บทที่ 7 .
“ฉันชื่อลลิส” เมื่อเขาถามมาฉันก็แค่ตอบ หากทำตัวหยิ่งก็เกรงว่าจะไม่มีใครคบ ซึ่งการเรียนมหา’ลัยยังไงสังคมเพื่อนก็สำคัญ เพราะมีหลายงานที่ต้องทำด้วยกันเป็นกลุ่ม
เป็นมิตรกับเพื่อนร่วมคลาสก็ยังดีกว่าสร้างศัตรูเป็นไหนๆ อีกอย่างฉันคงทำรายงานแบบฉายเดี่ยวไม่ได้หรอก ไม่ได้ขยันอะไรขนาดนั้น และไม่ใช่คนเรียนเก่งอะไรมากมายด้วย เพราะงั้นไม่ขอโซโล่ดีกว่า
“ฉันขอถามได้มั้ยว่าทำไมเธอถึงทำกับคนหล่อแบบนั้น” พอชลลี่เอ่ยถามขึ้นมาสองคนที่เหลือก็รีบชะโงกหน้าเข้ามาใกล้เพื่อรอฟัง
“ไม่ได้ตั้งใจสาดใส่เขา แต่จงใจสาดใส่อีกคนต่างหาก”
“คนนั้นคงทำให้เธอโกรธมากใช่มั้ยล่ะ ฉันจะไม่ถามหรอกนะว่าสาเหตุเกิดจากอะไร แต่ถ้าฉันเป็นเธอล่ะก็...ฉันจะฉุดผู้ชายสองคนนั้นไปปล้ำให้สาสม!” อะตอมพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น โดยไม่สนใจความเป็นกุลสตรีของตัวเองเลยแม้แต่นิดเดียว
“ก็แกมันแรดไง ตุ๊ดอย่างฉันสองคนยังอายเลย แม่ชะนีน้อย” ฟิ้งค์พูดเหน็บอย่างมีจริตจะกร้าน พร้อมกับหันไปแท็กมือกับชลลี่
ฉันว่ากลุ่มนี้ก็น่าคบค้าสมาคมด้วยอยู่นะ ถึงจะดูแปลกๆ ไปหน่อยก็เถอะ
“นักศึกษา! รบกวนนั่งประจำที่กันให้เรียบร้อยด้วยค่ะ”
ยังไม่ทันที่อะตอมจะได้อ้าปากเถียง เสียงของอาจารย์วัยกลางคนท่านหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาพร้อมการปรากฏตัวของท่าน นักศึกษาร่วมคลาสพากันรีบหาที่นั่งอย่างลนลาน
“ดีมาก งั้นเรามาเริ่มแนะนำตัวกันเลยดีกว่า...”
หลังจากนั้นอาจารย์ก็เริ่มพูดแนะนำตัวเอง พร้อมกับแจ้งเกณฑ์การให้คะแนนประจำวิชาที่ตัวเองสอน ก่อนที่จะเริ่มอธิบายเนื้อหาคร่าวๆ ให้นักศึกษาในคลาสฟัง
ทุกอย่างที่ฟังแล้วคิดว่าจำเป็นฉันก็จะจดเล็กเชอร์ไว้เผื่อกันลืม
วันนี้เป็นวันแรกที่เจอกัน อาจารย์ก็เลยปล่อยนักศึกษาให้เลิกคลาสก่อนหมดชั่วโมงตั้งสิบนาที
อืม...ต้องเรียกว่าแค่สิบนาทีถึงจะถูก เพราะกว่าจะเลิกก็หมดไปหนึ่งชั่วโมงกับอีกห้าสิบนาทีแล้ว
และวันนี้ฉันก็มีเวลาพักสองชั่วโมง ก่อนที่จะมีเรียนต่ออีกหนึ่งวิชาในช่วงบ่าย
“ลลิสไปทานข้าวกับพวกเรามั้ย” ชลลี่หันมาถามฉันในระหว่างที่กำลังลุกจากเก้าอี้ ส่วนอาจารย์นั้นเดินออกจากห้องไปก่อนแล้ว นักศึกษาจึงทยอยพากันเดินออกไป
“อืม ไปสิ” ฉันตอบรับ พร้อมกับพยักหน้ารับช้าๆ
เมื่อตกลงกันได้แล้ว เราทั้งสี่คนก็พากันเดินออกมาจากห้องแล้วตรงไปที่โรงอาหาร
การไปกันเป็นกลุ่มก็ยังดีกว่าโผล่ไปที่นั่นคนเดียว วีรกรรมของฉันเมื่อเช้านี้ยังไม่มีใครลืมหรอกเชื่อสิ เผลอๆ ป่านนี้อาจจะเม้าท์กันจนโรงอาหารแทบระเบิดเลยก็ได้
ทว่าเมื่อเท้าเหยียบเข้าไปในโรงอาหารสายตาทุกคู่ก็หันมามองฉัน และตามมาด้วยเสียงซุบซิบนินทาที่ดังขึ้นมาอย่างเซ็งแซ่
เป็นไปตามที่ฉันคิดเอาไว้เลย...
“แก ฉันลืมรูดซิปกางเกงเหรอวะ ทำไมนังชะนีพวกนั้นถึงมอง” ฟิ้งค์ที่อยู่ด้านหน้าสุดขมวดคิ้วมุ่นแล้วหันมาถามพวกฉัน
“คงจะเป็นเพราะฉันมากกว่า ถ้าทำให้อึดอัดก็ขอโทษทีนะ เราแยกกันทานข้าวก็ได้” ฉันยอมรับออกไปตรงๆ
“ไม่เป็นไรๆ ช่างหัวยัยชะนีพวกนั้นเถอะ เราไปหาที่นั่งกันดีกว่า” ฟิ้งค์รีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน
เมื่อเห็นว่าพวกเธอโอเคที่จะต้องตกเป็นเป้าสายตาฉันจึงไม่ได้แย้งอะไรอีก ได้แต่เดินไปหาที่นั่งด้วยกัน ซึ่งไม่นานก็เจอ
“เธอนั่งอยู่ตรงนี้ก็ได้นะลลิส เดี๋ยวพวกฉันไปซื้อข้าวมาให้” อะตอมพูดขึ้นมายิ้มๆ แม้ว่าท่าทางเธอจะดูเป็นคนแรงๆ ทว่าแววตาที่มองมานั้นกลับดูเป็นมิตร
“มันจะดีเหรอ นี่พวกเธอก็อึดอัดเพราะฉันด้วย”
“ไม่ต้องคิดมาก เราโอเค ตกลงตามนี้นะเดี๋ยวพวกเราไปซื้อข้าวกับน้ำมาให้” ชลลี่เอื้อมมือมาตบไหล่ฉันเบาๆ พลางยกมือขึ้นทำท่าโอเค
เมื่อฉันพยักหน้ารับและบอกเมนูที่ต้องการเรียบร้อย พวกเธอทั้งสามคนก็พากันเดินแยกออกไปจากโต๊ะเพื่อตรงไปยังร้านอาหาร ไม่นานก็กลับมา
พวกเรานั่งทานข้าวและพูดคุยถามไถ่เกี่ยวกับเรื่องนั้นเรื่องนี้ไปเรื่อยเปื่อย ซึ่งฉันก็เป็นบุคคลที่ถูกซักถามมากที่สุด
หลังจากทานข้าวเสร็จชลลี่ก็พาเราไปนั่งที่โต๊ะม้าหินอ่อนตรงสวนย่อมหลังคณะ เพื่อรอเข้าเรียนในช่วงบ่าย...
“น้องๆ คะ อย่าเพิ่งรีบกลับนะ รบกวนไปรวมตัวกันที่โรงยิมหลังคณะด้วยค่ะ” หลังจากที่อาจารย์เดินออกจากห้องไปเพียงไม่นาน ก็มีกลุ่มรุ่นพี่ประมาณห้าคนเดินเข้ามาแจ้ง
“ไม่อยากเข้าเลยว่ะ ฉันเบื่อกิจกรรมนี้ นี่ก็ไม่รู้ว่าจะเจอกับอะไรบ้าง” ฟิ้งค์พูดกระซิบกระซาบอยู่ด้านหลังเพื่อไม่ให้รุ่นพี่ได้ยินประโยคนั้น
“ฉันรู้อย่างเดียวคือถ้าใครว้ากใส่ฉันมากๆ จะจับทำผัวให้หมดเลย” คราวนี้เป็นชลลี่ที่ออกตัวแรงที่สุด แววตาของเธอแน่วแน่ซะจนฉันนึกสงสารเหยื่อ
“ความคิดดีหนิชลลี่ แบ่งให้ฉันบ้างนะเว้ย”
ฉันหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าอะตอมก็เป็นไปด้วย
เท่าที่คุยกันมาพวกเธอก็ดูเป็นคนดีเหมือนกัน ออกแนวแรงๆ แต่จริงใจอะไรแบบนี้ แถมยังมีความกวน และขี้เล่นเป็นบางเวลา การอยู่กับพวกเธอก็ถือว่ามีสีสันและสนุกดี
“เรื่องอะไรล่ะยะ!” ชลลี่กระแทกเสียงใส่อย่างไม่ยอม พลางสะบัดหน้าหนีจนศีรษะแทบหลุดออกจากบ่า
“ฉันว่าเรารีบเดินออกจากห้องดีกว่า พี่เขาหันมามองพวกเราหลายรอบแล้ว” ก็เมื่อสักครู่นี้สายตาฉันหันไปเห็นพอดี ว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งในกลุ่มนั้นกำลังมองจ้องมาที่พวกเรา แต่ดูท่าว่าจุดสนใจของเธอน่าจะเป็นฉันมากกว่า และตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นก็ยังไม่หยุดมองเลยด้วยซ้ำ
“มองอะไรของนาง ไม่เคยเห็นคนสวยหรือไง” อะตอมบ่นอุบ ก่อนที่พวกเราจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินกันออกมาจากห้อง
ซึ่งพวกเราเป็นกลุ่มสุดท้าย ดังนั้นคนที่เดินตามหลังมาก็คือกลุ่มรุ่นพี่พวกนั้น
เดินคุมขนาดนี้ให้อารมณ์เหมือนนักโทษถูกคุมตัวมากกว่าเป็นนักศึกษาซะอีก
“มาถึงก็รีบนั่งกันด้วยนะครับ อย่าให้พูดเยอะ เดี๋ยวเจ็บคอ”
เมื่อเราเข้ามาในโรงยิมก็เห็นว่านักศึกษาปีหนึ่งคนอื่นๆ นั่งเข้าแถวกันแล้วเรียบร้อย โดยมีรุ่นพี่ยืนรายล้อมอยู่ล้อมๆ บริเวณ บ้างก็นั่งอยู่บนอัศจรรย์
“พวกพี่เป็นพี่ระเบียบนะ เดี๋ยววันนี้พี่จะพาน้องๆ มาทำความรู้จักกับรุ่นพี่คนอื่นๆ ก่อน แล้วพรุ่งนี้เราค่อยเริ่มรับน้องกัน อยู่กับพี่ก็ไม่ต้องซีเรียสมาก แค่เชื่อฟังและเป็นระเบียบก็พอ เพราะคนที่น้องจะต้องกลัวไม่ใช่พวกพี่”
บอกว่าไม่ต้องซีเรียส แต่ท้ายประโยคกลับขู่แบบนี้ คืออะไร?....
