บทที่ 46 เป็นห่วง

จังหวะที่อีกฝ่ายน่วมจนสะบักสะบอม บวกกับเสียงเตือนสติของเฟียร์ทำให้ไฟยอมละมือจากใบหน้าของพวกมัน เขาหยัดตัวลุกขึ้นยืน ก้มมองคนสภาพคนใต้ร่าง ก่อนจะยอมขยับตัวถอยออกเมื่อรู้สึกว่าได้ระบายหมัดใส่คนปากหมาอย่างพวกมันจนสมใจ

"เออขอตัวเอาคนเจ็บไปทำแผลก่อนนะครับ" หัวหน้าการ์ดเอ่ยถามไฟด้วยสีหน้าดูลังเล เขายังคิด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ