บทที่ 66 ต่ำต้อย!

ปักกก!

"โอ๊ยยยย ตัวแสบ" โมรีดีดนิ้วกระทบท่อนเอ็นที่กำลังแข็งเต็มที่ แล้วรีบวิ่งออกจากห้องไปทันที

โดยไม่รู้ว่าลิตาแง้มประตูเฝ้ามอง

เวลาห้าโมงเย็น

"เอาไปส่งชั้นสามห้องห้า" แม่ยื่นกล่องข้าวให้ "เขาจ่ายเงินเรียบร้อยแล้วนะ"

"ทำไมแม่ไม่ให้ผู้หญิงคนนั้นไปอยู่ชั้นหนึ่ง หรือชั้นสองห้องก็ว่างตั้งหลาย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ