บทที่ 12 อยากกินอย่างอื่นที่ไม่ใช่ยา
คินวาเดินนำกลับเข้ามาในห้องไม่พูดไม่จา จากนั้นจึงเดินเข้าไปหยิบเสื้อผ้าในห้องนอนแล้วเดินตรงไปอาบน้ำ ปล่อยให้ณาลัลน์นั่งเหวอที่โซฟา มองเขาเดินผ่านไปผ่านมาแต่ไม่ยอมพูดจากับเธอเลยสักคำ
เธอรู้แหละว่าคงหึง หรือก็คงไม่พอใจเธออยู่แน่ ๆ ก็เล่นอาการออกชัดทั้งสีหน้าและการกระทำขนาดนี้
แต่ณาลัลน์ไม่สนใจ และไม่ได้คิดอะไรเยอะด้วย เธอปล่อยเขาอาบน้ำ เพราะเห็นว่าเนื้อตัวเขาเปียกหมด ส่วนเธอก็เปิดทีวีดูซีรีส์ไปเรื่อยฆ่าเวลา
แค่ยอมมาหาก็บุญหัว
จนกระทั่งคนตัวโตเดินออกมาจากห้องน้ำ มีผ้าขนหนูสีขาวพันไว้รอบเอวหลวม ๆ ณาลัลน์ละสายตาจากทีวี แล้วหันไปมอง ก่อนจะกลืนน้ำลายอึกใหญ่
เหมือนสายตาของเธอโดนดึงดูดให้สะดุดกึก ไปที่ผ้าขนหนูผืนขาวที่พันไว้ต่ำตรงรอบเอว
คินวาหุ่นคลีนมาก กล้ามหน้าท้องแน่นเรียงตัวจนเป็นซิกแพ็กเห็นเป็นลูก ๆ แถมร่องเส้นวีชัดที่ลาดลงต่ำ จนทำให้สายตาของณาลัลน์แทบหลุดลงตามไป
เขาเพิ่งสระผมเสร็จใหม่ๆ หยดน้ำยังคงไหลหยดเกาะตามตัว ในขณะที่เส้นผมยังเปียกหมาดตกลงมาบนกรอบหน้า แต่กลับยิ่งทำให้ดูอันตรายชวนใจเต้นแรงกว่าเดิม คินวายกมือขึ้นเช็ดผมข้างหนึ่ง แล้วปรายตามองมาที่ณาลัลน์ที่จ้องอยู่
จนเธอกับเขาสบตากัน
ณาลัลน์ออกอาการอึกอัก คล้ายโดนจับได้ว่าตัวเองแอบมองอยู่
แต่ถึงแบบนั้นเขาก็ยังทำหน้าเฉย
“นายอยากให้ฉันเช็ดผมให้ไหมล่ะ “
เธอทนความบึ้งตึงของเขาไม่ไหว สุดท้ายก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากออกมาก่อน
คินวามองนิ่ง ไม่ตอบ แต่กลับเดินตรงมาหาทั้งที่ยังเช็ดผมที่เปียกหมาดของตัวเองอยู่ แต่กลับเดินมานั่งลงตรงโซฟา ข้าง ๆ กับณาลัลน์แล้วส่งผ้าขนหนูที่อยู่ในมือไปให้
สรุปว่างอน จริง ๆ นั่นแหละ
แต่ที่ยอมเดินมาหา คืออยากให้เธอง้อว่างั้น
ณาลัลน์รับผ้าขนหนูมา แอบอมยิ้มกับท่าทีของคินวาเล็กน้อย แต่ก็ยอมเช็ดผมให้เขาแต่โดยดี
“งอนอะไรคับเนี่ย สุดหล่อ” เธอแกล้งเย้า และได้ผล
“เปล่า” คินวาตอบเสียงเรียบ แต่ถึงแบบนั้นใบหน้าก็ยังแอบบึ้งตึงอยู่ ซึ่งณาลัลน์เองก็รู้ดีว่าเค้างอนเธอเรื่องอะไร
“นายอย่ามางอนฉันนะคิน เมื่อกี้ฉันก็บอกว่าจะกลับกับนายอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ แต่นายเองนั่นแหละที่เป็นคนบอกให้ฉันกลับกับคนอื่น”
“ก็ผมกลัวพี่เปียก กลัวพี่ไม่สบาย” ที่สุดเขาก็ยอมพูด
“ก็นายก็ซื้อเสื้อกันฝนมาให้ฉันไม่ใช่? จะมากลัวฉันไม่สบายอะไรล่ะ อ้อ แล้วอีกอย่างต่อให้ฉันซ้อนบิ๊กไบค์ของนายกลับมา ฉันก็หลบฝนอยู่ข้างหลังนายอยู่ดี ฉันบอกแล้วว่าฉันพร้อมเปียกปอนไปพร้อมนาย แล้วอีกอย่างคนที่ไม่สบายน่าจะเป็นนายมากกว่าไม่ใช่ฉัน แล้วดูสิ มีเสื้อกันฝนแท้ ๆ แต่ไม่ใส่ ดันขี่กลับมาทั้งแบบนี้ อยากไม่สบายหรือไงฮะ”
ณาลัลน์แอบบ่นปนดุเล็กๆ ในขณะที่คนตัวโตหันกลับมามองหน้าของเธอนิ่ง
“ก็บอกไปแล้วว่าอยากไม่สบาย อยากให้ลัลน์ดูแล ได้ไหมอะ”
“แต่ถ้านายไม่สบาย คนที่ลำบากคือฉันย่ะ เพราะฉันต้องเป็นคน ป้อนข้าว ป้อนน้ำ หายา แล้วก็เช็ดตัวให้ ลำบากจะตายไป “
ณาลัลน์บ่นอุบ
เหลือจะเชื่อ นี่เขายอมลงทุนตากฝนเพียงเพราะอยากไม่สบาย แล้วให้เธอมาดูแลเนี่ยนะ
“หืม มีแถมเช็ดตัวด้วยเหรอ?”
คนที่หน้าตูม ๆ อยู่ก็ยิ้มออก แถมยังดูแอบเจ้าเล่ห์นิด ๆ
“งั้นก็ดีสิ ขอให้ผมไม่สบายจริงๆ ลัลน์จะได้เช็ดตัว ให้ ฮะ ฮัดชิ้ว”
ว่าไม่ทันขาดคำ คินวาก็ดันจามออกมาจริงๆ ในขณะที่ณาลัลน์มองหน้าเขา แล้วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะขำออกมา
คนบ้าอะไรอยากป่วย?
“เห็นไหม นี่ผมจะป่วยแล้วอะ”
“ยังย่ะ แค่จาม เขาเรียกว่าเป็นหวัด ยังไม่ถึงกับป่วย นายนั่งตรงนี้แหละ เดี๋ยวฉันไปหายามาให้กิน” ว่าจบณาลัลน์ก็ทำท่าจะลุกขึ้น แต่คินวากับฉุดข้อมือของเธอเอาไว้จนร่างเล็กที่ไม่ทันตั้งตัวเซลงมานั่งทับบนหน้าตักของเขาพอดี
“อ๊ะ เด็กบ้านิ ทำอะไรตกใจหมด” เธอวางมือบนบ่าของเขาเพื่อดันตัวออก แต่คินวากับยึดเอวบางโอบกระชับเอาไว้แน่น แล้วมองหน้า
“ขอบคุณนะครับลัลน์”
“หืม ขอบคุณฉันเรื่องอะไร?” ณาลัลน์เอียงใบหน้าหน้าเล็กน้อยแล้วมองตาคินวากลับ
“ก็ขอบคุณที่พูดว่า จะยอมเปียกฝนไปด้วยกัน แค่นั้นผมก็ดีใจมากแล้ว” เขาเอ่ยยิ้ม ๆ
“สรุปไม่หึงล่ะ ที่ยอมปล่อยให้ฉันนั่งรถไปกับผู้ชายคนอื่น?”
“หึงสิครับ หึงมากด้วย แค่ลัลน์คุยกับไอ้หมอนั่นเฉย ๆ ผมก็อยากเดินเข้าไปตะบันหน้ามันแล้ว”
“โอ๊ย จะบ้าหรอคิน นั่นมันเพื่อนสนิทฉันนะ พวกเรารู้จักกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งล่ะอะ “
“แต่มันชอบลัลน์นี่ ผมผู้ชายด้วยกัน ดูออก”
“แล้วไง แต่ฉันไม่ได้ชอบเขา โอเคปะ” เธอว่า พลางยกมือขึ้นบีบจมูกหมาเด็กเบาๆ
“อย่าหึงอะไรไม่เข้าท่า”
“แล้วถ้าผมหึงจริง ๆ ลัลน์จะง้อยังไง” คินวาเอ่ยพลางเลิกคิ้วมองหน้า
“ง้อแบบไหนดีน้า นายอยากให้ฉันง้อแบบไหนล่ะ” ณาลัลน์เอ่ยยิ้ม ๆ
