บทที่ 31 .

“กรี๊ดดดด!!” จังหวะที่ไอ้พ่อเลี้ยงมันกำลังเอื้อมมือมาถอดกางเกงขายาว ฉันก็รวบรวมเรี่ยวแรงที่มีอยู่เพียงน้อยนิดเพื่อเปล่งเสียงร้องออกไปให้ดังที่สุดเท่าที่จะทำได้

วินาทีนี้ฉันคิดอยู่อย่างเดียว ถ้าอะไรมันจะเกิดก็ให้มันเกิดไปซะ แล้วแต่โชคชะตาจะกำหนด แต่ในเมื่อฉันยังมีโอกาสก็อยากจะลองพยายามช่วยเหลือตัวเอง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ