บทที่ 2 Ep.2 แค่อยากสนุกไม่คิดผูกพัน
คลินิกทันตกรรม
เสียงหัวเราะดังอยู่ในห้องพักส่วนตัวของคลินิกที่ตกแต่งอย่างทันสมัย กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยคลุ้งผสมกับกลิ่นกาแฟอ่อนๆ สามหนุ่มนั่งล้อมโต๊ะไม้ตัวเล็ก ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความสนิทสนม
"เมื่อเช้ามึงยังมีแรงไปตรวจร่างกายนักศึกษาอีกเหรอวะ?" เรย์แกล้งแซวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "นึกว่าหิ้วสาวไปเอาจนหมดแรง รอบนี้ยังไง ไปส่งหรือให้เงินกลับเอง?"
ไมค์หัวเราะก่อนเอ่ยแซวต่อ "เออ มึงดูหงุดหงิดนะ เป็นไรวะ"
รันเวย์ที่นั่งพิงพนักเก้าอี้ สวมเสื้อกาวน์พับแขนขึ้นถึงข้อศอก เหลือบตามองเพื่อนทั้งสองอย่างขุ่นเคือง ก่อนถอนหายใจแรง "ส่งเหี้ยไร ตื่นมากูก็ไม่เจอใครแล้ว!"
"เฮ้ยย! ฮ่าๆ"
เรย์กับไมค์ร้องพร้อมกัน ก่อนระเบิดเสียงหัวเราะสะใจออกมา
ไมค์ยกกาแฟขึ้นดื่มพร้อมพูดซ้ำเติม "มีสาวกล้าทิ้งมึงไว้โรงแรมด้วยเหรอวะไอ้หมอ ปกติต้องอยากสานต่อความสัมพันธ์"
"ไม่ใช่แค่ทิ้งไว้นะ แม่งเอากางเกงในมายัดใส่กระเป๋าเสื้อกูอีก โรคจิตปะวะ ตอนกลับไปที่ห้องล้วงหากุญแจเกงในร่วงลงพื้น! ดีนะไม่มีใครเห็น"
"แม่งเจ๋งวะ! ฮ่าๆ"
ไมค์หัวเราะจนตัวงอ รันเวย์กระตุกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ แต่แววตากลับฉายความไม่พอใจชัดเจน "มุกตื้นๆ แต่กลับทำให้กูจดจำได้เฉย ยอมรับว่าหุ่นเด็ด แต่สันดานก็ไม่ต่างจากผู้หญิงแรดทั่วไปหรอก"
"ยังไม่ลืมปมนั้นอีกเหรอวะ.." เรย์ถาม "โทษที กูไม่ได้จะขุดเรื่องเก่า"
"กูแค่อยากสนุกไม่คิดผูกพันกับใคร"
"เออ อย่าไปคิดมาก เอาเป็นว่าวันนี้เจอกันที่เดิมนะ กูนัดน้องเทียดาวม.เค ไว้แล้ว"
รันเวย์ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่ยกคิ้วเล็กน้อย ก่อนก้มมองโทรศัพท์ เหมือนยังค้างคาใจกับเรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้น
รันเวย์ หมอหนุ่มวัยสามสิบสามปี เจ้าของคลินิกทันตกรรม ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านช่องปาก ฟัน เหงือก และโครงสร้างที่เกี่ยวข้อง โดยมีหน้าที่วินิจฉัย รักษา และป้องกันโรคทางทันตกรรม
บ้านมีน
เสียงหัวเราะคุยกันของหญิงสาวสามคนดังแว่วไปทั่วห้องนั่งเล่น พวกเธอมักมารวมตัวกันที่บ้านของมีนแล้วเมาท์มอยตามประสา
"เออ กูคิดออกละ!" มีนร้องขึ้นอย่างตื่นเต้น "ว่ากูเคยเห็นคุณหมอสุดหล่อที่มาตรวจร่างกายเราเมื่อเช้าที่ไหน"
เมื่อเช้าที่มหาวิทยาลัยมีโครงการตรวจสุขภาพนักศึกษา และหมอที่มาตรวจสุขภาพฟันช่องปากให้พวกเธอก็คือรันเวย์ แต่ด้วยเวลาจำกัดและเจอหน้าผู้คนมากมาย จึงทำให้จำไม่ได้ในตอนแรก และเอลรินได้ตรวจกับผู้ช่วยแทน เพราะนักศึกษาค่อนข้างเยอะ จึงต้องกระจายไปคนละห้อง
"ที่ไหนวะ?" บีบีถาม
"ก็เมื่อคืนไง! ที่ผับ โต๊ะโซฟาอะ!"
"เออจริงด้วย! เห็นเอลรินยืนคุยอยู่กับเขา ก่อนมันจะหายไปเลย"
ทั้งสองหันมามองเอลรินที่กำลังนั่งเล่นมือถืออย่างตั้งใจ
ราวกับพยายามทำเป็นไม่ได้ยิน
"อะไร ฉะ ฉันไม่รู้เรื่อง" ตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมาตอบน้ำเสียงอึกอัก อีกทั้งยังหลบเลี่ยงสายตา "ละ แล้วพวกแกรู้ไหมว่าฉันกลับบ้านยังไง"
"ปกติเวลาเมาก็เรียกแกร็บกลับเองนี่ ทำไมรอบนี้จำไม่ได้?" มีนขมวดคิ้ว
"มีอะไรที่พวกฉันไม่หรือเปล่า" บีบีมองหน้าเพื่อนอย่างสงสัย
"ปะ เปล่า"
เอลรินตอบตะกุกตะกัก มือกำโทรศัพท์แน่น
ใครมันจะกล้าบอกว่าตัวเองเผลอไปนอนกับคุณหมอสุดหล่อ แถมดันลืมของที่เรียกว่ากางเกงในไว้กับเขาอีก แค่คิดก็อายจนอยากมุดดินหนี
บรรยากาศเริ่มคลายความอึดอัดเมื่อมีนเปลี่ยนเรื่องคุย "พวกแกเสียซิงตอนอายุเท่าไหร่ จำได้ปะ?"
"ฉันเหรอ ตอนปีหนึ่งกับแฟนเก่า" บีบีหัวเราะเบาๆ
"ฉันยังไม่เคย" เอลรินตอบพร้อมหลบสายตา เพราะเมื่อคืนเธอเพิ่งเสียไปแล้วจำอะไรไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
"เออ ฉันก็ประมาณปีหนึ่งเหมือนกันกับรุ่นพี่ ว่าแต่พวกเราไม่เจอผู้ชายดีๆ กันบ้างเลยเนอะ" มีนถอนหายใจ
เอลรินก้มหน้าลงเล็กน้อย พึมพำเสียงแผ่ว
"มันไม่มีจริงหรอก ผู้ชายดีๆ"
"อย่าคิดมากเลย พ่อกับแม่มึงอาจทะเลาะกันบ่อย แต่ก็ยังอยู่ด้วยกันนะ" บีบียื่นมือมาแตะไหล่เพื่อนเบาๆ
"พอเลิกดราม่าได้แล้วจ้า เพื่อนฉันฝากเหล้าไว้ คืนนี้จะไปแดนซ์กันอีกนะ" มีนพูดตื่นเต้น
บีบีกับเอลรินหันมาสบตาก่อนจะเอ่ยตอบพร้อมกัน
"ไป!"
ตัวเล็กสูดลมหายใจเข้าลึก คืนนี้จะไม่เมาเละแบบวันก่อนอีกแล้ว
ผับไนท์ S
เสียงดนตรีอีดีเอ็มดังกระหึ่ม แสงไฟหลากสีสะท้อนบนผนังกระจก บรรยากาศภายในผับคึกคัก ผู้คนแน่นขนัดไปด้วยกลุ่มวัยรุ่นที่กำลังสนุกสุดเหวี่ยง มีนเอนตัวเข้าหาบีบี พูดกระซิบด้วยรอยยิ้ม "แกว่าวันนี้คุณหมอสุดหล่อคนนั้นจะมาปะ? อยากเห็นหน้าหล่อๆ อีกจัง"
"ไม่รู้สิ แต่อยากเจออะ อิอิ" บีบีไหวไหล่
ขณะที่เอลรินกำลังเดินแทรกผ่านผู้คน โทรศัพท์ในมือสั่น เธอเงยหน้าขึ้นมอง แต่ยังไม่ทันตั้งตัว
ตุ้บ!
"อุ๊ยยย!" ร้องลั่น เมื่อเดินชนเข้ากับใครบางคนจนเกือบเสียหลัก
"ขอโทษนะครับ ไม่ได้ตั้งใจ" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มสุภาพ
เอลรินมองผู้ชายตรงหน้าที่ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ตัวเขาสูงโปร่ง แต่งตัวดี ใบหน้าหล่อเหลาทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว
"ผมชื่อเรย์ แล้วคุณ.." เขายื่นมือให้ด้วยรอยยิ้มอบอุ่น
"เอลรินค่ะ"
เธอยิ้มตอบ เขินจนหน้าแดงกำลังจะยื่นมือไปจับ แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรมากกว่านั้น เสียงแทรกของชายอีกคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
"แค่ชื่อก็แรดแล้ว!!"
เอลรินชะงักหันขวับไปมอง เห็นชายในเสื้อเชิ้ตสีดำสูงหล่อผิวขาวหุ่นดีคุ้นตา เดินผ่านด้วยสีหน้าเย็นชาและสายตาเย้ยหยัน ซึ่งเจ้าของเสียงนั้นคงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากหมอรันเวย์ หัวใจของเธอเต้นสั่น
ไอ้คุณหมอบ้านั่น เจอกันอีกแล้วเหรอเนี่ย!
