บทที่ 10 10

ฉันไม่ทันมีโอกาสได้ทักท้วงหรือตั้งตัวด้วยซ้ำ โอโซนก็อุ้มกระเตงตัวฉันจนตัวฉันลอยขึ้นตามความสูงของเขา

แขนเรียวตวัดขึ้นเกี่ยวลำคอหนาอัตโนมัติ คนตัวโตกว่ามองหน้าฉันไม่วางตา

“นะ นายเมามาก” 

“ไม่หรอกเฌอ เรารู้ตัวดีนะ รู้ดีว่าเรากำลังทำอะไร” หมอนั่นอุ้มฉันไปวางบนเตียงกว้าง

เครื่องปรับอากาศภายในห้องเย็น...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ