บทที่ 4 EP. 01｜แผนแค้นทวงคืน (2/3)
“มิราตั้งสติและทำใจดี ๆ ไว้นะลูก พ่อของหนูเขาไปสบายแล้ว” ลุงนายหันมาพูดกับฉันช้า ๆ พลางกุมมือฉันไว้แน่นเหมือนจะสื่อว่าสิ่งที่พูดออกมานั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่น
“ละ...ลุงนายหมายความว่ายังไงกันคะ” ฉันมองลุงนายด้วยใบหน้าไม่สู้ดี
“พ่อของหนูถูกยิงโดนจุดสำคัญทำให้หมอไม่สามารถช่วยไว้ได้ทัน เหตุการณ์นั้นหนูก็อยู่ด้วยนะลูกมิรา” ฉันนั่งมองหน้าลุงนายจนกระทั่งความทรงจำเริ่มไหลเข้ามาในสมองของฉัน
“ฮึก! ไม่จริงใช่ไหมคะบอกมิราทีว่ามันไม่จริง” น้ำตารินไหลออกมาเมื่อฉันเริ่มจำได้ทุกอย่าง มันไม่ใช่ความฝันแต่มันคือเรื่องจริงที่เกิดขึ้นต่างหาก
“...” ลุงนายเองก็คงไม่รู้จะพูดอะไรเพราะสิ่งที่จำเป็นต้องบอกฉันลุงนายก็พูดออกมาหมดแล้ว ลุงนายเองก็เสียใจไม่แพ้ฉันเลยในตอนนี้
“มะ...ไม่จริง มันต้องไม่ใช่เรื่องจริงมิราแกต้องตื่น ตื่นได้แล้ว!” ฉันเริ่มคุมสติตัวเองไม่อยู่ นี่มันจะต้องเป็นการฝันซ้อนฝันอยู่แน่ ๆ ฉันต้องตื่นสิ ตื่นสักที!
“มิรา!” ลุงนายรีบเข้ามาจับแขนฉันไว้แน่นเมื่อเห็นว่าฉันนั้นเริ่มทำร้ายตัวเอง
“ปล่อยมิรา มิราต้องตื่นตอนนี้มิรากำลังฝันอยู่ ฮือ ๆ” ฉันดีดดิ้นไปมาเพื่อให้ออกจากแรงจับกุมของลุงนาย
“หมอ! พยาบาล! มีใครอยู่ไหมเข้ามาที!” ลุงนายไม่สนใจฉันลุงเขาเอาแต่ตะโกนเรียกพวกหมอพยาบาลเสียงดัง ไม่นานเหล่าหมอพยาบาลก็ตาวิ่งหน้าตั้งเปิดประตูเข้ามา
“กรี๊ด! ปล่อยนะบอกให้ปล่อย!” สิ่งที่ฉันต้องทำคือการตื่นจากฝันร้ายแต่ทำไมคนพวกนี้ถึงได้เอาแต่บอกให้ฉันตั้งสติ นี่มันฝันนะฉันต้องตื่นสิ
จนในที่สุดสติของฉันก็ดับไปอีกครั้งเมื่อสายตาดันไปเห็นหมอกำลังฉีดอะไรสักอย่างมาทางสายน้ำเกลือ
หลายชั่วโมงผ่านไป
“มิรากินอะไรหน่อยเถอะลูก” เสียงของลุงนายดังขึ้นอีกครั้ง ฉันได้ยินทุกอย่างแต่ฉันไม่มีเรียวแรงกระจิตกะใจทำอะไรทั้งนั้น พ่อฉันท่านจากไปแล้วจริง ๆ แล้วต่อจากนี้ฉันจะอยู่กับใครกัน
“ข่าวใหญ่กันเลยค่ะในตอนนี้ ทางเราได้รับรายงานมาว่าได้มีการฆ่าตัวตายเกิดขึ้นในแวดวงธุรกิจใหญ่ที่ไม่สามารถเอ่ยนามออกมาได้โดยคนที่เป็นผู้เคราะห์ร้ายคนนั้นดำรงตำแหน่งสำคัญเป็นถึงเลขาแต่ได้มีการยักยอกข้อมูลของบริษัทไปให้อีกฝ่ายที่เป็นคู่แข่งจนถูกจับได้** เห็นว่าหนีไม่พ้นจึงได้ทำการฆาตกรรมตัวเอ...ติ๊ด!” *เสียงทีวีดับลงเมื่อโดนลุงนายกดปิดไป แต่นั้นไม่ได้ทำให้สิ่งที่ฉันได้ยินมาเลื่อนหายไปเลยสักนิด ทำไมข่าวที่รายงานออกมามันถึงได้เหมือนกับ...
“นายครับ!” ฉันยังไม่ทันได้เอ่ยถามลุงนายถึงเรื่องเมื่อกี้เลยก็มีชายใส่สูทสีดำเปิดประตูพรวดพราดเข้ามา
“มีอะไร!” เสียงลุงนายเข้มขึ้นเมื่ออีกฝ่ายเปิดเข้ามาแบบไม่มีมารยาท
“นักข่าวมากันเต็มเลยครับนาย” สิ้นเสียงชายชุดดำคนนี้ก็เกิดเสียงโหวกเหวกโวยวายจากด้านนอกดังขึ้นมา
“เกิดอะไรขึ้นกันคะลุงนาย” ฉันอดสงสัยไม่ได้ทั้งเรื่องในข่าวที่รายงานและนักข่าวที่มากันทำไมถึงได้ดูเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้กัน
“ไว้ลุงจะมาอธิบายให้หนูฟังนะมิราแต่ตอนนี้หนูต้องไปกับคนของลุงก่อนเพื่อความปลอดภัยของหนู” ฉันมองลุงนายด้วยความไม่เข้าใจ จะให้ฉันไปไหนได้ยังไงแล้วพ่อล่ะฉันจะทิ้งพ่อไปได้ยังไงกัน
“ไม่ไปค่ะ ลุงนายจะให้มิราทิ้งพ่อไปเหรอคะ มิรายังไม่ได้-”
“เชื่อลุงมิรา! พาออกไปอย่าให้มีคนจับได้เข้าใจไหม!” ลุงนายตะโกนใส่ฉันพร้อมกับหันไปสั่งงานกับชายชุดดำ
“นี่!ปล่อยนะ ลุงนายคะลุงจะมาทำแบบนี้กับมิราไม่ได้นะคะ” ตัวฉันถูกชายชุดดำคนนั้นดึงให้ลุกขึ้นและถูกลากไปยังหน้าประตูห้องโดนมีพยาบาลยืนรออยู่ด้วย พยาบาลคนนี้เห็นทุกอย่างแต่ไม่คิดเข้ามาช่วยเลย
“เชื่อลุงมิราลุงทำเพื่อหนูอยู่ พาออกไปซะ” สิ้นเสียงลุงนายตัวฉันก็ถูกลากไปตามทางลับโดยมีพยาบาลเป็นคนนำทางไป
ภายในรถตู้สีดำ
หลังจากที่พากันเดินออกมาได้เสร็จฉันก็ถูกให้ขึ้นมานั่งในรถตู้ติดฟิล์มสีดำสนิทโดยมีชายชุดดำคนเดิมและพยาบาลหนึ่งคนที่เป็นคนนำทางมาในตอนแรก
