บทที่ 5 แบล็คเมล์

"อื้อ" เสียงครางพึมพำในลำคอของเธอก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบากเพราะเปลือกตามันหนักอึ้งไปหมดเพราะเธอนั้นร้องไห้มาตลอดทั้งคืน ยิ่งคิดถึงเรื่องเมื่อคืนน้ำตาที่กักเก็บไว้ก็พลันไหนออกมาราวกับเขื่อนแตกเมื่อตนถูกเขาพรากความบริสุทธิ์ไปแล้ว

"ฮรึก ฮือ แพรคิดถึงแม่" เธอนอนตะแคงข้างโอบกอดตัวเองอยู่บนเตี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ