บทที่ 143 ‘ไม่คู่ควร’

นิ้วเรียวบรรจงติดกระดุมชุดโต๊ปสีขาวบนร่างสูงใหญ่อย่างละเมียดละไม ใบหน้าเรียวสวยเรียบนิ่งขยับเพียงขนตางอนเป็นแพหนาซึ่งมองจดจ่อสำรวจดูความเรียบร้อยก่อนเขาจะหยิบเสื้อคลุมมิชลาอ์สีเนื้อตกแต่งบริเวณสาบเสื้อด้วยแถบผ้าปักสีทองซึ่งชาวอาหรับระดับราชวงค์หรือผู้มีตำแหน่งระดับสูงนิยมสวมใส่ในโอกาสและพิธีการส...