บทที่ 41 หมดแรง

ณาลัลน์รู้สึกว่าเหมือนตัวเองจะเคยพูดประโยคนี้จากที่ไหนมาก่อน อยู่ ๆ ภาพบางอย่างก็แปลเข้ามาในห้วงสมอง เธอรู้สึกปวดแปลบจนถึงกับส่ายหน้า ก่อนที่มือหนาจะค่อย ๆ ลูบไล้ไปตามหน้าท้องอันแบนราบและหยุดอยู่ตรงเนินสามเหลี่ยมที่ฉ่ำแฉะ ร่างเล็กสะดุ้งสุดตัวก่อนจะพยายามหุบขาเข้าหากันอย่างหวาดหวั่น

“ยะ อย่านะ อะ อ๊า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ