บทที่ 104 กลับบ้านเถอะ

“ซี้ดดดส์” 

ชารีฟนิ่วหน้าอย่างเจ็บปวดเมื่ออาการปวดศีรษะไมเกรนกำลังเล่นงานเขาจนต้องหยุดยืน ยกสองมือขึ้นบีบคลึงขมับ ทว่ามันกลับทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆจนร่างใหญ่รีบเดินเซซัดเข้าไปในห้องที่มืดและสงบ

“อาการไมเกรนกำเริบหรือครับ สักครู่นะครับ” อาซานรีบวิ่งกระหืดกระหอบออกไปหายาและผ้าเย็นมาให้เจ้านาย

“ฟู่ว ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ