บทที่ 157 ‘เราน่าจะเจอกันเร็วกว่านี้’

“ข้าหยุดไม่ได้แล้ว ได้โปรดให้ข้าเถอะ” เสียงแหบพร่าเอ่ยออกมาตามจริง ขอล่ะ ความเป็นชายคับแน่นอึดอัดควรค่าแก่การถูกปลดปล่อยสักครั้ง ฝ่ามือหนานวดคลำสองเต้าอวบผ่านเนื้อผ้า 

“อื้อ ไม่นะ” หากแต่เธอยังดิ้นพล่าน สองเท้าดันพื้นถอยร่นหนีอย่างตื่นกลัว 

จุ๊บ

ริมฝีปากหนาเริ่มโลมเลียตามซอกคอระหงก่อนขบเม้มมันจนเป็น...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ