บทที่ 72 ขี้โกง

สองมือหนาเอื้อมไปจับสะโพกคอตให้เร่งจังหวะ ในขณะที่ณาลัลน์เอื้อมมือไปจับลงที่หน้าท้องแกร่งที่เต็มไปด้วยซิกแพคของเขาแล้วโยกด้วยความรู้สึกเสียวซ่านบอกไม่ถูก

“ขยับแรง ๆ ลัลน์” เสียงพร่าเอ่ยบ่อยอย่างลืมตัวเรียกสรรพนามที่เคยเรียกเธอสมัยก่อน ก่อนที่เขาจะยกสะโพกเด้งสวนเป็นจังหวะ ทำเอาณาลัลน์แทบทรงตัวนั่งต่อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ