บทที่ 5 กูแข่งกับใคร

ครืด ครืด...

แล้วความสงสัยทุกอย่างก็หยุดลง

เมื่อโทรศัพท์ทั้งสามเครื่องของทั้งสามคนสั่นครืด แจ้งเตือนว่ามีข้อความจากไลน์กลุ่มเข้ามาพร้อม ๆ กัน ปรากฎเป็นข้อความรูปจากเพลิงที่ส่งข้อความเข้ามา ก่อนที่พายุจะกดอ่านเป็นคนแรก

“เชี่ย ไอ้ไฟ มึงดูนี้” พายุส่งรูปจากหน้าจอให้ไฟดูทันที!

รูปจากเพลิง เป็นรูปที่แอบถ่ายจากหน้าห้องผู้ป่วยในโรงพยาบาล ภายในห้องคือ แทน คู่ปรับและคู่แข่งกับไฟกำลังนอนใส่เฝือกอยู่บนเตียง

“อ่อ มันเข้าโรงพยาบาลนี่เองถึงว่าไม่มาเย้ยที่แข่งชนะ” เฟียร์ที่เปิดดูภาพจากหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองเอ่ยขึ้น

“มันก็ใช่ นั่นมันก็ส่วนหนึ่ง แต่...” พายุที่ชักโทรศัพท์ของตัวเองกลับมาดู เห็นข้อความจากเพลิงที่ส่งเข้ามาเพิ่มเติมอีก ก่อนที่เขาจะอ่านข้อความทวนประโยคที่เพลิงส่งเข้ามาล่าสุดพร้อมกับมองหน้าทุกคนที่กำลังใช้ความคิด

“...ไอ้เพลิงมันบอกว่า มันเกิดอุบัติเมื่อสี่วันก่อน”

“สี่วันก่อน” คิ้วหนาของไฟขมวดเข้าหากัน มองสบตาพายุที่เต็มไปด้วยความสงสัยไม่แพ้กัน ถ้าหากเกิดอุบัติเหตุเมื่อสี่วันก่อน ก็แสดงว่าคนเมื่อวานไม่ใช่พวกมันแต่เป็นคนอื่นมาแข่งแทน!

“แล้วงี้ เมื่อวานไฟแข่งกับใครอะ” เฟียร์ปะติดปะต่อเรื่องราวก่อนจะเอ่ยถามเมื่อเธอเริ่มจับประเด็นได้

“สัส! มันแน่ใจใช่ไหม ข้อมูลที่มันได้มา” ไฟกัดฟันกรอด มือกำหมัดแน่นด้วยความแค้น หากเป็นอย่างที่เพลิงส่งข่าวมาก็แสดงว่าพวกมันเล่นตุกติกกับเขา

“อืมไอ้เพลิงว่ามันมั่นใจ”

“อย่างงี้ก็เท่ากับว่ามันเล่นสกปรกกับพวกนายสินะ” เฟียร์ออกความเห็น ก่อนจะหันไปมองพายุที่ลุกขึ้นพร้อมกับบีบหมัดเข้าหากันดังกรอบราวกับว่าร่างกายเขาพร้อมปะทะกับพวกมันเต็มที่

“เอาไงวะ งั้นพวกเราไปลุยพวกมันที่โรงพยาบาลเลยปะ เล่นกับเพื่อนกูแบบนี้ มึงคิดผิดแล้วไอ้เหี้ยแทน”

“ไม่ กูมีวิธีที่ดีกว่านั้น นอกจากรถและชื่อเสียงที่กูจะต้องเอาคืน กูจะเอาให้แม่งกระอักจนคนพวกมันไม่คิดท้าแข่งกับกูอีก!” ไฟพูดเสียงลอดไรฟันด้วยความแค้น แววตาเขาในตอนนี้ราวกับมีลูกไฟลุกโชนจนดูน่ากลัว

“แต่ตอนนี้กูอยากรู้ว่า...วันนั้นกูแข่งกับใคร”

เย็นนั้น

@Fire SpeedPrak

หลังเลิกคลาส ทั้งไฟ เพลิง พายุ ต่างรีบมายังสนามแข่งเพื่อขอดูภาพจากกล้องวงจรปิด ก่อนที่พายุจะชี้ให้ทุกคนดูบุคคลปริศนาจากในภาพ

“นั่นไง มันกำลังขึ้นรถตู้”

ไฟขบกรามด้วยความแค้น เขากำหมัดแน่นมองภาพบุคคลปริศนาที่กำลังก้าวขึ้นรถตู้ นึกคับแค้นใจให้กับความประมาทและไม่ทันเอะใจของตัวเอง ซึ่งเรื่องนี้ถือเป็นเรื่องผิดพลาดอย่างใหญ่หลวงที่ทำให้เขาต้องเสียลูกรักและเสียประวัติแชมป์ไปอย่างไม่น่าให้อภัย

“กูแม่งทำไมไม่เอะใจพวกมันวะ”

ใช่ ทั้งที่พวกมันแม่ง! มีพิรุธขนาดนี้ แต่เขาชะล่าใจไปจริง ๆ พวกมันมีพิรุธเต็มไปหมด ทั้งไม่ยอมเปิดหน้า ทั้งไม่ยอมทักทาย อย่างทุกคนและที่สำคัญเขาก็ยอมรับว่าพลาดเองที่ไม่ได้ตรวจสอบพวกมันให้ดีก่อนลงแข่ง ส่วนหนึ่งก็คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะกล้าเล่นสกปรกแบบนี้

แววตาคู่คมจับจ้องไปที่ภาพในกล้องวงจรปิดไม่วางตา

จนกระทั่ง...

“มันลงรถมาแล้ว” พายุพูดขึ้นมาอย่างตื่นเต้น กะว่าจะได้เห็นหน้าค่าตาของคนที่อยู่ภายใต้ชุดแข่งเสียที

ทว่า... เมื่อประตูรถตู้เปิดออก สายตาทั้งสามคนมองเพ่งไปที่ภาพบุคคลปริศนาอย่างใจจดใจจ่อที่จะได้เห็นหน้า ก่อนจะเห็นพร้อมกันว่าคนในชุดนักแข่งกำลังก้าวขาลงจากรถ

“สัส เสือกใส่หมวกมิดชิด” เพลิงพูดด้วยน้ำเสียงติดขัดใจ อุตส่าห์ตั้งหน้าตั้งตารอมันเปิดประตูลงจากรถแล้วจะได้เห็นหน้าของมันแต่กลับไม่เห็นอะไรเลย

“เชี่ยแม่งทำตัวลึกลับฉิบหาย” พายุถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างเซ็ง ๆ ก่อนจะขยับตัวจ้องไปที่กล้องวงจรปิดอีกครั้ง เมื่อเห็นคนในภาพดูมองซ้ายมองขวามีพิรุธก่อนจะเดินเข้ามายังด้านในของอาคาร

“ว่าแต่มันจะเดินไปไหน”

แปลก! แทนที่จะขึ้นรถไปกับรถตู้ของพวกมัน แต่คนในภาพกลับเดินเข้าไปยังด้านในของอาคารด้วยท่าทางน่าสงสัย

“รู้ที่อับผู้คน...” ไฟสงสัยไม่ต่างกันกับเพลิง แต่มีสิ่งที่น่าแปลกใจไปกว่านั้น

“...หรือว่าจะเป็นคนใน” เขาจับจ้องคนในจอที่กำลังเดินไปตามทางเลี้ยวซ้ายขวาอย่างชำนาญทาง

ใช่...ถ้าชำนาญและรู้ทางดีขนาดนี้ต้องเป็นคนในหรือคนที่รู้จักที่นี่เท่านั้น ก่อนที่ทั้งสามคนจะมองหน้าจอแล้วร้อง “เชี่ย” ออกมาแทบพร้อมกัน เพราะบุคคลปริศนาในชุดแข่งกำลังเดินเข้าไปยัง

ห้องน้ำหญิง!

“เข้าห้องน้ำหญิง เชี่ย! อย่าบอกนะว่าเป็นผู้หญิง!” พายุพูดขึ้นอย่างตกใจ

ในขณะที่เพลิงและไฟต่างเงียบอย่างไม่เชื่อสายตา แต่กลับเฝ้ารอ... รอให้เห็นกับตาว่าจะเป็นไปได้จริงเหรอ?

เกือบสิบห้านาทีต่อมา พวกเขาก็ต้องตื่นเต้นอีกครั้ง เมื่อคนที่เพิ่งเดินเข้าไปในห้องน้ำกำลังเปิดประตูเดินออกมา

“สัส! ผู้หญิง” ไฟเอ่ยพูดเสียงเรียบ แค่เห็นรูปร่างที่บอบบางของคนในจอนั่นก็รับรู้ได้ทันที แม้จะใส่เสื้อฮู้ดกางเกงวอมขายาว ใส่หมวกแก๊ปรวบผม แต่ทรวดทรงและหุ่นก็ทำให้รู้ได้ว่าคนในจอเป็นผู้หญิงอย่างแน่นอน

ใบหน้าหล่อของไฟราบเรียบไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ หากสายตาราบเรียบหากที่ใช้มองนั่น เขากำลังรู้สึกเสียเซลฟ์เป็นอย่างมาก

แพ้ใครไม่แพ้ แต่ดันแพ้ผู้หญิง !

บทก่อนหน้า
บทถัดไป