บทที่ 53 ระเบียงก็ไม่เว้น 🔞

“ว้าย!” เธอสะดุ้ง ตั้งใจจะหันกลับไปมองคนด้านหลัง แต่เขากลับซบใบหน้าลงข้างหูอีกฝั่งของเธอที่แนบโทรศัพท์อยู่แล้วงับเบา ๆ ที่ติ่งหู

“อ๊ะ!” ณาลัลน์ย่นคอ เอียงใบหน้าหลบ แต่อีกฝ่ายกลับเข้ามากอดรัดเธอแน่น จนไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้

(เป็นไรอะ ยัยลัลน์ มีอะไร ทำเสียงตกใจเชียว แกร้องว้ายทำไมมีอะไรหรือเปล่า) ป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ