บทที่ 177 จังหวะนรก

ลัยลาฮ์เดินไหล่ตกยกมือปาดน้ำตาออกป้อยๆประหนึ่งเด็กน้อยผู้ขี้แยและน่าสงสาร ไม่สนแล้วใครจะมองเธอแบบไหน เพราะสิ่งที่เธอได้รับมาก ..มากเกินไปจริงๆ

เห็นสมควรแล้วว่าควรพอ..

อาซานยืนนิ่งค้าง แต่เธอไม่เปิดโอกาสให้เขาเอ่ยถาม 

“ฝากบอกเจ้านายคุณทีนะคะ ว่าปล่อยฉันไปได้แล้ว” 

อาซานพยักหน้ารับ รู้สึกได้ถึงน้ำเสีย...