บทที่ 30 .

เมื่อเช้าฉันปฏิเสธเขาไปแล้วว่าไม่ไป เพราะเห็นว่าไหนๆ ก็อยู่บ้านคนเดียว มันไม่น่าจะมีอะไรให้ต้องหวาดระแวง

พอตอนบ่ายเขาก็ขับรถไปส่งฉันที่คณะ และเมื่อถึงเวลาเลิกคลาสก็มารับฉันกลับบ้าน ที่สายหมอกดูว่างก็คงจะเป็นเพราะว่าวันนี้เขาไม่มีเรียน ดังนั้นจึงมีเวลาขับรถไปรับไปส่งฉันอย่างที่เห็น

“ไปเอามอเตอร์ไซค์ฉ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ