บทที่ 47 สถานะลูกค้า

“เห้อ ก็นั่นแหละเหตุผลที่ฉันโทรมาหาแก”

‘ว่า?’

“ยืมตังค์สักสองหมื่นหน่อยสิ”

แล้วเพื่อนก็ตัดบททันควัน ‘ชะนี แค่นี้นะฉันไม่ว่าง’

“โฮะ” เธอแค่นขำในลำคออย่างรู้เท่าทัน “ถ้าแกวางล่ะก็..ได้เห็นดีกันแน่ ค่ารับงานในชั้นใต้ดินคืนนั้นแกก็คงรับแทนแล้ว คิดว่าฉันโง่เหรอ? แล้วหยุดสรรหาคำแก้ตัวด้วยนะ” 

ปลายสาย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ