บทที่ 42 ขอโทษ

เมื่อเห็นว่าณาลัลน์ยังคงนิ่งไม่ตอบ ร่างสูงก็เดินออกไปจากห้อง ณาลัลน์จึงขยับตัวลุกขึ้นแล้วเห็นว่าเขาให้คนเตรียมชุดสำรองมาให้ครบชุดเรียบร้อยแล้ว

เธอถอนหายใจออกมาอย่างสิ้นหวัง ทั้งเจ็บ ทั้งอาย ทั้งแค้นที่คำพูดของเขาเหมือนดูถูก

แล้วสมองของเธอปวดแบบ คล้ายๆ กับมีเข็มทิ่มเข้ามานับสิบเล่น

เหมือนตัวเองจะเคยม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ