บทที่ 176 จูบหมอเดียร์น่า

“หุบปากน่า!”

อาซานอมยิ้มเหลือบมองร่างใหญ่แทบจะกระโจนออกจากรถ เขารีบวิ่งฝ่าหิมะที่กำลังโปรยปราย รอยเท้าเหยียบย่ำพื้นขาวโพลนเห็นเป็นทางยาวทอดเข้าไปยังที่ซึ่งเดินจากมา 

ร่างบางเดินเซซัดออกมาด้วยอาการที่ค่อยยังชั่วสักหน่อย ไม่ได้หายดี แต่การสำรอกปล่อยของเหลวออกมายังพอประคองอาการให้ร่างกายพักเหนื่อยเอาแ...