บทที่ 7 (ขายตัวให้ผัวเก่าNc25+ )
ร่างใหญ่ชะงักการเคลื่อนไหว ทั้งสองต่างหันขวับไปตามเสียงจากผู้มาใหม่
ให้ตายเถอะ เพื่อนของเขากำลังจะเข้ามาแจม!
“ฮึก”
ใบหน้าเรียวสะบัดให้ผมลงปกปิดและหันไปอีกทาง ก้อนสะอื้นจุกขึ้นในลำคอจนไร้เสียงจะเอื้อนเอ่ย ไม่เคยรู้สึกอับอายเท่านี้มาก่อน มีดวงตาสองคู่มองเธอกำลังเย่อกับเขาในท่ายืน
“มานี่”
ชารีฟโอบรัดร่างบางบังคับพาเธอเดินหน้าประมาณห้าก้าวยาวๆให้ด้านหน้าเธอแนบพิงผนังอีกฝั่งเพื่อหลบหนีพวกนั้น ตอนนี้ร่างใหญ่กำยำของเขาบดบังร่างเธอไว้จนมิด
“เห้ย อะไรวะ” / “หวงของเหรอ”
“เออ กูเสร็จมึงค่อยเอาต่อ”
หลังจากได้ยินคำนั้นจากปากเขา ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวน้ำตาไหลพรากเป็นสายร่ำร้องในใจอย่างเจ็บปวดทั้งที่ร่างสะท้านตามแรงกระหน่ำอันไร้ความรักและปราณีหลงเหลือ
เธอเจ็บ เจ็บทั้งตัวและใจ
พยายามเบี่ยงกายออกแรงดิ้นแต่ก็ไม่หลุด อายแสนอาย ไม่รู้ว่าป่านนี้พวกผู้ชายสองคนนั้นเห็นอะไรบ้าง
“อาส์ ลัยลาฮ์”
เสียงเรียกแผ่วเบานั้นกลับทำใจอ่อนไหวยวบ พอสองมือหนาดึงเกาะอกลง ตะปบหน้าอกอวบพร้อมคลึงนวดขยำ และช่วงล่างหยุดการเคลื่อนไหว ก่อนจะค่อยๆหมุนควงเนิบนาบ
“ซี้ดดด”
เธอถูกปลุกปั่นจนเตลิดเมื่อปลายนิ้วร้ายเอื้อมมาบดขยี้เม็ดติ่งกระสัน
“อูยยซี้ดดด”
การได้สัมผัสกับตัวตนเขาอีกครั้ง มันทั้งคับแน่น อึดอัด หัวใจเต้นแรง ยิ่งเมื่อเขาโน้มใบหน้าลงหายใจเป่ารดต้นคอระหงพร้อมเปล่งเสียงครางต่ำในลำคอเธอยิ่งเสียวซ่านจนเผลอขยับโยกสะโพกตาม
“อ๊าส์”
ร่องฉ่ำแน่นโดนความเป็นชายขนาดใหญ่เสียดสี ถูครูดกลีบเนื้ออ่อนนุ่มแทบปริฉีก มันช่างแสนรัญจวนใจจนไม่รู้ตัวว่าตนเองเปล่งเสียงครางดังน่าอายสักแค่ไหน
“อ๊ะ อ๊ะ...”
เสียงร้องกระท่อนกระแท่นดังขึ้นตามแรงกระแทกตัวตนที่โหมกระหน่ำเข้ามาอย่างบ้าคลั่งจนเกิดเสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นก้องห้องน้ำ
“อ่าส์..” เสียงทุ้มคำรามราวกับสัตว์ป่า มือหนาลูบคลึงท้ายทอยหญิงสาวก่อนบีบลำคอเธอเบาๆยึดไว้กับผนังเพื่อให้หล่อนเตรียมตั้งรับแรงส่งท้าย
ตั่บ ตั๊บ..
“กรี๊ดด”
สองร่างชุ่มเหงื่อยืนหอบกระเส่า เขารีบถอดถอนตัวตนออกมา
“อู้วว” เจ้าของร่องรัดรึงนั้นร้องออกมาอย่างทรมานเมื่อลำใหญ่กระชากออกอย่างไม่สนใจว่าเธอจะเป็นอย่างไร
ร่างอ่อนเปลี้ยนั่งพับเพียบลงกับพื้น แววตาเศร้าเหลือบมองดูเขากำลังถอดถุงยางทิ้งพร้อมรีบสวมใส่กางเกงและเข็มขัดให้เข้าที่โดยไม่ชายตาแลมองเธอแม้สักเพียงหางตา
เธอนั่งบ้าเฝ้ารออะไรอยู่?
รอให้เขายื่นมือมาช่วยโอบประคองน่ะหรือ?
หึ ฝันไปเถอะ เขาหยิบมือถือโทรออกอย่างหน้าตาเฉย แหวนเกลี้ยงเด่นชัดอยู่บนนิ้วนางนั่นยิ่งตอกย้ำสภาพเธอในขณะนี้ได้ดี
“การิมนายอยู่ไหนน่ะ? ..อืม เดี๋ยวฉันออกไป”
เขาเดินจากไปแล้ว ไม่มีแม้แต่คำร่ำลา
“ฮึก..”
สองขาเรียวยกขึ้นเปลี่ยนเป็นนั่งกอดเข่าฟุบหน้าลงบนท่อนแขนปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย มันหมดสิ้นแล้วทุกอย่าง เมื่อสิ่งที่เคยวาดฝันถูกตบหน้าด้วยความจริงให้ตื่นมารับรู้ความเจ็บปวด
ชารีฟผู้แสนดีไม่มีอีกแล้ว
เธอรีบลุกขึ้นปาดน้ำตาเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเหมือนคนกำลังจะเดินมาเข้าห้องน้ำ ผมยาวสยายถูกเสยไว้ด้านหลังอย่างลวกๆเดินถ่างขาออกมา
“อื้ม”
จ๊วบ
ร่างเพรียวก้าวเท้าเซซัดออกมาผ่านหน้าชายหญิงคู่หนึ่งกำลังจูบปากกันเสียงดังดูดดื่มอยู่ตรงทางเข้าห้องน้ำ
แววตาปรือเศร้ากรึ่มเมาแต่ยังมีสติดีพอที่จะตัดสินภาพที่เห็นด้วยตาตนเองว่า
‘มั่ว’
ใช่ ภาพหญิงชายสองคู่บนโซฟากำลังมัวเมากันอย่างหนักสลับหัวสลับหางออรัลให้กันไปมา ส่วนอีกคู่นั้นจูงมือกันไปลับตาคนหน่อยๆ แต่โชคร้ายที่เธอดันเห็นบั้นท้ายของผู้ชายที่กำลังกระหน่ำโยกอัดใส่บั้นท้ายอวบนั้นอย่างเมามันส์กับเสียงแหกปากร้องครางของหญิงสาวที่กำลังบ่งบอกว่าเธอนั้นชอบใจขนาดไหน
อันที่จริงเธออยากจะวิ่งหนีออกจากห้องนี้ให้ไวแต่ติดอยู่ที่มือถือเธอนี่สิมันหายไปไหน? ภควรรณวิลากวาดสายตาหาจนทั่วแต่ไม่พบ แต่ดันพบสิ่งที่ไม่อยากเจอ
“ขายตัวให้ผัวเก่าก็แล้ว ยังไม่อิ่มอีกหรือ” คำถามที่แสบถึงทรวงจากชายที่ชื่อชารีฟนั้นทำเอาเธออยากจะกรีดร้องใส่หน้ามันให้รู้แล้วรู้รอด
“แล้วคุณล่ะคะ กลับมาทำไมอีก อย่าบอกนะว่าคิดถึงรสเซ็กส์สาวร่านอย่างฉัน”
หมั่บ
มือหนาบีบคางเธอแน่น
“ปล่อย อย่าได้มาแตะต้องตัวฉันอีก” เธอเพ่งแววตาดุเอ่ยเสียงรอดไรฟัน
“ถ้าไม่ปากดีก็ไม่อยากจะแตะนักหรอก”
“งั้นก็ปล่อย อย่ามายุ่งกับฉัน”
“ทำไมหรือ? ออ สงสัยรอลับตาฉันแล้วค่อยไปร่วมวงสวิงกับพวกนั้นสินะ” เขาคลายมือออกพลางยักไหล่ “เอาเลยสิตามสบายไม่ต้องอายหรอกน่าลัยลาฮ์เธอมันก๋ากั่นอยู่แล้ว”
“คุณมาทำไม ต้องการอะไร กลับมาเยาะเย้ยชีวิตฉันงั้นเหรอ?”
“เปล่าหรอกลัยลาฮ์ ถ้าฉันรู้ว่าเธออยู่นี่ฉันไม่มีทางมาเด็ดขาด ฉันไม่อยากจะเห็นหน้าเธอนักหรอก ฉะนั้นไม่ต้องอายถ้าฉันมาเห็นสภาพเธอที่อับจนลงถึงขนาดขายตัวไปทั่วเมืองแบบนี้”
สองมือกำหมัดไว้แน่น เล็งไว้สักตำแหน่งตรงใบหน้าของเขา แต่ไตร่ตรองดูแล้วคงไม่คุ้มเสียหากถูกเอาคืนในแบบที่คาดไม่ถึง ..อย่างเช่นการพาเธอไปให้กลุ่มเพื่อนชายรุมโทรม
เพราะสิ่งที่เขาพูดและทำกับเธอในคืนนี้ เธอรู้แล้วว่าเขามองเธอด้อยค่าแค่ไหน
‘นั่นสินะ เขามีคู่หมั่นแล้วนี่’
เธอนับหนึ่งถึงสิบในใจ หมุนตัวกลับเพื่อเลี่ยงหนี
“เมามากแล้วรีบกลับบ้านไปซะ”
เธอรีบปัดมือเขาออก “อย่างมายุ่งกับฉัน!”
“ฉันจะไปส่ง”
“ไม่ใช่เรื่องของคุณ” เธอจะให้เขาเจอสภาพห้องที่เธออยู่ตอนนี้ไม่ได้หรอก
