บทที่ 25 25
ผับ
ฉันกับโอโซนเดินเข้ามาในผับคล้อยหลังที่ได้รับข้อความจากบอสว่าพวกเขาที่ล่วงหน้ามาก่อนอยู่กันที่โต๊ะไหน
ฉันกดสายตาลงมองที่มือของตัวเองเล็กน้อย มือที่ถูกกุมไว้ด้วยมือของโอโซนจนแน่น อยู่ดีๆ หัวใจของฉันมันก็เต้นแรงพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆ ที่ผุดขึ้น
“กว่าจะโผล่มาได้นะสองคนนี้ มัวทำอะไรก่อนมาปะเนี่ย” เสียงแซวของบอสกำลังทำให้ฉันเขิน
“เรื่องของกูครับ” และเสียงตอบรับของคนข้างๆ นี่แหละที่ทำให้ฉันเขินหนักมากกว่าเดิม
“นั่งก่อนสิเฌอ ดื่มไหม”
“สักหน่อยก็ได้” ฉันตอบรับตามมารยาท และไม่เห็นว่าคนข้างๆ จะคัดค้านอะไร
“มึงอ่ะ ดื่มปะ”
“ไม่อ่ะ แค่น้ำเปล่าพอ” โอโซนตอบเสียงเรียบพลางทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่ว่าง
แอบเห็นว่าทั้งบอสและเคนมองคนตัวโตอย่างไม่เชื่อสายตา
“คนอย่างมันมาผับแต่ดื่มน้ำเปล่าก็ได้แฮะ”
“นั่นสิ แปลกมาก วันนี้ฝนจะตกหนักไหมวะ”
“กูว่าเป็นไปได้นะ” สองหนุ่มมองหน้ากันยิ้มๆ แต่ไม่เห็นว่าคนถูกแซวจะยิ้มเลย
“ดื่มเก่ง?” คนข้างๆ วางข้อศอกไว้กับโต๊ะแล้วแนบปลายคางไว้กับอุ้งมือขณะมองหน้าฉัน
ฉันแค่จิบไปเรื่อยๆ ไม่ได้มุ่งมั่นขนาดนั้น หรือฉันจะอยู่ในสายตาของเขาตลอดเวลา!
“ไม่อ่ะ ดื่มได้นิดหน่อย ดื่มไม่เก่งหรอก”
“ถึงว่า”
“ถึงว่า?”
“ผิวเฌอนุ่มมาก” โอโซนไม่ได้กระซิบเพื่อให้เราได้ยินกันแค่สองคน แต่เขาพูดมันอย่างตรงไปตรงมา คนที่นั่งอยู่เบื้องหน้าของเราสองคนได้ยินเช่นกัน
“จะหวานอะไรก็เกรงใจคนโสดแบบกูบ้าง ถึงกูจะเหงามานาน แต่มาเจอคนรักกันเขาหวานต่อหน้าต่อตามันก็ต้องมีอิจฉาบ้างสิวะ”
“ว่าไปนั่น ก่อนหน้านี้บอสก็มีแฟนไม่ใช่เหรอ ตอนนั้นคงไม่เหงาหรอกมั้ง” ฉันแซวกลับ แต่คนถูกแซวกลับชะงักไปทันที
“ฟะ แฟน…”
“ก็แฟนไงวะ ก่อนหน้านี้ที่มึงคบกับพริ้งพราวไง” โอโซนย้ำเตือนความทรงจำ คนถูกย้ำก็ได้แต่ยิ้มเจือน
“ก็มันจบไปแล้วนี่หว่า ก็แค่ไม่อยากพูดถึง”
สุดท้ายก็คงเป็นแบบนั้น พอทุกอย่างมันจบ แต่ดันมาจบแบบไม่สวย มันก็คงไม่มีใครอยากจดจำ!
“เราขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะ”
“เดี๋ยวพาไป” ฉันพยักหน้าเบาๆ แม้ลึกๆ จะไม่ได้อยากรบกวนเขา แต่การที่มีเขาไปด้วยมันก็เป็นความสบายใจเล็กๆ เช่นกัน
ฉันเชื่อว่าผู้หญิงทุกคนก็คงคิดแบบนั้น
“ถามอะไรหน่อยสิ”
“อือ ว่ามาสิ”
“เราว่าบอสดูไม่ค่อยโอเคเวลาพูดถึงพริ้งพราว สรุปวันนั้นที่เราเจอพวกเขากำลังเดินออกมาจากคอนโดนายพร้อมกัน พริ้งพราวมาง้อบอสเหรอ?”
“ไม่รู้สิ ทำไมเฌอสนใจเรื่องนี้”
“พริ้งเข้ามาตีสนิทกับเรา รู้สึกเหมือนเขาอยากจะกลับมาคบกับบอสเหมือนเดิม” โอโซนชะงักไปทันที
“ผู้หญิงคนนั้นมายุ่งกับเฌออีกเหรอ”
“ก็ไม่เชิงว่ายุ่งหรอก ก็ตามที่บอกอ่ะ แค่เข้ามาคุย มาตีสนิทกัน”
“พริ้งพราวพูดอะไรกับเฌอมากกว่านั้นไหม”
“พริ้งอยากเป็นเพื่อนกับเรา เขารู้ด้วยนะว่าเราคบกันอยู่ ยังบอกอีกว่าถ้าเราไม่สบายใจที่จะบอกนายว่าเรากับพริ้งเป็นเพื่อนกันให้เก็บเรื่องนี้เอาไว้ ไม่ต้องบอกนาย” โอโซนกดปลายลิ้นเข้ากับมุมปาก เขาเหมือนคนที่กำลังคิดมาก
“ถ้าบอสมีแฟนใหม่ในตอนนี้ เราจะไม่แปลกใจเลยนะ” โอโซนทิ้งสายตามองหน้าฉัน
“ทำไมเฌอถึงคิดแบบนั้น”
“พริ้งพราวเหมือนคนที่เข้ามาหวังสืบอะไรสักอย่าง ถ้าบอสมีแฟนใหม่ ก็คงเป็นไปได้ว่าพริ้งพราวไม่พอใจจึงเข้ามาตีสนิทกับเราเพื่อหวังอะไรสักอย่าง บางทีอาจจะเป็นการ…เอาคืน”
“เราว่าเฌอคิดมากไปแล้ว” โอโซนเลื่อนมือมากุมฉันตามด้วยการลูบไล้ไปมาเบาๆ
“อย่าคิดมากได้ไหม”
“จริงแหละ เราอาจจะคิดมากไป สุดท้ายบอสก็ยังไม่มีแฟนใหม่นี่ ใช่ปะ?”
“อือ”
“อือ มันไม่มีอะไรจริงๆ แหละ ขอโทษที่คิดไปเองนะ” ฉันยิ้มบางๆ และไม่คิดว่าโอโซนจะรั้งตัวฉันเข้าไปกอดอย่างอย่างรวดเร็ว
กอดแบบแน่นมาก แน่นจนฉันสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ร้อนและเนื้อตัวที่อุ่น สัมผัสกันนานเข้าก็ถึงกับร้อน
“ตัวนายร้อนจี๋เลยอ่ะ”
“เรากลับไปพักดีไหม อยากอยู่กับเฌอสองคน” คนผ่านไปผ่านมาเริ่มมองมาที่เรา แต่คนตัวโตที่กอดฉันก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะสนใจใครเลย
“เอาแบบนั้นก็ได้”
“งั้นเฌอเข้าห้องน้ำก่อนเดี๋ยวเรารอ”
“อือ” ฉันผละออกจากอ้อมกอดนั้นก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป
ภายในห้องน้ำ
‘…แน่ใจเหรอว่าจะทำกันแบบนี้’
‘…’
‘เหมือนยัยนั่นจะอยู่ในห้องน้ำ ดีไม่ดีอาจจะอยู่ห้องที่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากฉันด้วยซ้ำ หรืออยากให้ฉันบอกมันว่าเราเคยเป็นอะไรกัน’
เสียงคุยโทรศัพท์จากห้องข้างๆ ส่งผลให้ฉันชะงักไปเล็กน้อย ถ้าฉันไม่ได้คิดไปเอง ฉันมีความรู้สึกคุ้นในน้ำเสียงนั้นมาก
‘อย่าคิดว่าฉันไม่กล้านะ คนอย่างฉันมันไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว’
พริ้งพราว! นั่นใช่เสียงของพริ้งพราวหรือเปล่านะ!
ถ้าให้เดาจากประโยคที่ได้ยิน มันเหมือนกับว่าคนที่ฉันคิดว่าเสียงคล้ายกับพริ้งพราวมากกำลังต่อรองอะไรสักอย่างกับใครบางคนอยู่ โดยที่มีใครอีกคนซึ่งอาจจะอยู่ในห้องน้ำที่เดียวกับฉันคือตัวกลางที่ถูกใช้เป็นเครื่องต่อรอง
ฉันไม่เคยยุ่งเรื่องของใคร และไม่ชอบยุ่งมากๆ แต่ทำไมเรื่องนี้มันทำให้ฉันข้องใจและสงสัยแปลกๆ มันเหมือนมีบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล!
‘หึ! ก็แค่นั้น ถ้าคุณยังไม่อยากให้มันรู้เรื่องของเรา คุณก็แค่แบ่งเวลาให้พริ้งบ้างเท่านั้นเอง!’
พริ้ง! ฉันฟังไม่ผิดแน่ๆ คนที่เข้าห้องน้ำห้องข้างๆ ฉันคือพริ้งพราวจริงๆ!
พริ้งพราวคุยกับบอสงั้นเหรอ! แล้วในห้องน้ำมีผู้หญิงอีกคนของบอสด้วยแบบนั้นหรือเปล่า!
หลังจากที่ฉันจัดการตัวเองจนเสร็จ ฉันรีบออกมาจากห้องน้ำ ยอมรับว่าอยากเห็นกับตาว่าใช่พริ้งพราวจริงๆ หรือเปล่า
แต่ห้องน้ำที่อยู่ข้างฉันมันว่างเปล่า!
ไม่มีพริ้งพราว และไม่มีใครเลย!
ฉันรีบกวาดสายตามองออกไปนอกห้องน้ำ เลยมีโอกาสได้เห็นแผ่นหลังของใครบางคน
มองเห็นเสี้ยวใบหน้า มองเห็นรอยยิ้มที่มุมปาก ใช่พริ้งพราวแฟนบอสจริงๆ!
“พริ้ง เมื่อกี้ใช่พริ้งพราวหรือเปล่า” ฉันเดินตามไม่ทันแล้ว ตั้งใจจะเดินออกมาทันที แต่เหมือนว่าอีกฝ่ายก็รีบเดินหนีฉันทันทีเหมือนกัน
“มีอะไรหรือเปล่าเฌอ เฌอเห็นใคร”
“เห็นพริ้งอยู่ในห้องน้ำ แต่เดินออกมาไม่ทัน เราเห็นแค่ด้านหลัง ใช่เขาหรือเปล่า?”
“ไม่รู้ดิ เราไม่ทันได้มอง” โอโซนถอนหายใจเหนื่อยๆ และหน้าซีดๆ ของเขาก็ทำให้ฉันเลิกสนใจเรื่องอื่นทันที
“โทษทีนะ นายป่วยอยู่ เราไม่ควรมาที่นี่จริงๆ เรากลับกันเลยนะ เดี๋ยวเราหาข้าวหายาให้นายกิน”
“ครับ” โอโซนตอบรับเบาๆ ก่อนที่เราจะจับมือกันแล้วเดินออกมาจากตรงนั้นพร้อมกัน!
ทั้งที่ความสงสัยนั้นยังไม่ได้หายไป!
