บทที่ 3 บทที่3
"นี้ฉันจะบอกอะไรพวกคุณให้ฟังนะ ถ้าพวกคุณพูดดีๆ กับฉัน..ฉันอาจโปรยเศษเงินให้บ้าง แต่ถ้ายังทำตัวแบบนี้อีก..บาทเดียวฉันก็ไม่ให้"พูดจบ..ร่างเพรียวระหงเชิดคอเดินออกจากห้องทันที..ในใจคิดเพียงแต่ว่า..หาโอกาสยืมโทรศัพท์มือถือของใครสักคนเพื่อติดต่อกลับที่บ้านก็พอ
แต่ไม่ทันที่คนเป็นแขกจะได้ออกจากบ้านหลังนี้..ร่างสูงโปร่งผิวขาวจัดของใครบางคนที่คุ้นตามาตลอดชีวิต ก็ก้าวเข้ามา..'คีรี' หรือก็คือคู่หมั้นของเธอนั่นเอง
ดวงตาคู่สวยของดารินมองสำรวจตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า..เสื้อเชิ๊ตสีขาวติดจะหลวมไปซะนิด..กางเกงสีกรมทรงจะดูแก่ไปซะหน่อย แต่พออยู่บนร่างสูงโปร่งกับดูวินเทจซะอย่างงั้น..นอกจากการแต่งตัวที่ผิดแปลกไปบ้าง..สภาพร่างกายของคนเป็นคู่หมั้นยังดูครบ 32 ทุกประการ..และยังหล่อเหลาไม่ต่างจากพระเอกจีนเหมือนเดิม ราวกับอุบัติเหตุที่ผ่านมา เขาไม่ได้รับผลกระทบอะไร..โดยไม่รู้ตัว..ไอ้คนที่ปากบอกปาวๆ ว่า 'ไม่เคยรักใคร' กับดูโล่งอก..ดวงตาคู่สวยมีเสน่ห์มองด้วยความพอใจ
ร่างบอบบางในชุดกี่เพ้ากับกางเกงสีเข้มพอดีตัว...เดินมาอยู่ตรงหน้าคนเป็นคู่หมั้น ก่อนมือเรียวสวยจะจับใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้าพลิกซ้ายพลิกขวา เพื่อหารอยแผล..ยังดีไอ้ต้าวตัวโตยังคงปกติดีทุกประการ..ไม่ใช่อะไร เธอกลัวม๊ะม๊าเธอจะบ่นว่าทำว่าที่ลูกเขยคนโปรดเสียโฉม..พฤติกรรมของหญิงสาวทำชายหนุ่มประหลาดใจ ดวงตาสองชั้นคมกริบ..เยียบเย็นกว่าปกติ
"นายไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ป่ะ กลับบ้านกันเถอะ"คนตัวเล็กกว่าพูดพร้อมกับดึงแขนคู่หมั้นเตรียมจะชิ่งออกจากบ้านหลังนี้ เล่นเอาผู้หญิงสองวัยที่เดินตามมามองตากันอย่างงงงวย..คนที่ถูกดึงแขนเองก็ใช้มือหนาปลดมือน้อยออกอย่างรังเกียจ..เล่นเอาดารินประหลาดใจขั้นสุด และเขายังทำให้เธออึ้งเข้าไปอีก..เมื่อเขาหันไปเรียกผู้หญิงวัยกลางคนว่า 'ม๊า'
"ม๊า..ไหนม๊าว่าจินจิน..อีสลบไปไง แล้วนี้อะไรยังเดินคล่องไม่ได้ต่างจากปกติ"เสียงเย็นชาจากลูกชายคนสุดท้องของบ้าน เล่นเอาคนเป็นแม่หน้าจ๋อย พี่สาวคนเดียวรีบยุส่ง..ท้าวความถึงครั้งอดีตที่หญิงสาวเคยใช้แผนเดิมๆ เรียกสามีกลับบ้าน
"ก็อีตอแหลไง กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว..ที่พยายามเรียกร้องความสนใจ รอบก่อนก็แกล้งป่วย..เรียกลื้อกลับบ้านด่วน"และเหมือนจะได้ผล..ชายร่างสูงโปร่งหรี่ตามองร่างเล็กเพียงอกอย่างนึกรังเกียจเดียดฉันท์..ความรู้สึกเจ็บแปล็บ..วิ่งเข้ากลางใจ..อย่างที่เธอเองก็ไม่เข้าใจ
ดารินพยายามมองสำรวจด้วยแววตาค้นหา..สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว..ไม่ใช่...ผู้ชายคนนี้หน้าตาเหมือนคีรีทุกประการ..แต่ผู้ชายของเธอจะไม่มีวันมองเธอด้วยสายตาแบบนี้เป็นอันขาด..คิดได้ดังนั้น..หญิงสาวรีบเดินจ้ำอ้าวออกจากบ้านทันที
แสงสว่างเจิดจ้าสาดเข้าหาหลังเธอเปิดประตู..และสิ่งที่ทำให้หญิงสาวช็อก..คือการที่เห็นผู้คนแต่งตัวไม่ต่างจากคนในบ้าน..บ้านเรือนยังเป็นตึกแถวโบราณมีรูปทรงผสมยุโรป ประดับด้วยลวดลายปูนปั้น..ราวกับเดินหลุดเข้ามาเที่ยวในอีกยุคสมัยหนึ่ง..ร่างเพรียวระหงรีบวิ่งออกจากตรอกหวังจะเจอถนนใหญ่..และใช่เธอเจอมัน..แต่ถนนใหญ่ที่เธอเห็น ก็ช่างต่างจากที่..ที่เธอมา..นอกจากผู้คนที่แตกต่าง..ยังมีรถจิ๊บโบราณ..รถเก๋งวินเทจ แถมยังมีรถรางที่ไม่มีในยุคสมัยของเธอ!!!
'บ้าไปแล้ว..นี้มันเรื่องบ้าอะไร'
ดวงตาคู่สวยเริ่มตระหนก..ชีวิตนี้..เธอมั่นใจว่าสามารถจัดการ และควบคุมทุกอย่างได้..แต่ ณ เวลานี้ สิ่งที่เธอคิดไว้..มันบอกว่าเธอคิดผิด..โดยเฉพาะ 'ความกลัว' ที่กำลังวิ่งเข้าจู่โจม..กลัวกับสิ่งที่ไม่รู้..ไม่คุ้นเคย
"จินเยว่! เธอเป็นบ้าไปแล้วเหรอ"เสียงเข้มขู่ฟ่อ มือหนาใหญ่คว้าแขนคนตัวเล็กให้หันมาประเชิญหน้าเตรียมจะดุด่าชุดใหญ่..แต่พอเห็นสีหน้าซีดเซียวที่แม้แต่แป้งหนาเต๊อะที่คนเป็นเมียนิยมชอบโบกไว้ยังปิดไม่มิด...หลี่ลี่ซาน..ผู้เป็นหมอนิ่วหน้าทันที..ตอนที่บุพการีให้คนไปตามเขานั่น..ข่าวที่ได้รับมาคือเธอตกบันได หัวกระแทกพื้น..ทั้งยังนอนสลบไม่ยอมฟื้น..เขาเองเกือบจะไล่ให้คนไปบอกที่บ้านให้พาเธอมาโรงพยาบาล..ไม่ใช่มาตามเขา..แต่เห็นแกที่เขาเองก็ออกเวรพอดี..จึงจำใจยอมกลับ
"ที่นี้ที่ไหน"เสียงแหบแห้งของคนตัวเล็กแผ่วเบา ชีพจรที่ข้อมือเธอเต้นไม่หยุด..เป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสได้ว่าเมียตัวร้าย..'กำลังกลัว'
"กลับบ้าน"
บ้านที่ชายหนุ่มข้างกายพูดถึง..กับไม่ใช่บ้านที่เธอฟื้น..ร่างสูงโปร่งพาเธอลัดเลาะมาอีกฟากหนึ่งของตรอก..มันเป็นตึกแถวโบราณติดแม่น้ำสายใหญ่ของประเทศ คนฝั่งนี้พรุ่กพร่านยิ่งกว่าฝั่งถนน..มีจับกังขนข้าวของขึ้นเรือ..แม่น้ำสายที่คุ้นตา..ส่งผลให้คนตัวเล็กที่พยายามตั้งสติมาตลอดทาง..เริ่มมั่นใจ..ที่นี้คือประเทศที่เธอเคยอยู่แน่นอน!!
กว่าจะทันได้คิดอะไรเพิ่ม..ไอ้ต้าวอดีตคู่หมั้นที่เคยคลั่งรักเธอ..แทบจะโยนเธอเข้าห้อง ใบหน้าหล่อเหลาเมินเฉย..ก่อนที่จะเลือกนั่งเก้าอี้ไม้จีนที่อยู่ริมห้อง ทั้งยังรินน้ำชาขึ้นจิบ..ดวงตาสองชั้นหลบในเจือดุ..สายตาที่เขาใช้ คือสายตาที่ชายหนุ่มเคยมองสาวๆ ที่ตามวอแว..แต่ วันนี้เขาเลือกจะใช้มันกับเธอ
ดารินเองพยายามวิเคราะห์สถานการณ์..ข้อแรกที่เธอรู้..ช่วงเวลาที่เธออยู่คือคนละยุคสมัยกับในอดีต ข้อที่สองในยุคปัจจุบันมีความเป็นไปได้ว่าเธอได้ 'ตายไปแล้ว' แค่คิดว่าจะไม่ได้เจอป๊ะป๋า ไม่ได้เจอม๊ะม๊า ไม่ได้เจอน้องๆ ที่น่ารัก..ดวงตาคู่สวยเองก็เริ่มชื้น และข้อที่สาม..ผู้ชายตรงหน้าเกลียดเธอ!!
"ว่ามา..เธอต้องการอะไร"เสียงเข้มเต็มไปด้วยความระอาตั้งคำถามขึ้นก่อน
"ฉันต้องการ..กลับบ้าน"
"ก็นี่ไงบ้านเธอ"
