บทที่ 29 .

“อิ่มแล้ว” มือบางเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดูดอึกใหญ่ ถือคติที่ว่าไม่ไหวอย่าฝืน และตอนนี้ฉันก็ไม่สามารถยัดอะไรลงท้องได้อีกแล้ว

“ไม่กินขนมหวานเหรอ”

กินคาวไม่กินหวานสันดานไพร่ แน่นอนว่าฉันยอมเป็นไพร่ดีกว่า ขืนทานอะไรเข้าไปอีกคงได้อ้วกออกมาแน่ๆ

“ท้องจะแตกแล้ว” ฉันบอกออกไปตามความจริง หูได้ยินเสียงหัวเราะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ