บทที่ 5 EP.5 โดนวางยา!
แกร่ก!
"เฮ้ย! มาทำอะไรในห้องน้ำชาย?" ประตูห้องน้ำถูกเปิดออกเพราะมือเผลอกด พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นหูของผู้ชายคนหนึ่ง เขาก็คือหมอรันเวย์
"ไม่รู้สิคะ สงสัยเข้าผิด แต่ตัวมันร้อนเหมือนจะวูบ"
"แล้วนี่เธอทำอะไร?"
"มะ ไม่รู้ แต่มันต้องการ ทำแล้วรู้สึกดี อื้อ"
เขาถามด้วยความตกใจเมื่อเห็นเธอกำลังช่วยตัวเอง จึงรีบเข้ามาพยุงขึ้นก่อนที่จะมีใครเปิดเข้ามาเห็น ซึ่งคนๆ นี้คือหมอรันเวย์
"เธอไปกินอะไรมา ดื่มหนักขนาดนั้นเลย?" เขาถามเสียงเข้ม
"ดื่มแค่นิดเดียวเอง ไม่น่าจะเมานะคะ"
พอได้ฟังสีหน้าของรันเวย์เปลี่ยนทันที "หรือว่าโดนวางยา" เขาพึมพำ รีบช้อนตัวเธอขึ้นแล้วอุ้มออกไปทางหลังร้าน
เอลรินแทบไม่มีแรงขัดขืน ดวงตาพร่ามัวแต่จำใบหน้าของคนตัวสูงได้ชัดเจน แต่ไม่นานทุกอย่างก็มืดสนิทลง
คอนโดหรูของหมอรันเวย์
เสียงน้ำจากฝักบัวดังซ่า ร่างของตัวเล็กนอนเปียกชุ่มอยู่ในอ่างจากุชชี เพราะเธอเอาแต่บ่นว่าร้อน เมื่อมาถึงคอนโดรันเวย์จึงพามาแช่น้ำ
"ดีขึ้นบ้างไหม?"
"มะ มันยังร้อนอยู่เลยค่ะ"
เขาพยายามลดอุณหภูมิของน้ำ
แต่เอลรินเริ่มสั่นก่อนจะร้องไห้สะอื้น "ไม่ไหวแล้วค่ะ ทำยังไงดี"
พรึ่บบบ!
เอลรินลุกขึ้นพรวดถอดชุดเดรสออกจนร่างกายโป๊เปลือย เธอทิ้งตัวลงอย่างเชื่องช้าพลางใช้มือหนึ่งบีบเคล้นหน้าอกตัวเอง
"เฮ้ยยย!" รันเวย์ผละถอยด้วยความตกใจ แต่สายตากลับจ้องเรือนร่างเธอไม่ห่าง น้ำลายอึกใหญ่ถูกกลืนลงคอ
"อาการแบบนี้หรือว่าจะโดนยาปลุกเซ็กซ์"
"อ๊ะ"
เสียงครางกระเส่าดังลั่นอย่างไม่เขินอาย ทำเอาความเป็นชายของรันเวย์แข็งปั๊กขึ้นทันที "มาแก้ผ้าครางต่อหน้าแบบนี้ ใครมันจะไปอดใจไหววะ" สุดท้ายเขาก็พ่ายแพ้หญิงสาวตรงหน้า รันเวย์เปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองแล้วก้าวลงไปในอ่าง ใช้ริมฝีปากครอบงำเม็ดนมชูชัน พร้อมกับแยกเรียวขาเธอออกดันความใหญ่โตเข้าไปด้านใน ไม่นานน้ำในอ่างก็กระเซ็นออกมาเปียกจนเต็มพื้น จากแรงกระเพื่อมที่กระหน่ำความร้อนแรงใส่กันไม่หยุด
เช้าวันต่อมา
"อือ หิวน้ำจัง" เสียงงัวเงียของเอลรินดังขึ้น แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านสาดเข้าใบหน้า เธอพยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่ทันทีที่หันไปมองด้านข้าง
"กรี๊ดดดดดดดดด!"
ตัวเล็กกรีดร้องออกมาจนสุดเสียงเมื่อเห็นหมอรันเวย์นอนอยู่ข้างๆ
"โอ๊ย! จะตะโกนทำไมแต่เช้า!"
"แล้วคุณมัดแขนมัดขาฉันทำไม! ไอ้โรคจิต!"
"พอ! เมื่อคืนเธอโดนวางยาปลุกเซ็กซ์นะ ฉันช่วยไว้แท้ๆ ยังจะ..เอ่อ..ไม่ยอมหยุด! ถ้าไม่มัดไว้ก็คงขึ้นขย่มฉันไม่ยอมหยุด!"
รันเวย์สูดลมหายใจแรง เอลรินชะงักกับสิ่งที่ได้ยินแล้วเงียบไปชั่วครู่ ใบหน้าเริ่มชาเมื่อภาพเหตุการณ์เมื่อคืนฉายกลับเข้ามา ไม่ว่าเขาจะช่วยให้เสร็จกี่ครั้งแต่เธอก็ยังไม่สิ้นฤทธิ์ยา
ก๊อก!
ก๊อก!
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนจะถูกเปิดเข้ามาโดยที่เจ้าของห้องยังไม่ทันอนุญาต "ก๊อกๆ เซอร์ไพรส์ ไอ้หมอ!" ไมค์โผล่เข้ามาพร้อมเสียงหัวเราะ แต่ทันทีที่เห็นภาพตรงหน้าก็ถึงกับชะงัก
"เหี้ยยยยยย!!"
"สวัสดีค่ะพี่รันเวย์" เสียงหวานใสของสาวลูกครึ่งดังขึ้นตามหลัง พร้อมกับร่างบอบางที่แทรกตัวเข้ามา
รันเวย์หันขวับไปมองด้วยความตกใจ
"ญาญ่าทำไมไม่โทรบอกก่อนว่าจะมา?"
หญิงสาวยืนเท้าเอว หันมามองเอลรินด้วยสายตาเย็นเฉียบ
"ทำไมต้องโทรบอกก่อนคะ ว่าแต่แล้วอีนี่ใคร!?"
"เอ่อคือ.." ไมค์ยืนอ้ำอึ้งเหงื่อตก สีหน้าดูกังวลราวกับไม่กล้าพูด บรรยากาศอบอวลไปด้วยความตึงเครียด
"อ๋อ กะหรี่ปั๊บ! ที่พี่หมอชอบพามาเอาแล้วทิ้งสินะคะ" เสียงประชดประชันของญาญ่าดังแทรกขึ้น พร้อมกับจิกสายตาจ้องแรงไปยังเอลริน ทั้งดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอสิกะหรี่ปั๊บ! มีสิทธิ์อะไรมาด่าคนอื่น" เอลรินด่ากลับเสียงดังลั่น เธอไม่ยอมให้ใครมาด่าฟรีอยู่แล้ว
"เชี้ยย!!" ไมค์สะดุ้ง
รันเวย์ที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะหาทางคลี่คลายสถานการณ์อึดอัด
"มึงพาญาญ่าออกไปรอข้างนอกก่อน"
