บทที่ 4 EP.4 ต่อต้านความรู้สึก?

"ฮาโหลลลลล" น้ำเสียงงัวเงียจนปลายสายแทบฟังไม่รู้เรื่อง

"เป็นเด็กเป็นเล็กหัดตื่นสาย! เก่งแต่เรื่องโง่ๆ" เสียงห้วนพูดดุ ถ้อยคำต่อว่าทำเอาตัวเล็กถึงกับลืมตาตื่น กระเด้งตัวลุกขึ้นมาดูจอโทรศัพท์

"ใครอะ อยู่ๆ ก็โทรมาด่า โรคจิตหรือเปล่า"

"เอามือถือมาคืนฉันด้วย! ที่คลินิก ถ้าเกินยี่สิบสี่ชั่วโมง ฉันแจ้งตำรวจนะ!" ปลายสายทิ้งท้ายด้วยคำขู่ ก่อนจะกดวางโดยไม่รอฟังคำตอบ

เอลรินตบแก้มตัวเองเรียกสติ ภาพเมื่อคืนไหลย้อนกลับมา โทรศัพท์ที่เธอถืออยู่คงเป็นของผู้ชายคนนั้น

คลินิกทันตกรรม

เอลรินเดินเข้ามาด้วยชุดนักศึกษาที่เรียบร้อย พนักงานบอกให้นั่งรอในห้องรับแขก เสียงรองเท้าส้นเตี้ยกระทบพื้นเบาๆ จนประตูห้องตรวจเปิดออก ตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อย "เอามา" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น

"ขอบคุณ.."

เอลรินเงยหน้าขึ้นก่อนน้ำเสียงจะแผ่วปลาย เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าคือหมอรันเวย์ "เอ้า รีบส่งมาสิ มัวแต่มองอยู่ได้"

แต่ยังไม่ทันตอบอะไร เขาก็เอ่ยขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ทีหลังเวลาเมาช่วยห้ามใจตัวเองหน่อย ใครลากไปไหนก็ไปได้ทุกที ผู้หญิงแรดอย่างเธอคงปฏิเสธผู้ชายไม่เป็น แล้วจะโวยวายให้เสียงดังทำไม หรือมันเป็นเทคนิคเรียกร้องความสนใจอีกแบบ?"

"นี่! คุณหมอคะ มันจะมากไปแล้วนะ!"

"แล้วที่ฉันพูดมันจริงไหม"

"คนอะไรหน้าตาก็ดีแต่ปากร้าย!"

"เธอล่ะ..คนอะไรหน้าตาก็งั้นๆ แต่ปากดี"

ถ้อยคำดูถูกของเขาทำเอาเอลรินโกรธจนหน้าแดง เธอลุกขึ้นเถียงทันที น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความโกรธ รันเวย์ก้าวเข้ามาประชิดอย่างรวดเร็ว ตัวเล็กถอยหนีจนสะดุดล้มลงบนเก้าอี้ เขาโน้มตัวลงมาใช้มือจับพนักเก้าอี้เพื่อล็อกตัวเธอไว้ ใบหน้าอยู่ใกล้จนลมหายใจแทบจะปะปนกัน

แววตาคมเข้มคู่นั้นทำให้หัวใจเอลรินเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ทั้งกลัว ทั้งสับสน และไม่เข้าใจเลยว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงทำให้เธอรู้สึกแบบนั้น

บานประตูถูกเปิดออกพร้อมกับเสียงของพยาบาลสาวที่ดังขึ้นอย่างสุภาพ "คุณหมอคะ คนไข้พร้อมแล้วค่ะ"

รันเวย์ปรายตามองเอลรินด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะขับไล่อย่างเย็นชา ทั้งวาจาร้ายกาจ พูดจบก็เดินจากไป ทิ้งเอลรินไว้กับความรู้สึกเจ็บปวดที่อัดแน่น "จะไปไหนก็ไปเถอะ กระโปรงนักศึกษาหรือกระโปรงโคโยตี้ สั้นแค่นั้น หึ"

มหาวิทยาลัยเอกชน

"กูไม่ไหวแล้วเว้ยยยยยย!" เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัย เอลรินทิ้งกระเป๋าลงบนโต๊ะอย่างแรง พร้อมทั้งตะโกนออกมาเสียงดังจนก้องทั่วห้องเรียน

"โอ๊ย เสียงดังทำไม" มีนหันมาปรามเสียงเบา

"มาเรียนก็สายยังจะแหกปากอีก โชคดีนะที่อาจารย์ไปเข้าห้องน้ำ" บีบีกลอกตามองเพื่อนอย่างเหนื่อยหน่าย

"พวกแกเคยเจอผู้ชายปากหมาไหมล่ะ" ตัวเล็กถามด้วยความโมโห ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้อย่างแรง

"เคยสิ พี่ชายฉันนี่ไง ฮ่าๆ" บีบีตอบ

"แกเป็นไรเนี่ย?" มีนถามเพราะเห็นเอลรินยังทำหน้าเครียด

เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วฝืนยิ้ม ก่อนที่ชายหนุ่มจากคณะดนตรีจะเดินตรงเข้ามาหา

"เอลรินใช่ไหม เราบอสนะ คืนนี้ไปงานวันเกิดเราหน่อยสิ พอดีเราชอบเธอมานานแล้ว แต่ถ้ามีแฟนแล้วก็.." เขาพูดเว้นจังหวะอย่างประหม่า

"ได้สิ เรายังไม่มีแฟน สะดวกมาก" เอลรินยิ้มตอบ

บีบีหันมากระซิบกับมีน

"พอผู้ชายมาเปลี่ยนอารมณ์เร็วฉิบหายฮ่าๆ"

เอลรินตกลงจะไป โดยบอกบอสว่าจะชวนเพื่อนไปด้วย แต่สุดท้ายทั้งมีนและบีบีต่างก็ติดธุระ เธอจึงต้องไปงานวันเกิดเขาเพียงลำพัง

ผับไนท์ S

"มันมีผับเดียวหรือยังไงวะ ที่นี่อีกแล้ว" เอลรินพึมพำ เมื่อเห็นป้ายชื่อร้านที่คุ้นตา ก่อนจะทำใจเดินเข้าไปข้างใน

"เอลรินดีใจที่เธอมานะ" บอสรีบตรงมาทัก ก่อนจะกวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าเหมือนโดนสะกด "ว้าว วันนี้เธอเซ็กซี่มากเลยนะ"

ตัวเล็กมาในชุดเดรสสีดำรัดรูป ช่วงอกแหวกเล็กน้อยพอให้เห็นเนินนมขาว ด้านหลังเว้าโชว์ผิวเนียนเป็นวงกว้าง ผมยาวม้วนลอนสยาย ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างจัดเต็ม

"ไม่หรอก นี่ก็ปกติแหละ" เธอยิ้มเขินตอบไปอย่างนั้น ทั้งที่จริงใช้เวลาแต่งตัวถึงสามชั่วโมง

"นี่เหล้าที่บอสเอามาจากฝรั่งเศส ลองดูสิ"

เอลรินยกแก้วขึ้นจิบ รสชาติขมแปลกแต่ก็หอมละมุน พอดื่มไปสักพักความมึนเมาก็เริ่มก่อตัว

"อื้อ รสชาติดีจัง"

กรี๊ดดดดดดดด!!

เสียงหวีดร้องจากผู้หญิงโต๊ะข้างๆ กันดังขึ้น

"คุณหมอรันเวย์! ฉันชอบมากเลยเวลาไปทำฟัน โอ๊ย มือเขาแบบดีมากอะ"

"บอกพิกัดมาหน่อยสิ ฉันจะไปให้เขาจัดบ้าง!"

เอลรินหันขวับ ความหงุดหงิดปะทุขึ้นมาในอกพลางคิดว่าต้องเจอเขาอีกแล้วเหรอ เหมือนยิ่งเกลียดก็ยิ่งเจอ

โต๊ะโซฟาหรู

สามหนุ่มกำลังนั่งดื่มกันอย่างเช่นทุกวัน สายตาของไมค์หันไปสะดุดกับเอลรินที่นั่งอยู่โต๊ะเดียวกับบอส

"เฮ้ย น้องจีสตริงแดงมากับหนุ่มคนใหม่ว่ะ"

"เออ หุ่นเด็ดฉิบหาย" เรย์บอก

"สนใจทำไมวะ ก็แค่เด็กแรดใจแตก" รันเวย์จิบเหล้าชั้นดีในมืออย่างไม่แยแส เด็กอะไรมาเที่ยวผับบาร์ได้ทุกวัน

โต๊ะเอลริน

"เราขอไปห้องน้ำแป๊บนะ" เธอบอกบอสก่อนจะลุกขึ้นยืน แต่จู่ๆ ภายในร่างกายก็เกิดอาการแปลก เธอรู้สึกร้อนรุ่มและไม่สบายตัวจนเริ่มอึดอัด จึงรีบวิ่งไปห้องน้ำให้ไวที่สุด

"นี่ฉันเป็นอะไรเนี่ย"

เอลรินบ่นเสียงสั่น ขณะที่พยายามประคองตัวกับผนัง มือเรียวเย็นเฉียบแต่ร่างกายกลับร้อนราวกับยืนอยู่กลางกองไฟ

เธอพยายามฉีกชุดเดรสที่สวมใส่ ลมหายใจหอบถี่ รู้สึกถึงอารมณ์หวามไหวที่ก่อตัวขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ ภายในช่องท้องรู้สึกปั่นป่วน อีกทั้งตรงนั้นยังมีน้ำหล่อลื่นขับออกมา "อื้อ ทะ ทำไมมันร้อนแบบนี้"

ทนทานไม่ไหว เอลรินทรุดตัวลงกับพื้น มือเรียวเลื่อนลงไปตรงร่องกลีบเล็ก เธอสัมผัสผ่านกางเกงในตัวจิ๋ว ก่อนร่างกายจะสะดุ้งเฮือก

"อ๊ะ อ๊า ดะ ดีจัง" ส่วนลึกของสมองพยายามจะต่อต้านความรู้สึกที่เกิดขึ้น แต่ตอนนี้เอลรินไม่สามารถปฏิเสธความต้องการของร่างกายได้