บทที่ 8 หมาเด็กตรงไหน หมาป่าชัด ๆ
ตัดกลับมาปัจจุบัน
ณาลัลน์นั่งอยู่ในโรงอาหารข้างคณะ เอามืออีกเท้าคางมองเหม่อไร้จุดหมาย เธอเหม่อจนไม่รู้ตัวเลยว่า บีเบลล์ที่เพิ่งเดินมาสมทบจากอีกคณะมาถึงตั้งแต่ตอนไหน
“ณาลัลน์ …ณาลัลน์”
เสียงเรียกไม่ได้เข้าหู จนบีเบลล์ต้องเอามือมาเขย่า “
“เป็นบ้าอะไรของแก ณาลัลน์”
เท่านั้นแหละ ณาลัลน์จึงสะดุ้ง ทว่าพอเห็นว่าเป็นบีเบลล์เพื่อนซี้ที่ยืนอยู่จึงยิ้มให้
“ห๊ะ ปะ เปล่า”
“เปล่าแล้วเหม่ออะไรยะ กูเรียกตั้งนานแล้วเนี่ย”
“อ่อ คิดอะไรเรื่อยเปื่อยนะ เช่น คิดว่าเย็นนี้จะกินอะไรดี” ณาลัลน์รีบแก้ตัว แต่แอบมองหน้าบีเบลล์ด้วยความรู้สึกผิดนิด ๆ
ก็นะ ใครจะไม่รู้สึกผิดล่ะเพราะเธอดันเผลอจูบกับหนุ่มรุ่นน้องที่เพื่อนชอบเอามาก ๆ
“เหรอออ เออแล้วเมื่อคืนได้ข่าวว่ามึงไม่ได้กลับหอด้วยเหรอ”
“หา รู้ได้ไง”
“ก็กูกลับมาจากเที่ยวตอนตีหนึ่ง แวะไปเคาะประตูมึงที่ห้อง เคาะเท่าไหร่ก็ไม่ตอบ แถมตอนเช้าไปเคาะอีกรอบ มึงก็เงียบ ไปถามคนข้างห้องเขาบอกมึงยังไม่กลับ”
“โอ๊ย มั่วแระ ตีหนึ่ง คงเข้าเฝ้าพระอินทร์ไปแล้วมั้ง”
ใช่…ใครจะกล้าบอกเพื่อนว่าตัวเองไปค้างกับผู้ชายที่เคยคุยกันแค่ครั้งแรก ถึงจะอยู่ในแผนการที่ต้องเอาตัวเข้าหาเขามันก็จริง แต่ที่เธอนอนกับเขาแล้วจูบกันมันรวดเร็วปานจรวดมากไปหน่อย
“แน่นะ ไม่ใช่ว่าไปนอนค้างกับผู้ชาย”
“บ้า ใครจะไปทำยังงั้น”
“เออ มันก็จริง คนอย่างมึงคงไม่ทำตัวง่ายอะไรขนาดนั้นหรอกละมั้ง ว่าแต่แผนการที่จะแก้แค้นคินวาให้ฉันไปถึงไหน ได้เจอเขาหรือยัง?”
ณาลัลน์ยิ้มเจื่อน พลางกลืนน้ำลายเข้าไปอึกใหญ่ แต่ก็ไม่อยากโกหกเพื่อน เลยเลือกที่จะพูดความจริงแค่ครึ่งเดียว
“อืม เจอแล้ว”
“เจอแล้ว? จริงดิ? แล้วเป็นไง เขาตกหลุมมึงเลยหรือเปล่า? เจอที่ไหน ยังไง โอเคไหม”
บีเบลล์เขย่าแขนณาลัลน์ไปมา ในขณะที่เธอกลับไม่รู้จะเล่าความจริงอันไหนก่อน เพราะเพื่อนสาวเล่นถามรัวมาเป็นชุด
“ก็แค่ทัก ๆ นะ ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่เราจะกินข้าวที่โรงอาหารนี้ หรือจะไปกินร้านข้างนอก”
“ถามได้ ข้างนอกสิยะ สมฐานะเราหน่อย” บีเบลล์พูดแบบลืมไปเลยว่าใครจ่าย เพราะทุกมื้อถ้ามากินด้วยกัน มักจะเป็นณาลัลน์ที่ออกเงินให้ก่อนเสมอ
แล้วทั้งสองสาวก็พากันเดินออกมาจากโรงอาหาร ก่อนจะเดินผ่านคณะนิเทศศาสตร์ของณาลัลน์
แต่ทว่า
“กรี๊ดดดดดดด”
“ว้ายยยย หล่ออะ “
“โอ้ยยยยย นั้นคินวาใช่ไหมอะ “
เสียงนักศึกษาทั้งรุ่นน้องและรุ่นเดียวกันวิ่งกรูผ่านหน้าพวกเธอทั้งสองคนไป ก่อนจะพากันไปรุมหยุดอยู่ที่ใครคนหนึ่งยืนเด่นหน้าคณะ
ณาลัลน์ชะงักฝีเท้า หัวใจดวงเล็กเต้นระรัว
เมื่อเห็นว่าคนร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงนั้นสวมเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมูประจำคณะวิศวะ ส่วนความหล่อออร่าไม่ต้องพูดถึง ยืนอยู่ตรงนั้นแต่ความหล่อของเขายังกระแทกเบ้าตาเธอตรงนี้
แต่ตอนนี้เธอละโคตรอยากกลั้นหายใจแล้วหายตัวได้จริง ๆ มือเรียวกำจิกลงไปที่เนื้อฝ่ามือที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ รีบคว้าข้อมือของบีเบลล์หมับ
“เราไปทางอื่นกันเถอะ”
“เดี๋ยว”
บีเบลล์ขืนตัวไม่เดินตาม
“นั่นคินวานิ เขามาทำอะไรที่นี่อะ”
เรียวคิ้วของเธอขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นชัดเต็มสองตาว่าเป็นคินวาที่ยืนอยู่ พลางหันไปมองหน้าณาลัลน์ที่ยิ้มเจื่อนทำสีหน้าเหมือนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
“ไม่รู้เหมือนกัน พวกเราไปทางอื่นดีกว่า…”
“ณาลัลน์ครับ”
จังหวะที่กำลังจะดึงแขนเพื่อนสาวอย่างบีเบลล์ไปทางอื่นอีกครั้ง จังหวะนั้นชายหนุ่มที่ยืนตรงกลางรายล้อมด้วยบรรดาสาว ๆ ก็ตะโกนชื่อเธอออกมาด้วยเสียงดัง
“ทางนี้!”
เธอละอยากจะบ้า พร้อม ๆ กับหายตัวได้ซะให้รู้แล้วรู้รอด ยิ่งเห็นสายตาของบีเบลล์ที่มองมาคล้ายตั้งคำถาม
ณาลัลน์ยิ่งรู้สึกผิดและอึดอัดเอามาก ๆ
“คะ คืองี้มึง เออ…คือเมื่อวานกูแค่ทำตามแผนการที่พวกเราวางแผนกันเอาไว้ไง แต่กูไม่คิดว่าหมอนั่นจะติดกับแผนการของพวกเราเร็วขนาดนี้อะ”
ณาลัลน์รีบอธิบาย คล้าย ๆ แก้ตัว
แต่จริง ๆ ก็แก้ตัวจริง ๆ นะแหละ
เธอไม่อยากให้บีเบลล์ต้องคิดมาก ถึงทุกอย่างที่เกิดขึ้นจะเป็นแค่แผนการที่เธอกับบีเบลล์วางเอาไว้
แต่ใครจะไปคิดละว่ามันจะง่าย ถึงขนาดเขามาตามหาเธอถึงที่นี่
“เหรอ อืม กูก็ไม่ได้ว่าอะไรนิ ไม่เห็นแกต้องทำหน้าซีเรียสอะไรเลยณาลัลน์ เพราะยังไงกูก็รู้อยู่แล้วว่า มึงต้องเข้าหาคินวาเพื่อแก้แค้นให้กูก็เท่านั้น”
“อะ อืม ใช่ไง “
“ดี งั้นก็รีบ ๆ ทำให้เขารักมึงไว ๆ ก็แล้วกัน จะได้รีบ ๆ ทิ้ง งั้นกูขอตัวก่อนนะ ไม่อยากให้คินวาเห็นกูอะเดี๋ยวเสียแผน”
บีเบลล์พูดพลางส่งยิ้มมาให้
แต่แปลกที่ณาลัลน์กลับรู้สึกว่า ดวงตาของเพื่อนสนิทไม่ได้ยิ้มไปด้วยกับริมฝีปากของเธอเลย
คล้อยหลังบีเบลล์เดินไปอีกทาง คินวาก็เดินตรงปรี่มาหาเธอ ท่ามกลางสายตาของเหล่าบรรดานักศึกษาหญิงที่ต่างพากันมองณาลัลน์ด้วยความอิจฉาแบบสุด
“นายมาทำบ้าอะไรที่นี่”
ณาลัลน์ทำตาเขียวใส่ทันทีเมื่อหนุ่มรุ่นน้องเดินมาใกล้ แถมยังทำหน้าระรื่นเดินมาอีก
“มารับไปกินข้าว”
” แล้วใครบอกจะไปกินกับนาย เราไม่ได้สนิทกันถึงขั้นนั้นสักหน่อย”
“ได้ไง”
“ทำไม่จะไม่ได้”
“ไรวะ นี่ได้ผมแล้ว พี่คิดจะทำเป็นลืมง่าย ๆ ได้ไงอะ อย่างน้อยก็ช่วยรับผิดชอบครั้งแรกของผมหน่อย”
เหมือนแกล้ง
เพราะคินวาพูดเสียงดังพอประมาณ ทำเอาทุกสายตามองตรงมาที่เธอ
