บทที่ 7 พร้อมเสมอ
“เมา เพราะฉันเมา และฉันนึกว่านายจะพากลับหอ ใครจะไปคิดล่ะว่านายจะพาฉันมาที่นี่”
ณาลัลน์รีบปฏิเสธเสียงแข็ง แต่เขากลับไหวไหล่เบา ๆ และเถียงกลับ
“ผมนึกว่า พี่อยากมาทำอย่างอื่น…”
“นะ นาย…” ริมฝีปากบางอ้าปากค้างเถียงไม่ออก ก่อนจะเบือนหน้าที่ร้อนผ่าวของตัวเองหนีไปทางอื่น
นอกจากคำพูดจะชวนให้หวั่นไหว
กล้ามแน่น ๆ
ซิกแพคเป็นลูก ๆ
หุ่นคลีนที่อยู่ตรงหน้าก็ทำให้เธอหวั่นไหวได้เหมือนกัน
“ไม่รู้ล่ะ ฉันจะกลับหอตอนนี้
“กลับได้ไงครับ นอนด้วยกันนี่แหละ ดึกแล้ว”
“หา…”
นอนนี่ หมายถึงนอนกับเขานี่อะนะ
“ผมบอกให้นอนนี่ คือหมายถึงคืนนี้วันศุกร์น่าจะมีด่าน ถ้าผมไปส่งพี่ แล้วโดนตรวจจับเป่าแอลกอฮอล์ใครจะรับผิดชอบละครับ”
เขาอธิบายก่อนที่เธอจะคิดไปไกล
“งั้นไม่เห็นเป็นไร ฉันเรียกรถมารับเองก็ได้”
“ถามจริง ไม่มีใครเคยพี่บอกเหรอ ว่าถ้าเมาแล้วกลับกับคนแปลกหน้ามันอันตรายยังไง พี่ไม่กลัวโดนลากเข้าป่าข้างทางเหรอครับ”
แล้ว….เขาไม่แปลกหน้าตรงไหนก่อน เธอเพิ่งรู้จักเขาวันแรกซะด้วยซ้ำ ที่สำคัญยังดูอันตรายมากกว่าอีก
เสียงในหัวบอกมาแบบนั้น แต่ณาลัลน์ไม่ได้พูดมันออกมา
“ผมว่า ตอนนี้ตีสามแล้ว พี่ไปอาบน้ำแล้วนอนก่อนดีกว่า เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าผมไปส่ง”
“ไม่..”
“ไม่นอน? แสดงว่าพี่อยากทำอย่างอื่นกับผมมากกว่านอน”
คินวาพูดพลางยกยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหู
“ก็ได้นะ ขอแค่พี่บอก ผมพร้อมเสมอ”
O O
รุ่งเช้า
คินวายอมไปส่งณาลัลน์ที่หอของเธอจริงอย่างที่เขารับปาก และเมื่อคืนเขาก็ไม่ได้ทำอะไรเธอจริง ๆ อย่างที่เธออย่างที่คิด
แต่ที่ทำให้ณาลัลน์ยังรู้สึกอายไม่หาย คือเธอพลาดดื่มจนเมามากขนาดนั้นไปได้ไง แถมยังนอนค้างที่คอนโดของหนุ่มรุ่นน้องที่เพิ่งจะรู้จัก
นอนบนเตียงของเขา
สวมเสื้อผ้าของเขา
อาบน้ำที่ห้องเขา
แถมยังตื่นนอนและกินข้าวเช้ากับเขาอีก
นึกแล้วอยากจะบ้า
นี่เธอจะไปล่าเขานะ ไม่ใช่มาให้เขาล่าเธอกลับ
ณาลัลน์สะบัดหัวไปมาไล่ความคิดฟุ้งซ่านของตัวเอง ก่อนจะรีบกลับเข้าห้องนอนไปอาบน้ำเพื่อเตรียมแต่งตัวไปเรียนในคาบเช้า
แล้วภาพเหตุการณ์เมื่อคืน ก็เข้ามาฉายชัด
ณาลัลน์เผลอนึกตอนที่เขาขยับใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้
“ถ้าอยากก็บอก”
“ยะ อยากอะไร?”
“อยากได้ผมไง”
“ห๊ะ” ดวงตาคู่หวานของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ในขณะที่ใบหน้าหวานร้อนฉ่าไปถึงหู
“นะ นาย…นายพูดบ้าอะไรออกมาเนี่ย”
“ล้อเล่นน่า พี่ไปอาบน้ำนอนได้แล้วไป เอาเถอะยังไงผมไม่ชอบทำอะไรกับคนเมา”
“…”
“… แต่ถ้าหายเมาก็ไม่แน่”
เธอละอยากจะกรี๊ดให้กับหนุ่มรุ่นน้องตรงหน้า
เขาไม่น่าใช่ผู้ชายไทป์หมาเด็ก
แต่น่าจะเป็นผู้ชายไทป์ปากหมา
“นี่ครับ ผ้าขนหนูกับเสื้อยืด อาบน้ำเสร็จแล้วพี่เข้าไปนอนในห้องนอนผมได้เลย เดี๋ยวผมจะนอนโซฟาเอง”
“หา…”
“ว่าไงครับ หรือพี่อยากให้ผมไปนอนด้วย แบบชอบติดสกินชิพอะไรงี้”
“ปะ เปล่าสักหน่อยใครอยากจะนอนกับนาย แต่ฉันไม่อาบนะ แล้วก็ไม่เปลี่ยนใส่ชุดของนายหรอก มัน…”
“อ่อ หรือพี่อยากใส่ชุดนี้อ่อยผม” ไม่ว่าเปล่าดวงตาคู่คมยังมองไปที่ต้นขาของเธอที่นั่งอยู่อย่างไม่ได้ระวังตัว
และใช่! กระโปรงรัดรูปสีขาวเวลานั่งมันร่นขึ้นมามาก จนเขาเกือบเห็นไปถึงไหนต่อไหน
ตอนเธอหลับ แอบสาวในห้องน้ำคนเดียวตั้งหลายรอบ บอกเลย
อันปันอยากจะร้องกรี๊ดออกมา เมื่อมองดูกระโปรงที่เกือบปิดไม่มิด แล้วรีบดึงขอบชายกระโปรงลงปิดโคนขา
สาบาน! รอบหน้าจะไม่ดื่มจนเมาแบบนี้อีก
“เดี๋ยวคินวา แล้วตอนฉันเมาฉันได้ทำอะไรแปลก ๆ หรือเปล่า”
“ทำ” เขาตอบแบบแทบไม่เว้นจังหวะความคิด
“หา? ทะ ทำอะไร? “
“พี่เหรอ? อืม? ชมผมหล่อ เข้ามาจูบผม และขอผมเป็นแฟน”
“ห๊ะ ไม่อะ ฉันไม่มีทางทำแบบนั้นแน่ๆ “
“ไม่มีทางอะไรครับ นี่ไงรอยตรงคอนี่ใครทำไม่ทราบ”
“…”
“หรือต้องให้ทวนความจำ?”
ว่าจบร่างสูงก็เดินกลับเข้ามาคร่อมร่างเธออีกครั้ง
ตึก ตึก ตึก
หัวใจดวงเล็กถี่แรง เมื่อเขาขยับใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้ และใกล้เข้าไปอีก ใกล้จนเธอแทบจะกลั้นหายใจเพราะควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจไว้ไม่ได้
และถ้าหายตัวได้ เธอคงจะทำไปแล้ว…
“ตกลงนะครับ”
“ตะ ตกลงเรื่องอะไร?”
“เรื่องที่พี่ขอผมเป็นแฟน ผมตกลง เพราะฉะนั้นพูดแล้วห้ามคืนคำ”
“ฉัน…”
“ขอมัดจำก่อน”
พูดจบริมฝีปากหยักก็เข้ามาทาบทับริมฝีปากบางที่เผยอค้างอยู่อย่างไม่ทันได้ตั้งตัว
ดวงตาคู่หวานเบิกกว้างอย่างตกใจ เธอโดนขโมยจูบแรกไปดื้อ ๆ
แถมยังมัดมือชกด้วยการขอตกลงเป็นแฟนเธอไปอีก
แล้วสมองของณาลัลน์ก็ถูกทำให้ขาวโพลน
เมื่อลิ้นร้อนดุนดันเข้ามาในโพรงปาก ดูดดึงไล่ต้อนเรียวลิ้นของเธอดึงดูดและเผลอตอบกลับไม่ค่อยประสีประสา จนที่สุดสองลิ้นพันเข้าหากันอย่างดูดดื่มและลืมตัว
เนิ่นนานนับนาที กว่าทีคนตัวโตกว่าจะยอมถอนจูบออกมาอย่างอ้อยอิ่ง เปิดโอกาสให้คนร่างใต้รีบหอบเอาลมเข้าใจกับเต็มปอด
จูบแรก…ที่ไม่เคยให้ใครมาก่อน
ถูกหนุ่มรุ่นน้องไทป์หมาเด็กฉกชิงไปอย่่างอย่างดาย
“ขี้โกง” ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความอาย พลางยกหลังมือขึ้นมาเช็ดคราบน้ำลายบนใบหน้า
“ขี้โกงอะไร”
“ฉันจำไม่เห็นได้ว่าเป็นฝ่ายจูบนายก่อน แล้วจำไม่ได้ด้วยว่าเผลอพูดขอเป็นแฟนนายตอนไหน และก็จำไม่ได้ด้วย ว่ารอยตรงคอนั่นเป็นฝีมือฉัน”
“พี่จำที่ทำกับผมไม่ได้ไม่เป็นไร แต่ผมจำที่พี่ทำกับผมได้คนเดียวพอ ส่วนพี่ก็ต้องจำก็แค่เมื่อกี้ ที่เราสองคน จูบกัน”
กรี๊ดดดดด จะบ้า
…
