บทที่ 16 งั้นก็ขอบคุณ

ไม่รู้ว่าใจลอยไปถึงไหน รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เสียงลิฟต์ดังขึ้นและประตูลิฟต์เปิดออก ถึงได้รู้ว่าตัวเองเหม่อลอยจนลิฟต์พามาอยู่ที่ชั้นหนึ่ง

ให้ตายเถอะ… ใจลอยจนลืมกดชั้นห้องตัวเอง

“อุ๊ย พี่เฟียร์” เสียงหนึ่งดังขึ้นทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกจนสุด ก่อนจะก้าวเข้ามายืนข้าง ๆ ฉันภายในลิฟต์ มือเรียวกดจิ้มไปยังชั้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ