บทที่ 7 Ep.7 แบดบอยตัวพ่อ!
"สนุกละสิพวกมึง กินรวมกันอีกละปะ ฮ่าๆ" ไมค์หัวเราะอย่างชอบใจ ปกติพวกเขาจะชอบลงอ่างกันเป็นคู่และมีเซ็กซ์พร้อมกัน
บรรยากาศตึงเครียดจางลง สามหนุ่มหัวเราะกันเสียงดัง เตรียมตัวไปต่อในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงสีและผู้หญิง
บ้านมีน
"ฮะ? โดนวางยา!?" บีบีร้องเสียงหลงหลังจากฟังเรื่องที่เอลรินเล่า
"เออดิ โคตรซวยเลย" เอลรินตอบอย่างเหนื่อยใจ
"โอ๊ยย งี้คุณหมอสุดหล่อก็โดนแกฟาดไปแล้วดิ" บีบีแซว
"ไหนบอกสโลแกนตัวเองว่าแค่ยั่วๆ แต่ไม่เอาใคร ไงยะ" มีนแซว
"เขาต่างหากที่เอา ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย"
ตอบกลับสียงแผ่ว หลบสายตาเพื่อน
"ให้มึงพูดอีกที?" บีบีเลิกคิ้ว
"เออ! ก็ตอนนั้นฉันโดนวางยานิ!"
"ว่าแต่แกไม่ได้ชอบคุณหมอสุดหล่อนั่นใช่ไหม ได้ข่าวว่าเขาเป็นแบดบอยตัวพ่อเลยนะ"
"บะบ้า! ใครจะไปชอบ ไม่มีทางอะปากเสียแถมยังอารมณ์ร้อน!"
เอลรินรีบปฏิเสธเต็มปาก แต่ในใจกลับปั่นป่วน เพราะช่วงนี้ภาพของเขากลับโผล่มาในหัวเธอบ่อยจนเกินไป
ผับไนท์ S
"มาที่นี่อีกละ กูไม่อยากเจอเขา!" เอลรินพูดเสียงหงุดหงิดเมื่อเพื่อนบอกว่าจะพามาเที่ยวปลดปล่อยความเครียด แต่ก็หนีไม่พ้นผับเดิม
"ก็ผู้ชายนัดฉันที่นี่นิ ไม่มาได้ไง" บีบีนัดกับผู้ชายที่กำลังคุยกันอยู่
"เจอก็เจอสิ แกก็แค่ไม่ต้องสนใจเขาแค่นั้นเอง" มีนบอก
"อือ ก็ได้" สุดท้ายก็ยอมเดินเข้าไปในผับอย่างไม่เต็มใจ
เวลาผ่านไปสักพัก เสียงกรีดร้องของสาวๆ ในคลับก็ดัง เมื่อสามหนุ่มเดินเข้ามาในผับ พร้อมกับหญิงสาวอีกสี่คนที่ทั้งสูง ยาว ขาว สวย
"ควงสาวมาขนาดนั้น คราวนี้เขาไม่สนใจมึงแล้ว สบายใจได้เอลริน"
มีนกระซิบบอกเพื่อน..ทั้งที่ควรจะสบายใจแต่เอลรินกลับรู้สึกเจ็บแปลบในทรวงอก เพราะทันทีที่ได้สบตากับรันเวย์ก็เหมือนกับโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ อาการผิดหวังชัดเจนขึ้นทันที ในตอนที่เห็นเขาละสายตาและเมินเฉยเดินไปกับผู้หญิงคนอื่น
ตัวเล็กพยายามข่มความรู้สึกและละสายตาจากหมอรันเวย์กับผู้หญิงคนนั้น มือเรียวคว้าแก้วเหล้าจากมือเพื่อนยกขึ้นกระดกดื่มรวดเดียวจนหมด
ยิ่งดึกเสียงเพลงภายในผับยิ่งดังกระหึ่ม ผู้คนรอบข้างกำลังเต้นกันสนุกสนาน ทว่าเอลรินกลับรู้สึกหม่นหมองในใจ
"แกเป็นไรวะเอลริน ยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับ" บีบีถามเมื่อสังเกตเห็นเพื่อนไม่สนุกเหมือนเคย
"ปะ เปล่านิ ฉันก็ปกติดี" เธอตอบพร้อมหลบสายตา
"หรือเมนส์แกมาเหรอ เอลรินที่ฉันเคยรู้จักไม่ยืนนิ่งแบบนี้แน่"
"ไม่ใช่ แกคิดมากแล้ว ฉันไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น"
"หูยยย พวกแกดูดี คุณหมอรันเวย์กับผู้หญิงคนนั้นนัวเนียกันสุดๆ" เสียงมีนร้องดังอย่างตื่นเต้น
เอลรินรีบหันขวับไปมองสีหน้าสลดลงทันที ตรงโต๊ะมุมโซฟา เธอเห็นหมอรันเวย์นั่งเอนหลังอย่างสบายใจโดยมีสาวสวยอยู่บนตัก กำลังกอดจูบกันอย่างไม่แคร์สายตาใคร มือใหญ่ของชายหนุ่มลูบไล้ไปตามร่างกายหญิงสาวอย่างโจ่งแจ้ง
อึกกก อึกกกก
เสียงกระดกกลืนเหล้าลงคอขึ้นจากตัวเล็กที่ยกแก้วดื่มไม่พัก
"เฮ้ย! ยัยเอลริน! แกจะกินทีเดียวครึ่งกลมไม่ได้นะ" มีนร้องปรามอย่างตกใจ ไม่เคยเห็นเพื่อนดื่มเยอะเท่านี้มาก่อน
"ดูสภาพมันสิมีน แกว่าเมายัง?"
"ไม่น่านะ"
"ไม่น่าเมา?"
"ไม่น่าเหลือ! ตาลอยขนาดนั้น ฮ่าๆ"
เอลรินได้ยินเสียงพูดคุยกันของเพื่อน แต่กลับจับใจความไม่ได้ เนื่องจากสติสัมปชัญญะถูกกลืนกินด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ รู้ตัวอีกทีโลกก็เริ่มหมุน ปลายลิ้นขมปี๋ แต่ใจกลับคึกอย่างประหลาด
"วู้วว! โย่ววว เอลรินมาแล้วค้าาาา~~" เอวบางเริ่มร่อนส่ายสะโพก วาดลีลาพลิ้วไหวสุดเซ็กซี่ติดต่อกันหลายเพลง แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อย ตอนนี้รู้สึกอยากปลดปล่อยอารมณ์ไปตามจังหวะ โดยไม่สนสายตาใครทั้งนั้น
โต๊ะโซฟาหรู
"น้องจีสตริงแดงเอวโคตรดี สุดยอดเลยว่ะ!" ไมค์จ้องมองเอลรินที่เต้นสะบัดร่อนเอวไปมา
เรย์เหลือบตามอง รู้สึกเหมือนถูกเธอสะกด "กูอยากได้ว่ะ ขอได้ไหม?" หันไปถามรันเวย์
"ไม่ใช่ของกู มึงจะขอทำไม!" รันเวย์ขมวดคิ้วยุ่ง เขาตอบเหมือนไม่สนใจอะไร แต่กลับรู้สึกขุ่นมัว
"มึงพูดแล้วนะ" เรย์หัวเราะในลำคอ ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟา ทิ้งสาวสวยข้างตัวไว้ตรงนั้น แล้วเดินตรงไปยังโต๊ะของเอลริน
