บทที่ 71 ขึ้นให้หน่อย

ณาลัลน์รู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่คอ จนเธอได้แต่ก้มหน้านิ่งไม่กล้าสู้ตา ในขณะที่คนตัวโตเหมือนนึกรู้ เขาเลิกคิ้วเข้มขึ้นพลางยกยิ้มที่มุมปาก 

“ผมจะให้เงินเพิ่มเพื่อให้พี่ไปแก้งานก็ได้นะ” เขาพูดต่อ น้ำเสียงเรียบแต่เจือความหมายบางอย่าง 

“แต่...”

ณาลัลน์เงยหน้าขึ้นมอง “แต่...อะไร”

เขายกยิ้มที่มุมปาก “...