บทที่ 3 EP.3 เรียกร้องความสนใจ
หลังจากนั้นผู้ชายที่ชื่อเรย์ ก็เดินตามหมอรันเวย์เข้าไปด้านใน เหมือนทั้งคู่คุ้นเคยกันดี เอลรินหันไปมองตาม ก่อนจะอุทานด้วยความตกใจ "เชี้ย! เพื่อนกันเหรอวะ"
"อะไรอะ เป็นไร?" มีนขมวดคิ้ว
บีบีหันตามสายตาเพื่อน พร้อมกับบอกเสียงตื่นเต้น "เมื่อกี้ใครอะ โคตรหล่อ เป็นเพื่อนคุณหมอหรือเปล่า งานดีสุดๆ"
เอลรินไม่ตอบ แต่เหลือบมองไปยังโต๊ะโซฟาที่กลุ่มพวกนั้นนั่งอยู่ ดวงตาคมของหมอรันเวย์สะกดเธอเอาไว้ เขากำลังยกแก้วเหล้าขึ้นกระดกช้าๆ แต่กลับจ้องมาทางเธอด้วยความเกรี้ยวกราดจนรู้สึกวาบไปทั้งตัว
ระหว่างนั้นชายหนุ่มหน้าใสวัย 21 ปี ก็เดินเข้ามารวมกลุ่มกับเอลรินด้วย เขาดูสะอาดสะอ้าน ใบหน้าหล่อเหลาอีกทั้งยังดัดฟัน ทำให้เวลายิ้มหวานก็เหมือนโลกสว่างขึ้นมาทันที
"เพื่อนฉันชื่อธัน!" มีนตะโกนเรียกพร้อมกับแนะนำตัวให้ทุกคนรู้จัก
"หวัดดีครับสาวๆ" เขายกมือทักด้วยรอยยิ้มอบอุ่น
ยิ่งดึกเสียงเพลงภายในผับก็เริ่มดังขึ้น ทั้งแสงสีเสียงเรียกได้ว่ากระหน่ำ บรรยากาศคึกคักจนเอลรินเริ่มมึนเมา
"เอลรินมันเอวสี่จีแล้วว่ะ เมาละชัวร์" บีบีเอ่ยแซวเพื่อน
"ม่ายมาวโว้ยยย!" เอลรินค้านใส่เพื่อนด้วยน้ำเสียงยานคาง สติเธอเริ่มพร่าบีบีอเรื่อยๆ แต่ยังคงร่อนเอวเต้นยังจัดเต็ม โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาแพรวพราวของใครบางคนกำลังจ้องมองอยู่
ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปอย่างหนัก ทำให้วูบหนึ่งตัวเล็กมึนศีรษะจนเซเสียหลัก โชคดีที่มีคนมารับไว้ทัน
"วันนี้ให้เราไปส่งไหม?" ธันยื่นใบหน้าเข้ามากระซิบข้างหู
"ม่ายเป็นราย เราหวายยย" เธอพูดทั้งที่ลิ้นพันกัน
"แค่ไปส่งบ้านเอง ดึกแล้ว อันตรายนะ"
"มะ ไม่เป็นไรจริงๆ"
"ไปกันเถอะ"
น้ำเสียงอ่อนโยนดูเป็นห่วงเป็นใย แต่เจตนากลับตรงกันข้าม
เอลรินไม่รู้ว่าตัวเองตอบตกลงตอนไหน จำได้แค่ว่าธันยืนเต้นอยู่ข้างหลัง กอดเอวเธอไว้ไม่ห่างจนรู้สึกหัวหมุน
หน้าเคานต์เตอร์บาร์
"พี่ขอค็อกเทลมะนาวหนึ่งลูก ขอมะนาวลูกใหญ่นะ! " เอลรินยื่นหน้าเข้าไปสั่งทั้งที่ยังมึนเมาหนัก
"ได้แล้วครับ" พนักงานยื่นแก้วให้
"ไม่ได้ ฉันจะเมาไม่ได้เด็ดขาด!"
ตัวเล็กหลับตาปี๋ ส่งเสียงกรี๊ดดังลั่นจนคนรอบข้างหันมามอง
"อ๊ายยยยยย!!"
โต๊ะโซฟาหรู
"เชี่ยเอ๊ย หน้าตาก็ดี หุ่นก็เอ็กซ์ แต่ยืนบีบมะนาวทั้งลูกใส่ปาก เป็นอะไรมากปะวะ ฮ่าๆ" ไมค์หลุดขำเมื่อเห็นท่าทางออกอาการเปรี้ยวของเอลริน
"น้องคนเมื่อกี้นิ เหมือนจะชื่อเอลริน กูกำลังจะขอไลน์เลย แต่ไอ้เหี้ยรันเวย์เสือกไปพูดหยาบใส่เขา" เรย์เลิกคิ้วส่งสายตาเกรี้ยวกราดไปยังรันเวย์
ปึกก!!
"คนนี้แหละที่เอากางเกงในมาใส่ไว้ในกระเป๋ากูอะ!" รันเวย์ยกกระดกเหล้าเข้าปาก ก่อนจะวางกระแทกแก้วลงอย่างแรง
"คนนี้เองเหรอวะ กูถึงว่าตั้งแง่กับเขาจัง ฮ่าๆ" ไมค์กับเรย์หัวเราะ
"ขำไรสัด กูนี่แค้นฉิบหาย"
มือหนาเอื้อมไปชงเหล้า แต่สายตายังจับจ้องเอลรินทุกย่างก้าว
โต๊ะเอลริน
"โอเคไหมวะเอลริน?" บีบีถามเสียงอ้อแอ้เพราะเธอเองก็เมาจัดเหมือนกัน
"ฉันเอามะนาวบีบใส่ปาก โคตรเปรี้ยว แต่สร่างขึ้นนิดหนึ่งละ"
เอลรินตอบทั้งที่ยังบีบีอๆ
เวลาผ่านไปจนผับใกล้ปิด ทุกคนเริ่มแยกย้ายเหมือนกันกลับ
"ให้เราไปส่งบ้านนะ บ้านเอลรินอยู่แถวไหน" ธันถามอีกครั้ง
"อือก็ได้ เดี๋ยวเราบอกทาง" อากาศตอนตีสองเย็นเฉียบจนไม่อยากยืนรอแกร็บ เธอเลยยอมให้เขาไปส่งโดยไม่ได้คิดอะไร
บนรถ
"ไหวไหม เอลริน" ธันที่เห็นเธออาการไม่ดีเอื้อมมือลูบหัวให้เบาๆ
"อื้อออออ" ตัวเล็กปัดมือเขาออกอย่างรำคาญ
ขับมาสักพักรถยนต์คันหรูก็จอดสนิท
เอลรินรีบเปิดประตูลงแต่พอเงยหน้ามองรอบๆ ก็ขมวดคิ้วแน่น
"ที่นี่ที่ไหน ไม่ใช่บ้านฉันนะ"
"ดึกแล้ว เข้าบ้านเวลานี้ไม่ดีหรอก ค้างคอนโดเรานะ" ธันเอื้อมมือมารั้งแขนเธอไว้ พยายามดึงเอลรินเข้าหาตัวเอง
"อะไรของนาย ปล่อยเรานะ เราจะกลับบ้าน!!"
"ก็บอกให้ค้างก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปส่งไง"
เอลรินดิ้นสุดแรง ก่อนจะผลักเข้าออกจนคนตัวสูงเซถอยหลัง "ไม่!!"
"อย่าดื้อได้ไหมวะ มานี่"
"ปล่อยนะธัน! ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย!!"
เอี๊ยดดดดด!!
ราวกับสวรรค์มีตา รถสปอร์ตคันหรูขับมาจอดข้างก่อนกระจกจะถูกลดลง "จะแหกปากอีกนานไหม เบอร์ตำรวจกดอะไร?"
"191!" เอลรินตอบทันที
"เออ ก็กดสิ"
เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะโยนโทรศัพท์ออกมาบนฝากระโปรงรถของธัน แล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว จังหวะนั้นธันกำลังเผลอตัว เพราะไม่พอใจกับการกระทำของผู้ชายเมื่อครู่
ปักกกก!!
เอลรินจึงใช้จังหวะนี้กระแทกเข่าเข้าที่กลางเป้ากางเกงของเขาอย่างเต็มแรง จนตัวสูงทรุดลงไปนั่งกับพื้น
"โอ๊ยยยย!!"
"บอกว่าไม่! ไม่เข้าใจเหรอ!!" เธอตะโกนเสียงดัง ก่อนจะคว้ากระเป๋าและมือถือบนรถวิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต
เช้าวันต่อมา บ้านเอลริน
ครืด~ ครืด~
โทรศัพท์ส่งเสียงร้องจนตัวเล็กสะลึมสะลือตื่น เธอควานมือหยิบขึ้นมากดรับสายทั้งที่ยังหลับตาอยู่
