บทที่ 2 บทที่2
ความรู้สึกเจ็บแปล๊บที่ศีรษะราวกับโดนของแข็งทุบ..ส่งผลให้หญิงสาวครางด้วยความเจ็บ..แสงสว่างจ้าลอดผ่านม่านตา..ดวงตากลมโตกะพริบถี่ๆ อากาศรอบตัวร้อนจนเหงื่อซึม นิ้วมือเรียวสวยราวลำเทียนแตะส่วนที่ได้รับบาดเจ็บ..ความรู้สึกปวดร้าว..ทำให้เธอได้สติ
วูบสุดท้าย ตอนรถใหญ่ปะทะเข้ากับรถของเธอ..ไอ้ต้าวคู่หมั้นจอมวอแวดันหักรถฝั่งตัวเองเข้ารับแรงกระแทก..คิดได้ดังนั้นร่างบอบบางกระเด้งตัวลุกขึ้นทันที
"คีรี!!"เสียงตะโกนดังลั่นของคนเจ็บ..มีผลให้คนในห้องสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ
"ม๊า..ดูอีน่าจะได้สติแล้วนะ"เสียงกระซิบกระซาบไม่ไกลจากเตียงนอน คนที่ถูกเรียกว่า 'ม๊า' ขมวดคิ้วนิ่วหน้า
"แน่ใจนะว่าอีไม่เป็นไร นี้ม๊าพึ่งให้คนไปตามอาซานกลับมา"
"ก็อั้วก็บอกม๊าแล้วไงว่าอย่าไปตามเฮีย อีชอบเรียกร้องความสนใจ อั๊วก็บอกม๊าแล้วลูกสะใภ้คนไทยมันไม่ได้เรื่อง"
"อาหมวย ลื้อก็รู้...ใช่ว่าอั๊วอยากให้อาซานแต่งงานกับอีซะหน่อย..ก็อาปาลื้อนั่นแหละ อยากได้อีมาเป็นสะใภ้"เสียงบ่นกระปอดกระแปดโวยวายจากผู้หญิงวัยกลางคน เล่นเอาดารินปวดหัวตึบ
ดวงตาคมมีเสน่ห์คู่สวยหรี่มองรอบๆ ห้องที่เธออยู่นั่น มีลักษณะเหมือนห้องแถวโบราณ..ข้างในห้องมีตู้เสื้อผ้าไม้..ตรงกันข้ามมีโต๊ะเครื่องแป้งไม้อีกเช่นกัน ทุกอย่างรอบตัวดูแปลกพิกลไปหมด
ยิ่งผู้หญิงสองวัยที่ยืนนินทาเธอในระยะประชิดยิ่งแล้วใหญ่ คนที่ถูกเรียกว่า 'ม๊า' ใส่เสื้อคอจีนกี่เพ้าลายหงสีแดง..ในขณะที่คนอายุน้อยกว่าใส่ชุดแบบเดียวกันเพียงแค่ต่างสี..สองคนนี้..อาจเป็นผู้มีพระคุณ? คิดได้ดังนั้น คนเป็นแขกพยายามประคองตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะพนมมือไหว้อย่างคนที่ถูกสั่งสอนมาอย่างดี
"ขอบคุณ คุณป้ามากนะคะ ที่ช่วยหนูเอาไว้..ว่าแต่ที่นี้ ที่ไหนเหรอคะ"เสียงแหบแห้งของคนป่วย..ที่ถูกส่งมาพร้อมดวงตาคมโรยแสง..เล่นเอาคนในห้องยืนอึ้ง
“อาหมวย..ม๊าว่าจินจิน..อีดูแปลกๆ นะ”คนถูกเรียกว่าป้ารีบกระซิบกับลูกสาวทันควัน..คำว่า ‘จินจิน’ ส่งผลให้หญิงสาวร่างบอบบางนิ่วหน้า..ชื่อเล่นภาษาจีนของเธอมีเพียงไม่กี่คนที่เรียก..มนุษย์ป้าที่แต่งตัวผิดยุคสมัยรู้จักเธอ?
แต่ไม่ทันที่เธอจะได้ถามลูกสาวที่แต่งหน้าจัดรีบเบ้หน้าใส่ทันที
“อีก็แบบนี้แหละม๊า..คงกะเรียกร้องความสนใจ”
“เหอะ อะไรของคุณเนี่ย..แต่งตัวก็พิลึก แต่งหน้าก็ประหลาด ยังพูดจาบ้าบออีก..ถ้าอยากได้เงิน เอามือถือมาให้ฉันซิ เดี๋ยวฉันโอนจ่ายค่าเสียเวลาให้”คนถูกด่าว่า ‘เรียกร้องความสนใจ’ ชักอารมณ์ขึ้น
“หนอย...ปากดีนักนะ..อั้วคือพี่สามีลื้อ..ลื้อควรให้ความเคารพอั้วบ้างซิ”
“พี่สามี? พูดบ้าอะไรของคุณห๊ะ”ดารินชักฉิว..เธอไปแต่งงานตอนไหน..จริงอยู่ถึงเธอจะมีคู่หมั้นเป็นตัวเป็นตนเพื่อตัดความรำคาญ.. แต่เรื่องแต่งงานเธอแทบไม่มีอยู่ในสมอง..บ้านหลังนี้มันประหลาดเกินไป ดูทรงคนที่เก็บเธอมาได้น่าจะเป็นคนโรคจิต คิดได้ดังนั้น ร่างบอบบางพยุงตัวที่กำลังเจ็บลุกขึ้นยืน..โชคยังดีนอกจากศีรษะ แขนขาของเธอยังปกติดี
หญิงสาวพยายามควานหากระเป๋าเงินของตัวเอง..แต่พอสำรวจชุดที่เธอใส่กับเป็นชุดกี่เพ้าสีขาวลายดอกกุหลาบแขนกุด..ริมฝีปากรูปกระจับเม้มแน่น..ดวงตาคมคู่สวยวาวโรจน์
“ป้า..ชุดฉันกับกระเป๋าเงินฉันหายไปไหน!!”
“พูดเพ้อเจ้ออะไรของลื้อ อั้วจะไปรู้ได้ยังไงว่าลื้อเก็บไว้ที่ไหน”น้ำเสียงแหลมเริ่มโวยวาย คิ้วได้รูปของคนเป็นแขกขมวดยุ่ง สถานการณ์ตอนนี้ชักไม่เข้าที..เวลาคนประสบอุบัติเหตุควรเรียกรถโรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ? ทำไมสองคนนี้พาเธอกลับบ้าน?
เมื่อประมวลผลได้ร่างสูงระหงยืดตัวตรงทันที บุคลิกน่าเกรงขามชวนให้คนในห้องประหลาดใจกับพฤติกรรมเข้าไปอีก..เสียงหวานใสเปลี่ยนเป็นดุ ราวกับไม่ใช่ 'จินเยว่' คนเดิม
“เอ๊ะ หรือพวกแกเป็นพวกมิจฉาชีพ หึ ต้องการอะไรก็พูดมาตรงๆ เลย อยากได้เงินเท่าไร”คนอายุน้อยสุดในห้องเริ่มต่อรอง..แขนเรียวเสลากอดอก พร้อมหรี่ตามองคนในบ้านหลังนี้อย่างเหยียดๆ เล่นเอาหญิงสาวสองวัยผงะ
“ม๊าว่า..จินจิน นางไม่ปกติจริงๆนะ อาหมวย”เสียงคนเป็นแม่ชักไม่ดี ร่างอวบอ้วนผิวขาวจัดอย่างจีนแท้เริ่มกระวนกระวาย ต่างจากลูกสาวเพียงคนเดียว..เธอรู้จักน้องสะใภ้ของตัวเองดี โดยเฉพาะนิสัย 'เรียกร้องความสนใจ'
"นี้ จินจิน ลื้อพูดอะไรของลื้อ..ปกติก็ไม่มีสมองอยู่แล้ว..วันนี้เกิดเฮี้ยนอะไรขึ้นมาอีกละ"
"เดี๋ยวนี้คุณว่าใคร..ห๊ะ..ใครนะไม่มีสมอง..ฉันนี้นะ"ดารินพูดพร้อมกับชี้นิ้วมาที่ตัวเอง..ทุกวันนี้เธอหาเงินได้ปีละหลายพันล้าน เป็นทั้งผู้ถือหุ้นรายใหญ่ รวมถึงผู้บริหารระดับสูงของบริษัท..คำว่า 'ไม่มีสมอง..ยัยผู้หญิงปากแจ๋วสองคนนี้ช่างกล้า!'
ความรู้สึกดีๆ ช่วงแรกที่ได้รับการช่วยเหลือ..หายไปเกือบหมด..คติประจำใจของเธอ
'ใครดีมาดีกลับ..ใครร้ายมาร้ายแสน'
ใบหน้าสวยหวานราวกับปั้นเริ่มเย็นชา ดวงตาคมคู่สวยมีเสน่ห์เคลือบด้วยสายตาหยามเหยียด..ริมฝีปากถูกยกยิ้มเพียงข้างเดียว
