บทที่ 11 Chapter 11
Chapter 11
@เพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด
พอมาถึงเพนต์เฮาส์พริกหวานรีบเดินย่องเบาขึ้นบันไดชั้นสอง เธออาศัยอยู่เพนต์เฮาส์กับพัตเตอร์ ห้องนอนพัตเตอร์อยู่ชั้นล่าง ส่วนห้องนอนเธออยู่ชั้นสอง
ในขณะที่พริกหวานเดินย่องตัวเบาไปได้แค่กลางทาง เธอก็ต้องชะงักฝีเท้าหยุดกึกอยู่กับที่ เมื่อมีเสียงเข้มเอ่ยเรียกจิกด้วยน้ำเสียงดังลั่น
"อีพริก!"
พัตเตอร์เป็นคนเดียวที่เรียกชื่อเธอพยางค์เดียวว่า 'พริก' และถ้าไม่พอใจอย่างตอนนี้จะเรียกจิกเธอมาก เธอเป็นผู้หญิงแท้ๆ แต่ทว่ายังปากไม่แซ่บเท่าพัตเตอร์เลย
"อะไรล่ะ จะตะโกนทำไมเนี่ย" พริกหวานแสดงสีหน้าไม่พอใจกลบเกลื่อน ภายในใจกลัวว่าพัตเตอร์จะรู้เรื่องที่เธอแอบหนีเที่ยวโรงเหล้าเถื่อน จนมีเรื่องมีราวใหญ่โต ตอนนี้ในหัวคิดว่าจะทำเนียนปิดบังหรือสารภาพความจริงดี
"ไปนอนที่ไหนมา มาคุยกันก่อนดิ๊” พัตเตอร์กวักมือเรียกให้พริกหวานเดินลงมาจากบันได แล้วพยักพเยิดหน้าไปที่โซฟาโซนรับแขก
"ก็นอนที่คอนโดโมนาไง" พริกหวานตอบส่งๆ ไปก่อน พยายามทำเสียงให้เนียนที่สุด
"กูให้โอกาสมึงตอบอีกที" พัตเตอร์พูดจบ เขาเดินไปโซนครัวเพื่อให้พริกหวานได้คิดทบทวนตัวเอง เขาไปหยิบน้ำแร่ออกจากตู้เย็นแล้วกระดกดื่มน้ำจนหมดขวด ก่อนจะเดินมานั่งลงบนโซฟา
"ขอคำตอบไม่ตอแหล" ปากจัดมาก พริกหวานคิดในใจ
"นอนที่บ้าน"
"มึงนี่หัดทำนิสัยตอแหลมากนะอีพริก นิสัยเสียจริงๆ กูพึ่งกลับมาจากบ้าน ก่อนที่มึงจะมาถึงครึ่งชั่วโมง" พัตเตอร์ชักสีหน้าอย่างหงุดหงิดที่พริกหวานไม่พูดความจริงกับเขาสักที
“ปากจัดมาก ด่าเหมือนฉันไปฆ่าใครตายอย่างนั้นแหละ ด่าเหมือนฉันไม่ใช่น้องสาวแกเลยนะ” พริกหวานพูดเสียงสั่นเรียกคะแนนสงสารจากพัตเตอร์
“อย่านอกประเด็นพริก” พัตเตอร์พูดเสียงดุ คิ้วกระตุกอย่างไม่ชอบใจที่พริกหวานจะบีบน้ำตากับเขา เขาน่ะมองออกว่าพริกหวานร้องจริงหรือแกล้งทำ
"มึงไม่ไว้ใจกูเหรอพริก มึงถึงโกหกกูไปเรื่อย” พัตเตอร์พูดเสียงอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย เป็นฟีลแบบกำลังน้อยใจ
“มันไม่ใช่แบบนั้นนะเตอร์” พริกหวานถอนหายใจเบาๆ เธอก็รู้สึกไม่ดีนะที่โกหกพัตเตอร์ พัตเตอร์เป็นเหมือนพี่ชาย เป็นเหมือนเพื่อนสนิท เป็นคนที่พริกหวานไว้ใจมากที่สุด และเป็นคนที่ดุเธอเก่ง เวลาเธอเดินนอกลู่นอกทาง และยิ่งรู้ว่าพริกหวานโกหกเขายิ่งดุเธอเอามากๆ
“งั้นกูถามใหม่นะ เมื่อคืนที่บอกว่าไปฉลองปีใหม่ที่คอนโดโมนา มึงไปโรงเหล้าเถื่อนใช่ไหมพริก” ดินแดนบอกเขาว่าเจอพริกหวานที่นั่น
“อืม” พริกหวานพยักหน้าเบาๆ อย่างยอมรับ เพราะไม่อยากโกหก
หากไม่มีเรื่องร้ายๆ เกิดขึ้น เธอคงเถียงพัตเตอร์ไปแล้วว่า ‘โตแล้วฉันจะไปเที่ยวที่ไหนก็ได้’ แต่พอเกิดเรื่องนี้ขึ้น มันมีแต่ความรู้สึกหนักใจ
“มึงแม่ง ห้ามอะไรไม่เคยฟัง”
“อย่าพึ่งดุฉันสิ ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม"
"อย่าเปลี่ยนเรื่อง"
"ก็ไม่ได้เปลี่ยนเรื่อง แค่อยากรู้ว่าที่แกกับป๊าห้ามไม่ให้ฉันไปโรงเหล้าเถื่อน เพราะเจ้าของคลับที่นั่นเป็นศัตรูกับแกหรือไง”
“กูไม่ได้เป็นศัตรูกับใคร แต่ที่ห้ามเพราะเป็นห่วงมึงไงพริก โรงเหล้าเถื่อนถ้ามึงไม่โง่เกินไป มึงคงคิดได้ว่าชื่อแม่งเถื่อนขนาดนี้มันคงเป็นที่อันตราย อีกอย่างที่กูได้ยินมา เจ้าของคลับเปิดผับบังหน้า แต่เบื้องหลังทำธุรกิจผิดกฎหมาย”
“เตอร์ ความจริงแล้วที่ฉันไปเที่ยวโรงเหล้าเถื่อนน่ะ เพราะฉันมีนัดกับปืนที่นั่น”
“ใครวะ ไอ้ปืน” พัตเตอร์ขมวดคิ้วเข้าหากัน
“ปืนสถาปัตย์ปีสี่ ฉันคุยกับเขาได้สามเดือน ตกลงเป็นแฟนวันส่งท้ายปีที่บ้านเจ๊แพร แต่เมื่อคืนมันทำให้ฉันรู้ว่า ที่ปืนเข้ามาจีบฉัน เพราะต้องการเอาคืนแก”
“เอาคืนห่าอะไร กูไม่รู้จักมัน แล้วเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับมึงพริก ไอ้ปืนมันทำอะไรมึง” เป็นคำพูดที่ทั้งดุเดือดเลือดร้อน ผสมปนเปกับความเป็นห่วงน้องสาวฝาแฝด
“ฉันเดินทะเล่อทะล่าตามหาวิกกี้อะ จนไปเจอพวกมันส่งยา มันจับฉันมอมยาปลุกเซ็กซ์ แต่โชคดีที่พี่คิมมาช่วยไว้ทัน” พริกหวานเล่าให้พัตเตอร์ฟังเสียงสั่น
“ไอ้สัตว์นรก เดี๋ยวพวกมึงเจอกูแน่ ที่กล้าทำกับน้องสาวของกูแบบนี้”
