บทที่ 4 เลือดขึ้นหน้า sm
เธอไม่รู้เลยว่าตอนนี้เขากำลังพาเธอไปที่ไหนเพราะเธอนั้นไม่สามารถรับรู้หรือกล้าพูดอะไรเลยแม้แต่น้อยเพราะคนตรงหน้านั้นอารมณ์เสียและแววตาของเขาที่มองเธอมาแต่ละครั้งแทบฆ่าเธอให้ตายคามือเขา
"ลงมา!" เขาเค้นเสียงจ้องมองใบหน้าดื้อรั้นนั้นอย่างระงับอารมณ์เพราะตั้งแต่ที่เขาเห็นว่าเธอไปกับผู้ชายคนอื่น อกของเขาก็ร้อนรุ่มแปลกๆ เพราะอะไรที่เขาอยากได้มันต้องเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น
"มะไม่! แพรจะกลับ" เธอเผลอขึ้นเสียงใส่เขาก่อนจะรู้ตัวอีกทีแววตาของเขาก็เหมือนจะแผดเผาเธอ คิดได้ดังนั้นทางเดียวที่เธอจะรอดคือต้องใจดีสู้เสือร้ายตัวนี้
หมับ!!
"ลงมา!" เมื่อเห็นว่าเธอไม่ทำตามคำสั่งมือหนาก็ตรงเข้าไปกระชากเรียวแขนบางออกมาโดยไม่สนใจว่าเธอจะเจ็บรึเปล่าเพราะเขาหึงหวงแทบบ้า
"มีอะไรกันรึเปล่าครับคุณไฟนอล" รปภ. เห็นท่าไม่ดีจึงเดินเข้ามาดูตามหน้าที่ทว่ากลับต้องก้มหน้าเมื่อจ้องตากับไฟนอล
"ไม่ต้องเลือก! เรื่องของผัวเมีย หุบปากไว้บ้างก็ดีถ้าไม่อยากถูกไล่ออก" คอนโดแห่งนี้มารดาของเขาเป็นเจ้าของกิจการเพราะท่านเป็นนักธุรกิจที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์พวกคอนโดโดนเฮ้าส์และหมู่บ้านจัดสรร ส่วนพ่อของเขานั้นเป็นเจ้าของมหาวิทยาลัยที่เขานั้นเรียนอยู่และท่านทั้งสองก็ถูกบังคับแต่งงาน แน่นอนว่าเขานั้นพวกเขาไม่ได้ตั้งใจให้เกิดมาด้วยซ้ำ ทุกอย่างล้วนเป็นความต้องการของผู้ใหญ่บีบบังคับทั้งนั้น
เรียกซะว่าไม่ค่อยลงรอยกับพ่อแม่ซักเท่าไหร่เพราะชีวิตมีแค่ผู้เป็นย่าให้ท้ายและตามใจมาโดยตลอด
"คะครับ"
ความหวังของเธอพังลงเมื่อรปภนั้นสงบปากสงบคำ ก็แหงล่ะใครจะอยากเอาหน้าที่การงานของตัวเองมายุ่งกับเรื่องของคนอื่น เป็นเธอก็คงคิดหนักเหมือนกัน
"ก็ดี เก็บปากแล้วไม่ต้องรายงานยัยแก่นั่น" เขาเอ่ยเสียงเข้มก่อนจะกระชากเรียวแขนเล็กขั้นไปบนคอนโดชั้นสี่สิบของตัวเองทั้งชั้น!
"ปล่อยนะ! พี่เป็นบ้าอะไรเนี่ยมายุ่งวุ่นวายกับชีวิตแพรทำไม แพรไม่ได้ทำอะไรพี่สักหน่อย! ปล่อยนะ!" เธอพยายามดิ้นเพื่อให้เรียวแขนเธอออกจากพันธนาการโดยมือหนาของเขาเพราะเธอเจ็บไปหมดแล้ว
"ปล่อยแน่! แต่ปล่อยในนะ" เขากระตุกยิ้มมุมปากร้ายๆ ก่อนจะกระชากเธอออกมาจากลิฟท์เมื่อเข้ามาถึงขั้นที่ต้องการจะพาเธอมาก่อนที่เขาจะทำเรื่องไม่คาดคิดโดยการผลักเธอลงบนโซฟาของเขาอย่างแรง
"แรดขนาดนี้ไม่ต้องเล้าโลมหรอกมั้ง" เขามองเธออย่างเย้ยหยันก่อนจะส่องสายตาสำรวจร่างกายเธออย่างดูถูกซึ่งเธอไม่ชอบ!
เพี๊ยะ!!
"อย่าคิดว่าทุกคนเป็นเหมือนพี่! ต่ำ!" เธอตบหน้าเขาอย่างเหลืออดเพราะเขานั้นดูถูกเธอซึ่งเธอยอมไม่ได้เพราะเธอนั้นไม่ได้เป็นอย่างที่เขากล่าวหา
"เธอกล้าดียังไง ฮะ!" เธอกล้ามากที่ตบหน้าเขาทั้งที่ตอนยี่สิบสองปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยถูกตบมาก่อน เธอเป็นคนแรกที่กล้าตบหน้าเขาแบบนี้ บอกเลยว่ายอมไม่ได้!
"พะพี่จะทำอะไร ปล่อยแพรนะ!!" เธอขลุกดื้นเพราะหลังจากที่เธอตบหน้าเขาแน่นอนว่าเขาต้องเลือดขึ้นหน้าแน่นอนและมันก็ใช่เพราะเขานั้นจับเธอพลิกคว่ำลงทำให้เธอต้องถูกกดลงพนักพิงโซฟาจนหัวห้อย
"อึก ยะอย่านะ!" เธอเอ่ยเสียงสั่นพยายามดิ้นแต่ทว่าเขากลับเอื้อมมือไปหยิบกุญแจมือที่กล้องเก็บของขนาดกลางที่วางอยู่ข้างๆโซฟามารวบแขนเธอทั้งสองข้างไขว้หลังแล้วจับล็อคด้วยกุญแจมือซึ่งเธอก็ต้องยอมรับชะตากรรม ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มโดยที่ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เพราะเนื่องจากขนาดตัวและอะไรหลายๆ อย่างทำให้เธอไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้
จบแล้วความบริสุทธิ์ที่เธอเก็บไว้ให้คนรักในอนาคตกลับกำลังจะถูกพลัดพรากไปตลอดกาลจากเขาที่เป็นคนพรากมันไปจากเธอ!
"อึก ปล่อยแพรนะ! อื้อ!" เธอเอ่ยอ้อนวอนขอร้องทว่าเขากลับใช้เนคไทมาปิดปากเธอเพื่อเก็บเสียงที่เธอเอ่ยขอร้องอ้อนวอนให้เขาปล่อยเธอไป
"หุบปากดิซะ! รำคาญ จะอะไรนักหนากับอิแค่โดนเอา" เขาบ่นอย่างหงุดหงิดก่อนจะแกะกระดุมเสื้อช็อปของตัวเองออกแล้วเลื่อนมารูดซิปกางเกงยีนส์สีดำปาดขาเลื่อนลงมาถึงบั้นท้ายจากนั้นก็ชักรูดแก่นกายสองสามครั้งเพื่อเตรียมความพร้อมแล้วนำไปถูไถร่องสาวของเธอจนน้ำสีใสของเธอเริ่มผลิตออกมาอย่างห้ามไม่ได้
"อื้อ ฮรึก" เธอร้องไห้ในลำคอเพราะไม่สามารถพูดได้และเธอก็ไม่โง่พอที่จะไม่รู้ว่าเขาใช้อะไรถูไถที่ปากทางรักของเธอก่อนจะดันมันเข้ามาในคราเดียวโดยไม่เล้าโลมเธอสักนิด
ปึก! กึด!
"ฮื้อ ฮรึก" เธอส่ายหน้าทั้งน้ำตาเมื่อความใหญโตของเขากดแทรกเข้ามาเรื่อยๆ จนเรียวขาเธอสั่นระริกแทบยืนไม่อยู่เพราะทนความเจ็บปวดแทบไม่ไหว
"กระโปรงแม่งเกะกะชิปหาย!" เขาบ่นก่อนจะกระชากกระโปรงพลีทของเธอขึ้นไปกองบนเอวเล็กคอดกิ่วของเธอก่อนจะใช้มือล็อคสะโพกเล็กเอาไว้แน่นแล้วขยับเอวสอบกระแทกร่องรักเธอเร็วขึ้นและเน้นหนักๆ
"ฮือ เอบ อ่อย! ฮรึก ฮือๆ" เธอพยายามดิ้นแต่ทว่าความเจ็บปวดทำให้เธอแทบพยุงร่างกายตัวเองไม่ไหวเพราะมันเจ็บยิ่งกว่าอะไรและยิ่งคนตรงหน้ายิ่งเอาแต่กระแทกกระทั้นร่องรักเธออย่างไม่สนใจว่าเธอจะรู้สึกอย่างไร
ตับ! ตับ! ตับ!
"ในเมื่อพูดดีๆ ด้วยแล้วไม่ชอบ แม่งก็อยู่กับกูจนตายกันไปข้างนี่แหละ!" เขาตวาดใส่หน้าเธอก่อนจะกระแทกกระทั้นร่องรักเธออย่างโมโห
ตับ! ตับ! ตับ!
"อ๊าส์ แน่นชิปหาย! เดี๋ยวกูเอาให้แหก!" เขาเค้นเสียงรอดไรฟันก่อนจะโน้มตัวลงไปกอดรัดเธอแนบแน่น แล้วเอื้อมมือไปขยำหน้าอกเธอผ่านเสื้อนักศึกษาแต่ทว่ามันขัดใจเขาก็กระชากจนกระดุมเธอหลุดรุ่ย
ตับ! ตับ! ตับ!
"ฮือ ฮือๆ เอบ" เธอส่ายหน้าทั้งน้ำตาแต่ทว่าเขาก็ยังไม่หยุดเพราะเอาแต่กระแทกเธอเน้นๆ โดยไม่สนใจว่าเธอจะเจ็บปวดรึเปล่า แต่ไม่เลย เขาเอาแค่กระแทกกระทั้นร่องรักเธออย่างจงใจทำให้เธอเจ็บปวด
ตับ! ตับ! ตับ!
"โดนเอาแต่ดิ้นเหมือนว่ากำลังจะตาย อย่าดิ้นดิ้ หงุดหงิด! ถ้าไม่อยากแหกก็หยุดดิ้นแล้วจะร้องไห้ทำไมโดนผัวเอาไม่ได้โดนฆ่า!" เขาตวาดลั่นอย่างไม่ชอบแล้วใช้มือกระชากใบหน้าหวานขึ้นมาจ้องหน้าก่อนจะฉกริมฝีปากจูบริมฝีปากเล็กอวบอิ่มนั่นอย่างระบายความโกรธและยังขบกัดริมฝีปากอวบอิ่มของเธอด้วยจนได้กลิ่นคาวคละคลุ้งของเลือด
ตับ! ตับ! ตับ!
"อ๊าส์ จะแตกแล้ว กูจะแตกในแม่ง!" เขาสบทคำหยาบก่อนจะตั้งหน้าตั้งตากระแทกเอวสอบใส่ร่องรักเธอจนเสร็จสมอย่างที่ใจหวัง
แฉะ! แฉะ! แฉะ!
เขากดถ่ายรูปเพื่อใช้เป็นเครื่องต่อลองกับเธอเพราะในภาพนั้นเป็นภาพร่องรักบวมแดงของเธอที่กำลังถูกแก่นกายใหญ่ของเขาเสียบคาอยู่ในร่องเธอทั้งอย่างนั้นและเขาก็กระชากใบหน้าเล็กขึ้นมาจนเธอรู้สึกเจ็บก่อนจ
ะกดถ่ายใบหน้าเธอให้เห็นอย่างชัดๆ เพื่อที่เธอจะได้ไม่กล้าพยศกับเขาไปอีกนาน
