บทที่ 14 อย่าขี้โกง
คนตัวโตมองตาปริบ ๆ ทำท่าอ้อน แถมยังยกมือชูขึ้นมาสามนิ้วจิ้มไปขมับ ณาลัลน์เองก็เห็นว่าคินวา จามอยู่บ่อย ๆ ถ้าปล่อยให้เขาตากฝนแล้วไปส่งเธอที่หอ พอกลับมา ก็คงจะไม่สบายเอาแน่ ๆ
และ อย่าหวังว่าเขาจะยอมปล่อยให้เธอเรียกรถรับจ้างมารับ เพราะตั้งแต่ตกลงคบกัน คินวาไม่เคยปล่อยให้เธอไปไหนมาไหนเองเลยสักครั้ง
“โอเคงั้นก็ได้ นอนก็ได้ แต่ห้ามทำรุ่มร่ามจริงๆ นะ”
“ครับ แค่กอด สัญญา”
คนตัวโต ยกนิ้วก้อยขึ้นมาชู ตรงหน้า
ที่สุดณาลัลน์จึงยอมใจอ่อน ยอมพยักหน้าตกลง
“งั้นเดี๋ยวผมเอาชุดมาให้ณาลัลน์เปลี่ยน” คินวารีบเดินเข้าไปในห้อง หยิบเสื้อยืดตัวโคร่งมาตัวหนึ่ง แต่ไม่ได้ส่งกางเกงมาให้เธอด้วย
“ห๊ะ จะให้ฉันใส่แต่เสื้อของนายนอนเนี่ยนะ”
“ก็เคยใส่ไปแล้วไง น่ายังไงความยาวก็ปิดขาลัลน์อยู่ดีปะ”
ใช่ เพราะวันแรกที่เจอกัน เธอก็นอนค้างที่คอนโดของเขาแบบนี้ แถมยังเคยใส่เสื้อของเขาตัวนี้อีก แน่นอนว่าความยาวของเสื้อปิดที่โคนขาของเธอพอดี แปลกที่ตอนนั้นยังรู้สึกไม่เขินมากเท่านี้ อาจจะเพราะเมานิดๆ
แต่ตอนนี้ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกอายขึ้นมา
จากนั้นณาลัลน์จึงเข้าอาบน้ำ ก่อนะจแต่งตัวให้เรียบร้อย เห็นดังนั้นคินวาจึงชวนเธอย้ายเข้าไปนอนดูทีวีในห้อง ที่มีสมาร์ตทีวีอีกเครื่องขนาดใหญ่ตั้งอยู่
“ทำไมเราไม่นอนดูที่โซฟาต่อล่ะ “
“ไม่เอาอะ นอนดูบนเตียงไป กอดลัลน์ไปด้วยน่าจะฟินกว่า”
คินวาตอบแบบมึน ๆ ก่อนจะจูงมือณาลัลน์ตามเข้าไปที่เตียงนอน
แล้วทั้งสองคนก็นอนกอดกันดูทีวีอยู่แบบนั้น
ฟิวแฟนสุดๆ
เธอนอนหนุนแขนเขา ในขณะที่เขาโอบบ่าเธอเอาไว้ พอถึงฉากตื่นเต้นหรือหวาดเสียว ณาลัลน์ก็โผเอาใบหน้าซบลงที่อกแกร่ง คินวาแอบมองแล้วลอบอมยิ้มก่อนจะก้มลงหอมหัวเธอเบา ๆ
“ลัลน์กลัวเหรอ”
“ก็ใครใช้ให้นายเปิดหนังผี” เธอบ่นอุบ พลางเงยหน้าขึ้นไปมองคนเจ้าเล่ห์
“แผนของนายแน่ ๆ ”
“รู้อีกว่าแผน” คินวาหัวเราะที่ณาลัลน์รู้ทัน
เธอเอามือที่กอดเขาอยู่ทุบลงที่แผงอกเขาเบาๆ
“โคตรขี้โกง”
“ขี้โกงตรงไหนครับ นี่เปิดแค่หนังผีเองนะ ถ้าเปิดหนังอีโรติก แบบนั้นสิถึงจะเรียกว่าขี้โกง”
“อย่าคิดเชียวนะ”
“ดูไหมอะ สักเรื่อง?”
“ไม่!” ณาลัลน์เบ้หน้า
แต่ก็นะถึงต่อให้จะดูหนังผีด้วยกัน แต่มันก็ดันมีฉากเลิฟซีนโผล่เข้ามา แล้วสองคนก็จูบกันอีกครั้ง คินวายังคงรักษาสัญญาไม่ทำอะไรเธอจนกว่าเธอกับเขาคบกันครบหนึ่งเดือน
อาการไข้ของคินวาดีขึ้นตามลำดับ คงเพราะมียาดีอย่างณาลัลน์ให้นอนกอด แถมเธอยังเอาใจใส่และดูแลเขาดีมาก ๆ จนกระทั่งเขาหายดี
ส่วนคืนวันอาทิตย์ณาลัลน์ขอกลับไปนอนหอของตัวเอง เพราะเช้าวันจันทร์เธอมีเรียนและเธอต้องเปลี่ยนชุดนักศึกษา
เช้าวันจันทร์ที่มหาวิทยาลัย
คินวาไปรับณาลัลน์ที่หอในตอนเช้า ก่อนที่เขาจะขับรถมาส่งเธอที่หน้าคณะเหมือนตามปกติ
หลังจากที่ณาลัลน์แยกกับคินวาที่มาส่ง เธอก็เดินกลับเข้ามาในคณะอย่างอารมณ์ดี
แล้วเธอก็ต้องหยุดชะงัก
เมื่อเจอเข้ากับบีเบลล์ที่มายืนหลบมุมยืนรอเธออยู่ที่ใต้ตึก
“อ้าว ยัยเบลล์” ณาลัลน์หน้าเจื่อนลงนิดหนึ่ง แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วยิ้มให้
“แหม เดินมาอารมณ์ดีเชียวนะมึง แต่ทำไมพอเจอกู ทำหน้าเหมือนเห็นผี” บีเบลล์เอ่ยกึ่งประชด พร้อมกับเดินเข้ามาใกล้
“เหรอ กูทำหน้าแบบนั้นเหรอ? หน้ากูก็ปกติแบบนี้อยู่แล้วไหม ว่าแต่มึงเถอะ เช้านี้ไม่มีเรียนหรือไง?”
“มี แต่อยากมาหามึงก่อน อืม…ดูเหมือนช่วงนี้มึงกับคินวาจะไปกันได้ดีเลยนะ”
“เอ้า ก็ทำตามแผนที่กูตกลงกับมึงไง มึงบอกเองไม่ใช่ ว่าให้แก้แค้นแทนมึงอะ นี่ก็กูพยายามทำให้เขารักกูหลงกูอยู่ไง ก็ถ้าเขารักกูไว ๆ กูจะได้รีบทิ้ง” ณาลัลน์ตอบอึกอักเหมือนแก้ตัว
และที่ผ่านมา เธอเองก็พยายามบอกตัวเองแบบนั้นอยู่เหมือนกัน ว่าอย่าเผลอใจ ทั้งที่ใจจะอ่อนยวบไปหลายรอบแล้วก็ตามที
“กูหวังว่ามึงคงไม่ลืมสัญญาที่ให้กับกูนะลัลน์”
“มะ ไม่ลืม จะลืมได้ไงล่ะ กูรับปากมึงไว้แล้วนี่ อีกอย่าง กูบอกมึงไปแล้วว่า น้องนั่นไม่ใช่ไทป์ที่กูชอบเลยสักนิด”
ณาลัลน์พูดเหมือนสะกดจิตตัวเองไปด้วย
“โอเค กูรู้ว่ามึงไม่ทำเพื่อน ว่าแต่มึงมีเงินให้กูยืมสักสองสามพันปะ คือเดือนนี้ที่บ้านกูไม่ยอมส่งเงินมาอีกแล้วอะ ไม่มีเงินใช้เลย เออ แล้วนี่กูมีคนคุยใหม่ละนะ แต่ยังไม่มีชุดสวย ๆ ใส่เลยอะ กูไปขอยืมชุดมึงที่ห้องได้ปะ”
“ก็เอาดิ จะเอาชุดไหนก็เลือกเอา “
“เค งั้นเย็นนี้นะ เลิกเรียนกูไปเอา” บีเบลล์ยิ้มระรื่น ก่อนกดคิวอาร์โค้ดเลขบัญชีตัวเองในมือถือแล้วยื่นให้
” อะนี่บัญขีกู”
