บทที่ 4 3.1 เดตแรกและเดตสุดท้าย
หญิงสาวที่สูงร้อยหกสิบกว่าเซนติเมตรยืนแกว่งตัวในชุดเดรสสายเดี่ยวลายสก็อตสีดำไปมาอยู่หน้าอะพาร์ตเมนต์ ทันใดนั้นรถติดฟิล์มสีดำก็แล่นมาจอดเทียบท่า กระจกที่ลดลงมาทำให้เห็นแววตาโกรธเคืองได้อย่างชัดเจน
เฮียแซ็คเคยคิดจะยิ้มกับเขาบ้างไหม หรือชาตินี้เขาทำเป็นอยู่หน้าเดียวเท่านั้น คือหน้าตึง!
"จะขึ้นไม่ขึ้น" เขาถามแต่ไม่มองหน้าเธอ เดาได้เลยว่าเดตแรกนี้ของเธอกับเขานรกดลบันดาลเห็น ๆ
แต่พอเธอก้าวขาขึ้นรถไปได้ไม่ทันไร เสียงโทรศัพท์จากทนายของพ่อก็โทรเข้ามา
"ค่าอากริช อามีอะไรคะ"
"คุณหนูครับ นายท่านถูกยิงอาการสาหัสครับ คุณหนูต้องเดินทางไปอเมริกาพร้อมนายท่านด่วนเลยครับ" หัวใจของดาเนียแทบจะกลายเป็นเถ้าธุลี พอชีวิตเธอจะมีความสุขทีไรไฉนเล่ามันจึงเริ่มเน่าบูดทุกที เจ้ากรรมนายเวรของเธอกะจะไม่ยอมให้เธอได้มีความสุขบ้างเลยใช่ไหม
"ตอนนี้เหรอคะ" เธอไม่อยากกระโตกกระตากให้คนด้านข้างรู้ เธอไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็นทั้งนั้น แต่กระนั้นต่อให้เขารู้ก็คงจะไม่ได้รู้สึกเห็นใจเธออยู่ดี
"ผมจองไฟลต์บินให้แล้วครับ เดินทางไปสี่ทุ่มคืนนี้ครับ ทีนี้คุณหนูก็อาศัยช่วงเวลานี้ไปเข้าเรียนสถาบันแฟชั่นที่โน่นเลยดีไหมครับ"
"ในเมื่อเนียอยู่ที่นี่ก็ไม่มีความหมายกับใคร ดังนั้นการไปที่อื่นก็น่าจะดีกว่า งั้นเนียจะรีบเตรียมตัวนะคะ อ้อเนียฝากให้แม่นมปีบเตรียมพวกเอกสารในการเดินทางด้วยนะคะ เนียจะไปตามนัดคืนนี้ ขอให้เนียใช้เวลาที่นี่ให้นานที่สุดได้ไหมคะอากริช"
"ยินดีครับคุณเนีย คุณเนียเต็มที่ให้สุดเหวี่ยงไปเลย ก่อนจะต้องไปอยู่ที่โน่นอีกนาน แล้วเจอกันครับ"
เมื่อได้ยินว่าเธอจะเตรียมตัวเดินทางไปไหนอะไรสักอย่าง ใบหน้าดุดันจึงปรายตามองอย่างสงสัย และสังเกตเห็นว่าดวงหน้าที่สดใสเมื่อสักครู่อาบเคลือบไปด้วยความโศกเศร้า เป็นใบหน้าแบบเดียวกันในวันนั้นที่เขาเห็นที่โรงแรม
"ถึงแล้ว" เขาบอกแล้วเดินนำเธอไป ดาเนียเดินตามไปโดยไม่พูดอะไร ตอนนี้เธอหวาดหวั่นไปหมดกลัวว่าจะเสียพ่อไป ถ้าเกิดพ่อเป็นอะไรไป ชีวิตนี้เธอจะเหลือใครอีก แล้วใครเล่าจะอยู่ยินดีกับความสำเร็จของเธอ
ดวงหน้าเล็กนั่งกะพริบตาปริบ ๆ ดูหนังสยองขวัญในโรงหนังส่วนตัวที่มีแค่เธอกับเฮียแซ็ค นัยน์ตาที่เต็มด้วยความสับสน กังวล และกลุ้มใจ เสมองใบหน้าหล่อคมคายที่นั่งดูหนังผีตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์
ตึ้ง!!!
เสียงเอฟเฟกต์ในภาพยนตร์ในช่วงเวลาที่ปีศาจโผล่มาทำให้ดาเนียผู้กลัวผีและความมืดถึงขั้นเหงื่อแตกเต็มใบหน้า มือของเธอชุ่มโชกด้วยเม็ดเหงื่อจนเปียกชื้น และรู้สึกหนาวขึ้นมาจับขั้วหัวใจ พลันเหตุการณ์ที่เธอถูกเพื่อนสมัยม.ปลายหลอกไปทุบตีเธอจนสะบักสะบอม และมีรอยแผลเป็นนูนใหญ่ที่ขาอ่อนด้านใน ภาพที่คนพวกนั้นปล่อยเธอทิ้งไว้ที่ตึกร้างคนเดียวก็แวบเข้ามาในโสต
"ฮื้อ.." เสียงร้องครางเพราะความกลัวดังขึ้นข้างหูของสุริยะ มือที่ซีดเซียวยกขึ้นปิดหูสองข้างก้มหน้าก้มตาไม่ยอมดูหนังต่อ เอาแต่หลับตาปี๋ไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น
สุริยะตวัดมองคนด้านข้างที่กำลังสั่นระริก และพอเสียงเอฟเฟกต์ที่ชวนหดหู่ดังขึ้นอีกระลอกสองขาเรียวก็ลุกแล้ววิ่งหนีออกไปจากโรงหนัง เขาวิ่งตามดาเนียออกไปแล้วเห็นว่าเธอวิ่งเข้าไปในห้องน้ำหญิง เขารอเธออยู่นานจนกระทั่งเธอเดินออกมาด้วยสภาพหน้าตาเปียกชุ่ม นัยน์ตาแดงก่ำ ผิวแก้มใสขาวเปล่งปลั่งระเรื่อเป็นสีอมชมพู
"เอ่อ...คือขอโทษนะคะ เนียกลัวผีมากไปหน่อยค่ะ ก็เลยทนดูต่อไม่ไหว"
เขารู้ว่าเธอโกหกเพราะเธอหลบสายตาเขาระหว่างที่กำลังอธิบาย เขาเป็นถึงผู้ได้รับว่าจ้างจากลูกค้าหลายรายให้ตามสืบคดีและธุรกิจสีเทา และบางครั้งก็ได้รับเคสที่จ้างวานให้ปลิดชีพคน แล้วทำไมเขาจะเดาไม่ออกว่าผู้หญิงตรงหน้ากำลังปิดบังซ่อนเร้นบางสิ่งอยู่
"หิวหรือเปล่า" ไหน ๆ ก็มาเดตแล้ว จะพาไปส่งทั้งที่สภาพหน้าตาของยัยเด็กนี่มอมแมมแบบนี้ เดี๋ยวใคร ๆ จะหาว่าเขารังแกเด็ก
สเต็กหมูรสเลิศถูกจิ้มใส่ปากของดาเนียจนแก้มป่อง เมื่อกี้ยังกลัวหนังผีจนหน้าซีดอยู่เลยแต่พอเจอของกินเท่านั้นกลายเป็นคนละคนในพริบตาเดียว
"ม่ายกินเหยอคะ" เพราะเคี้ยวสเต็กจนเต็มปากทำให้คำถามนั้นไม่ได้เป็นรูปประโยคสักเท่าไหร่ สุริยะหั่นสเต็กใส่ปากของตนไม่พูดไม่จาเอาแต่ขบคิดว่าเด็กนี่เป็นอะไร แล้วทำไมเขาต้องรู้สึกเป็นห่วง ทำไมต้องมาจิตตกคิดเรื่องไม่เป็นเรื่องของดาเนีย "อ้ะ...เนียสั่งให้ค่ะ" ไอศกรีมรสรัมเรซิ่น ซึ่งเป็นรสโปรดของเขาถูกพนักงานเสิรฟ์วางลงตรงหน้า
"รู้ได้ไงว่ากินรสนี้" เอ่ยถามขณะเคี้ยวสเต็กในปาก แล้วชำเลืองมองใบหน้าที่กำลังตักรัมเรซิ่นรสโปรดของเขาใส่ปากอย่างคนอดอยากปากแห้ง แถมไอศกรีมยังเลอะขอบปากจนดูไม่ได้ "ค่อย ๆ กินได้ไหม กินมูมมามอย่างกับหมู" สุริยะบ่นแล้วยื่นนิ้วไปเกลี่ยเช็ดขอบปากที่อวบอิ่มอย่างลืมตัว
ดาเนียผงะ เขาเองก็ชะงักงันไม่รู้ว่าตนนั้นเผลอไผลทำสิ่งที่ขัดแย้งกับคำพูดของตนออกไป ก็มือมันไปก่อนใจคิดนี่หว่า เขาไม่ได้อยากจะเช็ดให้สักหน่อย หญิงสาวอมยิ้มแล้วก้มหน้าก้มตากินต่อคราวนี้เธอค่อย ๆ กินอย่างเรียบร้อย เพราะไม่อยากถูกเฮียแซ็คบ่นอีกครั้ง
"อ้อ...เมื่อกี้ถามว่าเนียรู้ได้ไงว่าเฮียแซ็คชอบ เนียเห็นสัมภาษณ์ในเน็ตของเฮียแซ็คค่ะก็เลยทราบ"
"อืม"
"เฮียแซ็คพาเนียไปซื้อของได้ไหมคะ รบกวนหรือเปล่า"
"ตามใจ"
