บทที่ 52 ไม่มีวันใจอ่อนเป็นอันขาด

“ซะงั้น ไม่เป็นไรงั้นเดี๋ยวลุงให้เด็กในร้านเปลี่ยนให้ ปะงั้นเดี๋ยวลุงพาไปนั่งรอห้องรับรอง” ศักดิ์ดาเอ่ยพลางเดินนำไฟไปที่ห้องพักลูกค้า ทิ้งให้มีอาหน้าเหวอ ได้แต่มองตามแผ่นหลังของคนทั้งสองที่เดินคุยกันไปอย่างสนิทสนม

เพียงครู่ไฟก็หันกลับมามองมีอา ก่อนจะยักคิ้วให้เธอหนึ่งที ไม่พอเขายังยกยิ้มที่มุมปากเย้...