บทที่ 51 “ซวยแล้วไง!”

“กรี๊ดดด”

หญิงสาวกรีดร้องลั่นพลางสับเท้าวิ่งหนีไปอย่างไม่รู้ทิศทาง ดวงตาคู่สวยหวาดหวั่นกวาดมองหาผู้คนที่พอจะเข้ามาช่วยเหลือหรืออธิบายในสิ่งที่เธอประสบพบเห็น เธอลืมไปหมดสิ้นว่าตนเองวิ่งมาได้ไกลแค่ไหน ความกลัวสั่งการให้อะดรีนาลีนหลั่งออกมามากมายจนพาร่างกายวิ่งผ่านทางแยกแถมกระโจนขึ้นบันไดทอดไปสู่ชั้นบน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ