร์ต
จัสมินพยักหน้าส่งๆ รู้สึกไม่ค่อยถูกชะตากับเด็กนี่ชอบกล เธอสะบัดหน้าไล่ความคิดไร้ประโยชน์ทิ้งไปแล้วหันไปคุยกับพี่ชายแทน
“ไอ้แมทก็อยู่ที่นี่นะ เดี๋ยวก็เจอกัน”
“ค่ะ แต่ไม่ได้อยากเจอ จัสอยากเจอคุณรามมากกว่า” นัยน์ตาของจัสมินเปล่งประกายขึ้นทันทีเมื่อพูดถึงคนที่เธอหมายตาเอาไว้
อยากเจอ อยากรู้จักเป็นการส่วนตัวมานานแต่ไม่มีโอกาสเลยเพราะรามสูรไม่ชอบผู้หญิงที่เข้าหาเขาง่ายๆ ถ้าไม่ถูกใจจริงๆ เท่าที่เธอตามสืบมาเขายังไม่เคยมีใครเป็นตัวเป็นตนเลย ที่ผ่านๆ มาก็แค่คู่นอนเท่านั้น
“พี่ดัส คุณรามเรียกใช้ผู้หญิงเยอะไหมคะ”
“พี่ไม่รู้เรื่องนี้เลย”
รามสูรรักความเป็นส่วนตัวมาก คนที่รู้ก็คงมีแค่คนของเขาเท่านั้น แต่ที่เขาแน่ใจเลยจริงๆ คือรามสูรสนใจผู้หญิงคนเดียวกับเขาแน่นอน ตลอด 2 ปีที่เขาเฝ้ามองลินด์มา เขาจะไม่ยอมให้ใครได้ไปก่อนเด็ดขาด
ลินด์ฟังได้ยินบทสนทนาอย่างไม่ตั้งใจ เธอกำลังจะขอตัวออกจากตรงนั้นเพื่อความเป็นส่วนตัวของเจ้านาย แต่ในตอนที่ริมฝีปากจะขยับเอ่ย...
“ไอ้ดัส”
